บทที่ 275 เทพอสูรโบราณ
บทที่ 275 เทพอสูรโบราณ
เสียงคำรามเหมือนเสียงฟ้าร้องดังกึกก้องไปทั้งฟ้าและดิน เป็นคลื่นเสียงที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า กระจายออกไปทุกทิศทุกทางโดยมีส่วนลึกของหุบเขาเป็นศูนย์กลาง ทุกที่ที่มันผ่านไป ต้นไม้และก้อนหินแตกเป็นเสี่ยง ๆ ก่อนจะทรุดตัวลงไปในขณะที่ฝุ่นคลุ้ง กำแพงเมืองที่แข็งแกร่งของเมืองหมอกสนที่ผุกร่อนมานานส่งเสียงสั่นสะเทือนราวกับว่าพวกมันกำลังจะพังทลาย
ทันใดนั้น สวรรค์และโลกทั้งใบก็เย็นยะเยือกราวกับมีกลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัวโหมกระหน่ำ ทำให้สิ่งมีชีวิตทั้งหมดในพื้นที่ห้าร้อยลี้เงียบงันและตัวสั่นด้วยความกลัวที่ได้ก่อตัวขึ้นในหัวใจของพวกมัน
เสียงคำรามที่น่ากลัวนั้น เป็นไปได้หรือไม่ว่าเทพอสูรโบราณก็ไม่สามารถละเว้นจากการโจมตีได้?
ฟิ้ว!
เฉินซีฉีกท้องฟ้าขณะที่เขาเงยหน้าขึ้นมองไปในระยะไกล เขาเห็นร่างสูงตระหง่านยืนอย่างภาคภูมิในส่วนลึกของเทือกเขาและยอดเขาสูงตระหง่านต่อเนื่องนั้น จริงๆ แล้วสูงแค่เอวของมันเท่านั้น หมอกหนาทึบล้อมรอบร่างกายของมันทำให้ร่างกายของมันพร่ามัว แต่กลิ่นอายดุร้ายที่มันปล่อยออกมาทำให้เมฆกลายเป็นระเบียบและทำให้มิติวุ่นวาย ราวกับเป็นราชาแห่งอสูรที่ไม่มีใครเทียบได้ซึ่งจุติลงมาบนโลก ทำให้ภูเขาและหุบเขานับไม่ถ้วนเงียบสงัด
แม้ว่าเขาจะมองเห็นร่างนี้ได้เพียงราง ๆ แต่กลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัวที่พุ่งออกมาจากร่างของมันทำให้จิตใจของเฉินซีรู้สึกสยดสยองอย่างมาก และเขารู้สึกว่าลมหายใจของเขาเฉื่อยชาเล็กน้อย
นี่เป็นแรงกดดันที่เกิดจากความเหลื่อมล้ำในการฝึกฝนอย่างมาก และถ้าใครเผชิญหน้ากับเทพอสูรโดยตรง แรงกดดันนี้ก็น่าจะเพียงพอแล้วที่จะทำลายความตั้งใจที่จะต่อสู้ของใครก็ตาม
น่าสะพรึงกลัว!
สยดสยองยิ่ง!
ครั้งหนึ่ง เฉินซีเคยสัมผัสความรู้สึกแบบนี้จากสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ซวนหนีในคลังเก็บสมบัติของเฉียนหยวน และจากเป่ยเหิง ศิษย์พี่ของเขา ดังนั้นเขาจึงไม่คิดอะไรอีกแล้วนอกจากว่าความแข็งแกร่งของร่างนี้อยู่ที่ขอบเขตเซียนปฐพีผู้พิชิตทัณฑ์สวรรค์หรือสูงกว่าอย่างแน่นอน
“มัน… มันคือเทพอสูรโบราณนั่น!” หมาป่าปีกเงินยืนอยู่ข้างเฉินซี ในขณะที่ตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว และดวงตาสีเขียวหยกของมันก็เต็มไปด้วยความกลัวและความสยดสยอง
ในขณะนี้ ร่างที่สูงมากในส่วนลึกของเทือกเขาก็หันกลับมาทันที และดวงตาของมันก็เปล่งประกายด้วยสายฟ้าราวกับก้อนเมฆฝนฟ้าคะนองสองลูกที่ลอยอยู่บนท้องฟ้า ดวงตาคู่นี้ไม่เพียงแต่มีขนาดใหญ่อย่างน่าตกใจ แต่ยังมีจิตสังหารที่ทำให้สวรรค์ตกตะลึง!
