บทที่ 169 การมาเยือนของสหายเก่า
บทที่ 169 การมาเยือนของสหายเก่า
ขวับ!
เหล่าศิษย์สายในทั้งเจ็ดสิบสองคนต่างอ้าปากค้างเมื่อได้ยินสิ่งนี้ สีหน้าของพวกเขาราวกับพบเห็นภูตผี และแทบไม่กล้าเชื่อหูของตัวเอง
โดยเฉพาะตงฟางซึ่งเป็นผู้บ่มเพาะขอบเขตตำหนักอินทนิล ที่ได้รับความไว้วางใจจากเฉินซี ให้ทำหน้าที่สำคัญในการเป็นผู้นำเหล่าศิษย์ชายทั้งสามสิบห้าคน สีหน้าของเขาแข็งทื่อเป็นอย่างมาก และแม้แต่ริมฝีปากของเขาก็เริ่มสั่นไหว
“ท่านพี่ หลังจากที่ท่านพ่อได้รับข้อความจากท่าน ก็ได้สั่งให้ข้ารีบเดินทางโดยไม่หยุดพัก เพื่อให้ทันการทดสอบเข้านิกาย ฮ่า ๆๆ! ข้าไม่ได้พบท่านมาตั้งหลายปี ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าท่านน่าเกรงขามยิ่งกว่าแต่ก่อน ยิ่งไปกว่านั้น ยังเป็นหัวหน้าผู้ดูแลของยอดเขาใจสัจธรรมอีกด้วย” ตงเซวียนหงหัวเราะเสียงดังขณะที่เขาก้าวไปข้างหน้า ในระหว่างที่เขาพูด เขาได้ชำเลืองมองทุกสิ่งรอบข้างอย่างอิ่มเอมใจด้วยใบหน้าอันภาคภูมิ ราวกับได้รับเกียรติจากตำแหน่งของพี่ชายเช่นกัน
“ช่างสุภาพนัก! เด็กคนนี้เป็นน้องชายของหัวหน้าผู้ดูแลของยอดเขาใจสัจธรรมจริงหรือ? จะมีผู้ใดกล้าสร้างความลำบากแก่เขาในระหว่างการทดสอบเข้านิกายในครั้งนี้”
“เฮ้อ มันจะดีสักเพียงใด หากข้ามีญาติเช่นเขาบ้าง”
“นี่แหละคือโชคชะตา และเจ้าไม่สามารถได้มันมาด้วยการแสวงหาหรอกน่ะ!”
เมื่อพวกเขาเห็นสิ่งนี้ เหล่าผู้บ่มเพาะจากนอกนิกายที่กำลังเฝ้าดูอยู่บนยอดเขาใจสัจธรรม แสดงออกถึงความชื่นชมขณะที่พวกเขาอุทานโดยไม่รู้จบ ทำให้ตงเซวียนหงรู้สึกภาคภูมิใจมากยิ่งขึ้น จนถึงขั้นที่คางของเขาเชิดขึ้นไปบนท้องฟ้าในไม่ช้า
“ท่านพี่ ขออภัยที่ทำให้ท่านต้องรอ แต่เมื่อข้าผ่านการทดสอบเข้านิกายแล้ว เราก็จะได้อยู่ด้วยกันทุกวันแล้ว” เมื่อทุกคนที่อยู่ตรงนั้นอุทานด้วยความชื่นชม หวังอวิ๋นฉือก็เดินไปข้างหน้าเพื่อจับแขนของหวังหว่านอย่างใกล้ชิด จากนั้นนางก็ชี้ไปที่เฉินซีและกล่าวว่า “คนผู้นี้ใช้กลอุบายต่าง ๆ มากมายตลอดทางเพื่อดึงดูดความสนใจของข้า และเขาก็น่าหัวร่อเป็นอย่างยิ่ง แต่อย่างน้อย เขาก็ยังพาข้าไปถึงยอดเขาใจสัจธรรม ดังนั้นข้าจะมิถือสาเขา และควรจะให้รางวัลกับเขาดีหรือไม่?”