ปัง!
ในทันใดที่ร่างมหึมานี้เงยหน้าขึ้นและมองไปรอบ ๆ เฉินซีก็รู้สึกได้ทันทีว่าแม้กระทั่งจิตวิญญาณของเขาก็สั่นเทา และร่างกายทั้งหมดของเขารู้สึกเหมือนถูกกดทับลงไปใต้ภูเขาขนาดมหึมาจนถึงจุดที่เขาไม่สามารถหายใจได้
โอม!
รูปปั้นเทพเจ้าฝูซีปรากฏขึ้นภายในห้วงสำนึกของเขา ทำให้ลำแสงจำนวนมหาศาลกวาดออกไป และเฉินซีก็รู้สึกได้ทันทีว่าร่างกายของเขาผ่อนคลายขึ้นเมื่อแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวได้หายไปแล้วราวกับว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น แต่เหงื่อเย็นที่เปียกเสื้อผ้าของเขากลับบอกเขาว่าทุกอย่างก่อนหน้านี้ได้เกิดขึ้นจริง!
“หืม?” ท่ามกลางเสียงประหลาดใจที่เหมือนฟ้าร้องอู้อี้ ร่างมหึมาได้ก้าวข้ามภูเขาเพื่อมาถึงนอกเมืองหมอกสนทันที และร่างสูงของมันสามารถยกท้องฟ้าตั้งอยู่ตรงนั้น ราวกับเสาที่ค้ำยันสวรรค์
ดูเหมือนว่ามันจะประหลาดใจกับปฏิกิริยาของเฉินซี และจากนั้นมันก็มองลงไป ดวงตาที่เปล่งประกายด้วยสายฟ้าของมันดูเหมือนทะเลสาบที่ลอยอยู่สูงบนท้องฟ้า และพวกมันก็เปล่งประกายแวววาว
ในขณะนี้ เฉินซีเข้าใจความรู้สึกของมดในทันที เมื่อเผชิญหน้ากับเทพอสูรโบราณนี้ เขาเป็นเหมือนมดที่เผชิญหน้ากับต้นไม้สูงตระหง่าน ตัวเล็กมากและไม่อาจสังเกต
นอกจากนี้ ภายใต้สายตาที่จดจ่อของเทพอสูรโบราณนี้ เขารู้สึกราวกับว่าร่างกายของเขาถูกมองทะลุทั้งภายในและภายนอก และเขาไม่มีความลับอีกต่อไป
“น่ารังเกียจนัก! เจ้ากล้าฝึกฝนวิชาบ่มเพาะร่างกายของเผ่าพันธุ์ข้าจริง ๆ! เจ้ามนุษย์ผู้ต่ำต้อย เจ้าทำให้ศักดิ์ศรีของเผ่าพันธุ์เทพอสูรของข้าขุ่นหมอง และมันยกโทษให้ไม่ได้!” เสียงดังกึกก้องและระเบิดออกมาราวกับฟ้าร้อง เขย่าทิวเขาและทำให้แผ่นดินสั่นสะเทือน เทพอสูรโบราณนี้ดูเหมือนจะพบว่าเฉินซีได้ฝึกฝนวิชาบ่มเพาะร่างกาย ทำให้เมฆฝนฟ้าคะนองในดวงตาของมันสั่นไหวทันทีและปลดปล่อยจิตสังหารที่ไร้ขอบเขตออกมา
เมื่ออสูรโบราณปรากฏตัวตรงหน้าเมืองหมอกสน เฉินซีสัมผัสได้แล้วว่าคงไม่เป็นไปด้วยดี เขาจึงรีบพาหมาป่าปีกเงินบินเข้าไปในจวนตระกูลเฉิน ในขณะนี้ เมื่อเขาเห็นเทพอสูรนี้พุ่งจิตสังหารมายังเขา หัวใจของเฉินซีก็ดิ่งวูบลงทันที
‘เวรแล้ว! หากเทพอสูรโบราณนี้เคลื่อนไหว มันอาจจะส่งผลกระทบต่อทุกคนที่อยู่ที่นี่!’ สายตาของเฉินซีกวาดมองไปรอบ ๆ ตัวเขา และเขาเห็นว่าไม่ว่าชายหรือหญิง คนแก่หรือเด็ก ภายใต้พลังอำนาจของเทพอสูรโบราณนี้ พวกเขาทั้งหมดหวาดกลัวจนถึงจุดที่พวกเขาล้มลงกับพื้นด้วยสีหน้าซีดราวกับคนตาย สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและตกใจสุดขีด
“ตายซะ คนที่ขโมยความยิ่งใหญ่ของเผ่าพันธุ์ข้าไป เจ้าจะต้องพินาศ” พร้อมกับเสียงที่เหมือนเสียงฟ้าร้อง มือขนาดมหึมาที่สามารถยกท้องฟ้าขึ้นได้ก็ฟาดลงมาอย่างรุนแรงไปยังจวนตระกูลเฉิน ทำให้เกิดลมรุนแรงพร้อมพลังปราณในท้องฟ้าเคลื่อนตัว เมฆและหมอกก็พวยพุ่ง
การตบครั้งนี้เป็นเหมือนก้อนเมฆดำที่กดทับลงมาในเมือง และปราณวิญญาณในสวรรค์และโลกก็ได้มาบรรจบกันใต้ฝ่ามือนี้ด้วยความตั้งใจที่จะทำลายล้างโลก
โอม!
อย่างไรก็ตาม เมื่อมือขนาดมหึมานี้กดลงมา แสงกระบี่ที่งดงามจำนวนนับไม่ถ้วนก็พุ่งออกมาอย่างกะทันหันบนท้องฟ้าเหนือจวนตระกูลเฉิน และเสียงกระบี่โหยหวนก็เหมือนกับกระแสน้ำที่ฟังเหมือนเสียงคำรามของมังกรจากก้นสระ มันส่งผ่านพลังปราณหยินขึ้นไปในท้องฟ้าและปล่อยแสงสีเงินจำนวนมากมายของแสงจันทร์ในขณะที่การหยั่งรู้ของกระบี่ที่พล่านและน่าสยดสยองพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้าและปิดกั้นตรงหน้ามือขนาดใหญ่ทันที
ที่น่าตกใจก็คือ มันคือค่ายกลกระบี่มหาปราณ
ตู้ม!
แสงของปราณวิญญาณสั่นสะเทือนเมื่อแสงจันทร์สาดส่องออกมาในขณะที่ฝ่ามือของเทพอสูรโบราณเขย่าค่ายกลกระบี่ทั้งหมดจนถึงจุดที่มันสั่นอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ทำให้เกิดแรงผันผวนที่ไม่มีที่สิ้นสุดและรุนแรง และดูเหมือนว่ามันจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ ในอึดใจถัดไปได้ทุกเมื่อ
แต่การโจมตีที่ดูเหมือนจะสามารถทำลายโลกได้กลับถูกขัดขวางในที่สุด
สิ่งนี้ทำให้หัวใจของเฉินซีที่จุกอัดอยู่ในลำคอของเขารู้สึกผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย ค่ายกลกระบี่มหาปราณถูกสร้างขึ้นจากกระบี่ระดับปฐพีสูงสุดกว่าหมื่นเล่มและกระบี่ระดับสวรรค์เก้าเล่ม และมันก็เพียงพอที่จะทำลายล้างผู้บ่มเพาะขอบเขตสถิตกายา ต่อให้เป็นผู้บ่มเพาะระดับเซียนปฐพีผู้พิชิตทัณฑ์สวรรค์ที่ล่วงล้ำเข้าไปในนั้น ก็อาจจะไม่สามารถทะลวงค่ายกลได้
ในขณะนี้ เนื่องจากมหาค่ายกลไม่ได้ถูกเปิดออก จึงทำให้เฉินซีตระหนักได้ทันทีว่าความแข็งแกร่งของเทพอสูรโบราณนี้น่าจะเหมือนกับที่หมาป่าปีกเงินได้กล่าวไว้ ฐานการบ่มเพาะของมันอยู่ที่เซียนปฐพีผู้พิชิตทัณฑ์สวรรค์และจะไม่สูงกว่านี้อย่างแน่นอน
“ค่ายกล? ให้ตายเถอะ! ถ้าข้าฟื้นฟูความแข็งแกร่งของข้าได้สักสิบส่วน มันคงไม่มีทางที่ข้าไม่สามารถทำลายได้แม้กระทั่งค่ายกลเล็ก ๆ ได้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว! เวรเอ๊ย! ข้าไม่เชื่อว่าข้าจะทำลายค่ายกลนี้ไม่ได้หากข้าออกแรงเต็มที่!” ท่ามกลางเสียงคำรามอู้อี้ ปราณอสูรได้พัดผ่านสวรรค์และโลก และอสูรโบราณดูเหมือนจะโกรธมาก ค่ายกลที่หนาแน่นและซับซ้อนที่ดูเหมือนภูเขาปรากฏขึ้นที่มือขวาของเขา และมันก็เหมือนกับเครื่องหมายยันต์และปล่อยพลังทำลายล้างที่น่าสะพรึงกลัวเมื่อมันตบลงมาอีกครั้ง
เพล้ง!
ทันใดนั้น รอยแตกจำนวนนับไม่ถ้วนที่ดูเหมือนใยแมงมุมได้ปรากฏขึ้นบนกำแพงแสงที่ควบแน่นโดยค่ายกลกระบี่มหาปราณและเจตจำนงกระบี่ที่พลุ่งพล่านที่บรรจุอยู่ภายในนั้นถูกโยนเข้าสู่ความยุ่งเหยิงในทันที และห่างจากการสลายเพียงเล็กน้อยเท่านั้น!
สีหน้าของเฉินซีกลายเป็นหนักอึ้งในทันที ในขณะที่เขาหยิบโอสถเหลวหยกนภาสองสามพันเม็ดออกมาอย่างรวดเร็วและโยนมันเข้าไปในรากฐานของค่ายกลราวกับว่ามันไร้ค่า และเขายังสร้างผนึกด้วยมือของเขาในขณะที่เขาระดมค่ายกลกระบี่ทั้งหมดด้วยตัวเองอย่างเต็มกำลัง
ปัจจุบัน ค่ายกลกระบี่มหาปราณได้กลายเป็นความหวังที่จะอยู่รอดสำหรับทุกคน ถ้ามันถูกทำลาย ก็มีแต่ความตายเท่านั้นที่จะรอพวกเขาอยู่ ดังนั้นเฉินซีจึงไม่สนใจสิ่งอื่นใดและควบคุมค่ายกลกระบี่ด้วยร่างกายและจิตใจของเขาโดยไม่กล้าที่จะเสียสมาธิแม้แต่น้อย
ทว่า ราวกับเพื่อความสิ้นหวังของเฉินซี ความเร็วในการฟื้นตัวของค่ายกลกระบี่ทั้งหมดนั้นช้าเกินไป และมันก็ไม่สามารถตามความเร็วในการโจมตีของเทพอสูรโบราณได้ทัน!
‘ข้าควรทำอย่างไรดี?’
‘ขอให้ผู้อาวุโสจี้อวี๋ช่วยเหลือ? เป็นไปไม่ได้ เนื่องจากผู้อาวุโสฝืนยึดภูเขากำราบธาตุไว้ เขาจึงไม่สามารถปรากฏตัวในโลกได้’
‘ข้าควรหนีตอนนี้ดีไหม? ข้าน่าจะมีร่องรอยแห่งความหวังโดยอาศัยปีกนภาดารกะอยู่ แต่ด้วยวิธีนี้เฉินฮ่าวและคนอื่นๆ อาจจะประสบภัยพิบัติ แผนนี้ใช้ไม่ได้’
…
ในช่วงเวลาวิกฤตของความเป็นและความตาย เฉินซีคิดหาวิธีต้านทานศัตรูได้เกือบสองสามพันวิธีในทันที แต่เขาปฏิเสธทุกวิธี เมื่อเผชิญกับตัวตนอย่างเทพอสูรโบราณ ก็ดูเหมือนว่าแผนการทั้งหมดจะไร้ประโยชน์และมีเพียงเส้นทางแห่งความตายเท่านั้นที่ยังคงเป็นทางเลือกเดียว
อันที่จริง เฉินซีมีความหวังอยู่ในหัวใจเสมอ เขาหวังว่าพี่สาวอาวุโสผู้ทรงพลังและลึกลับของเขาจะปรากฏตัวอีกครั้ง แต่จนถึงตอนนี้ สิ่งเหล่านี้ไม่เคยเกิดขึ้น
“ฮึ่ม! มันสามารถขัดขวางการโจมตีสองครั้งของข้าได้ น่ารำคาญจริง ๆ แต่ค่ายกลนี้ไม่เพียงพอที่จะปกป้องพวกเจ้าทุกคน พวกเจ้าจงไปลงนรกได้แล้ว!” เทพอสูรโบราณคำรามอย่างเย็นชาด้วยเสียงที่เหมือนสายฟ้าที่ผ่าท้องฟ้า ในขณะเดียวกัน มือขวาของเขาก็ยกขึ้นอีกครั้งในขณะที่เครื่องหมายยันต์บนฝ่ามือของเขาพุ่งขึ้นและเปล่งแสงศักดิ์สิทธิ์ที่ไร้ขอบเขต จากนั้นมันก็ตบลงมา!
“ฮ่า ๆ หลังจากท่องโลกมาหลายสิบปีและค้นหาสิ่งที่หายากและผิดปกติ ข้าไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะได้พบกับเทพอสูรโบราณในสถานที่ห่างไกลแห่งนี้ ตอนนี้มันก็เป็นของข้าเช่นกันแล้ว!” เมื่อจวนตระกูลเฉินและทุกคนในนั้นกำลังจะถูกทำลายภายใต้เงื้อมมือนี้ ในขณะนี้ เสียงหัวเราะที่ดังและไพเราะเหมือนระฆังก็ดังก้องออกมา ผู้ที่มาพร้อมกับเสียงนี้คือนักพรตเต๋าชราที่สกปรกซึ่งสวมเสื้อผ้าที่ขาดวิ่น และเขาปรากฏตัวบนท้องฟ้าเหนือเทพอสูรโบราณ ด้วยการสะบัดแขนเสื้อ น้ำเต้าที่ม้วนเป็นเกลียวหลากสีห้อยลงมาบนท้องฟ้าก่อนจะพ่นแสงหลากสีไปที่เทพอสูรโบราณ
“เจ้ากำลังหาที่ตาย!” เทพอสูรโบราณดูเหมือนจะสัมผัสได้ว่าสถานการณ์ยังห่างไกลจากคำว่าดี และเขาไม่สนใจที่จะทำลายล้างจวนตระกูลเฉินอีกต่อไป ก่อนที่จะหันกลับมาและตบไปที่น้ำเต้าด้วยฝ่ามือของเขา
‘ปัง!’ ฝ่ามือปะทะกับน้ำเต้ากลางอากาศ ทำให้ท้องฟ้าดูเหมือนถูกฉีกออก เมฆและหมอกถูกทำลาย ท้องฟ้าตกสู่ความโกลาหล และพลังงานที่น่าสะพรึงกลัวต่าง|ๆ เพิ่มขึ้นและระเบิดออกมา ส่องสว่างทั้งสวรรค์และโลก ทำให้เกิดฉากที่น่าตกใจอย่างยิ่ง
“เหอะ! น้ำเต้าหยินหยางของนักพรตเต๋าผู้กลืนสวรรค์นี้จะเป็นสิ่งที่เศษเสี้ยวแก่นโลหิตของเทพอสูรโบราณจะสามารถต่อต้านได้รึ? ยอมจำนนโดยเร็วโดยไม่ขัดขืนเถอะ!” นักพรตเต๋าผู้ชราที่เลอะเทอะยืนอยู่บนท้องฟ้าในขณะที่นิ้วเหี่ยวแห้งของเขาชี้ไปทางน้ำเต้าที่ถูกขดด้วยแสงหลากสี น้ำเต้าทั้งลูกก็กลายเป็นน้ำเต้าขนาดเกือบเก้าร้อยจั้งในทันที เครื่องหมายเต๋าก่อตัวขึ้นบนพื้นผิวของน้ำเต้าและเครื่องหมายยันต์อันลึกซึ้งต่างๆ ที่ไหลเวียนอยู่บนนั้น ทำให้เสียงคำรามของมังกรและเสือดังก้องออกมาในขณะที่ท่วงทำนองเซียนลอยออกมา ปรากฏการณ์ต่างๆ ปรากฏขึ้นชั่วพริบตาและหายไปทันทีที่เกิดขึ้นในสวรรค์และโลก
ภายในปากของน้ำเต้า อักขระยันต์จำนวนนับไม่ถ้วนประสานกันเป็นลำแสงศักดิ์สิทธิ์มากมาย ลำแสงศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้รวมตัวกันเพื่อสร้างกระแสน้ำวนขนาดมหึมาที่สั่นไหวด้วยกระแสลมสีดำและสีขาวที่ดูเหมือนกลางวันและกลางคืน และพวกมันเต็มไปด้วยมหาเจตจำนงเต๋าที่ลึกซึ้งอย่างยิ่ง
ปัง!
แรงดูดกลืนที่น่ากลัวพุ่งออกมาจากปากของน้ำเต้า ทำให้ทุกสิ่งในสวรรค์และโลกพุ่งเข้าหาน้ำเต้าอย่างควบคุมไม่ได้ และภาพที่เห็นก็เหมือนกับหินที่กลืนกินดวงอาทิตย์
“บัดซบ! แท้จริงแล้วมันคือกึ่งสมบัติอมตะ! คราวนี้ข้าจะปล่อยเจ้าไป แล้วครั้งหน้าจะได้เจอดีกัน!” ร่างกายของเทพอสูรโบราณสั่นและดูเหมือนมันจะได้รับผลกระทบจากแรงดูดกลืนของน้ำเต้า ทำให้เกิดร่องรอยแห่งความกลัวที่แวบเข้ามาในหัวของมัน จากนั้นมันก็คำรามอย่างเย็นชาก่อนที่จะหมุนตัวเพื่อพุ่งไปยังส่วนลึกของเทือกเขาทันที
“ในเมื่อเจ้ามาแล้ว จงอยู่ต่อสิ!” นักพรตเต๋าชราหัวเราะยาวก่อนที่แขนของเขาจะสั่น และสร้างผนึกที่ล้ำลึกอย่างยิ่งจำนวนสองสามพันชิ้นในทันที จากนั้นพลังปราณที่บ้าคลั่งก็พุ่งออกมาจากร่างกายของเขา พลังปราณนี้ไม่ใช่ปราณแท้ แต่เป็นพลังปราณที่อยู่เหนือปราณแท้ และทำให้ผู้บ่มเพาะจำนวนนับไม่ถ้วนใฝ่ฝันที่จะได้รับมัน ปราณเซียน!
ปัง!
หลังจากที่ได้รับการสนับสนุนจากปราณเซียนของนักพรตเต๋าชราแล้ว กึ่งสมบัติอมตะที่เรียกว่าน้ำเต้าหยินหยางกลืนนภาก็พุ่งออกไปอย่างกะทันหันพร้อมกับลำแสงที่ลากยาว ที่กวาดไปยังร่างที่ใหญ่โตของเทพอสูรโบราณก่อนจะลากเขาไปยังน้ำเต้า
“ไม่! แค่มดปลวกเซียนปฐพีผู้พิชิตทัณฑ์สวรรค์ขั้นหก อย่างเจ้าจะปราบข้าได้อย่างไร? ข้าคือเทพอสูรโบราณที่อยู่เหนือทุกเผ่าพันธุ์…” เสียงคำรามที่ดังราวกับฟ้าร้อง สั่นสะเทือนทั้งสวรรค์และโลก เทพอสูรโบราณขัดขืนอย่างรุนแรง และทุกครั้งที่มันขัดขืน มันจะบดขยี้ท้องฟ้าและเขย่าโลก ทำให้เกิดเป็นภาพที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง ทว่า ไม่ว่ามันจะดิ้นรนอย่างไร มันก็ไม่สามารถดิ้นรนให้เป็นอิสระจากแสงที่ล้อมรอบมันได้ ทำให้มันค่อย ๆ ถูกดึงเข้าหาน้ำเต้า
“ถ้าเจ้าอยู่ในช่วงรุ่งเรือง ข้าจะกล้าจ้องเล่นงานเจ้าได้อย่างไร? น่าเสียดาย ตอนนี้เจ้าได้รับการสนับสนุนจากแก่นโลหิตเพียงจำนวนหนึ่งเท่านั้น เจ้าจะเป็นคู่ต่อสู้ของข้าได้อย่างไร เข้ามาที่นี่ซะ!” นักพรตเต๋าชราตัวเลอะเทอะถ่มน้ำลายออกมาเต็มปากทันทีและพ่นมันลงบนน้ำเต้า การทำเช่นนี้ทำให้ใบหน้าที่ผอมแห้งของเขาซีดลง และเห็นได้ชัดว่ามันใช้พละกำลังของเขามหาศาล
แต่ผลกระทบนั้นน่าตกใจอย่างยิ่ง ปีศาจร้ายขนาดมหึมาที่กลืนกินท้องฟ้าพุ่งออกมาจากสมบัติวิเศษรูปน้ำเต้าอย่างกะทันหัน และร่างของมันพุ่งขึ้นด้วยพลังงานที่รุนแรงของเจตจำนงเต๋า ขณะที่มันกลืนเทพอสูรโบราณเข้าไปในท้องในคำเดียวก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นแสงที่ไหลออกมา เจาะเข้าไปในน้ำเต้าแล้วหายไปจากสายตา
ในเวลาเดียวกัน นักพรตเต๋าชราก็ทำท่าทางสบาย ๆ ด้วยมือของเขา และคว้าน้ำเต้าไว้ในมือแล้ว จากนั้นเขาก็หัวเราะเสียงดังขณะที่ปิดปากน้ำเต้าอย่างสมบูรณ์
เช่นนี้ เทพอสูรโบราณที่สูงตระหง่านผู้มีพลังที่เขย่าสวรรค์ทั้งเก้าก็ถูกผนึกไว้ในน้ำเต้า!