ทันใดนั้น สีหน้าของหวังหว่านพลันแข็งทื่อและไม่น่าแลดู และเคียงข้างของนาง สายตาของศิษย์สายในคนอื่น ๆ ต่างก็เบิกโพลงราวกับกระด้งและตกตะลึงโดยสิ้นเชิง
แต่เมื่อคำพูดเหล่านี้ถูกกล่าวออกไป มันก็ได้ผลลัพธ์ที่คล้ายกับคำพูดของตงเซวียนหงเช่นกัน ซึ่งทำให้เกิดเสียงอุทานด้วยความชื่นชมจากผู้บ่มเพาะโดยรอบ และความหยิ่งผยองของหวังอวิ๋นฉือก็ได้รับความพึงพอใจเป็นอย่างมากเช่นกัน
“ฮึ่ม!” ตงเซวียนหงดูเหมือนจะรู้สึกราวกับว่าจุดสนใจของเขาถูกหันเหออกไป และเขาก็อดไม่ได้ที่จะแค่นเสียงอย่างเหยียดหยามก่อนจะหันหลังกลับไป และพบว่าเฉินซียังคงยืนนิ่งเฉยโดยไม่ขยับเขยื้อน ทำให้เขาขุ่นเคืองในใจและตำหนิอย่างรุนแรง “เจ้าเด็กน้อย หรือว่าเจ้าไม่ได้ยินคำพูดของข้า?”
“โอ้จริงสิ เห็นแก่ที่เจ้านำทางมา จงรับวารีวิญญาณหนึ่งร้อยจินไปซะ นี่เป็นรางวัลของเจ้า” ในเวลาเดียวกันกับที่ตงเซวียนหงพูด หวังอวิ๋นฉือก็หยิบถุงเก็บของออกมาและโยนให้เฉินซีราวกับว่านางกำลังทิ้งขยะ และตั้งแต่ต้นจนจบ นางไม่ได้เหลือบมองเขาเลยแม้แต่น้อย
เพียะ! เพียะ!
ตงฟางกับหวังหว่านไม่อาจอดกลั้นโทสะและความหวาดกลัวในใจได้อีกต่อไป พวกเขาจึงลงมืออย่างพร้อมเพรียงกัน ทั้งคู่ต่างก็ตบตงเซวียนหงและหวังอวิ๋นฉืออย่างรุนแรง จนใบหน้าของพวกเขากลายเป็นสีแดงและปูดบวมในทันที
พวกเขาคิดไม่ถึงว่า น้องชายและน้องสาวของพวกเขาจะโง่เขลาและตาบอดถึงขั้นกล้าดุด่าเฉินซีต่อหน้าพวกเขา พวกเขาช่างโง่เขลา…ราวกับหมูอย่างแท้จริง
“ท่านพี่ เหตุใดถึงตีข้า? ข้าทำอะไรผิด? ทั้งที่ตอนที่เรายังเล็ก ท่านนั้นเอ็นดูข้ามากที่สุดอยู่เสมอ!” ตงเซวียนหงร้องออกมาด้วยเสียงที่เสียดหู และใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อถือ
“ท่านพี่! ท่าน…” หวังอวิ๋นฉือเอามือลูบใบหน้าของนางเช่นกัน และนางก็จ้องมองพี่สาวของนางด้วยความประหลาดใจ
นายน้อยและคุณหนูที่ทุกคนต่างก็ชื่นชอบและเอ็นดู กลับถูกพี่น้องของพวกเขาตบหน้าต่อหน้าผู้คนจำนวนมาก ความรู้สึกอัปยศอดสูเช่นนี้ แทบจะทำให้คนทั้งสองกลายเป็นบ้า
ผู้คนรอบข้างมองดูฉากนี้ด้วยความไม่อยากเชื่อ เพราะพวกเขาไม่สามารถเข้าใจได้แน่ชัดว่ามันเกิดอะไรขึ้น ไม่ว่าพวกเขาจะเค้นสมองขนาดไหนก็ตาม
“สองคนนี้เป็นน้องชายและน้องสาวของพวกเจ้าใช่หรือไม่” ในที่สุดเฉินซีก็พูดออกมา สีหน้าของเขายังคงสงบนิ่งเช่นเคย ในขณะนี้ ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่า ตงเซวียนหงผู้นี้ไม่ได้คิดจะสร้างความสัมพันธ์กับเขา แต่มีความสัมพันธ์กับตงฟางแทน
“หุบปากซะ! เจ้าเด็กตัวสารเลว ฟังข้าซะ ไม่งั้นข้าจะ… อ๊า!” ตงเซวียนหงตั้งใจที่จะระบายความโกรธที่อัดแน่นอยู่ในอกของเขาใส่เฉินซี แต่เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่า ขณะที่เขายังกล่าวไม่ทันจบ พี่ชายของเขาก็ได้ตบไปที่ใบหน้าของเขาอย่างรุนแรงอีกครั้ง
เดิมที หวังอวิ๋นฉือกำลังอ้าปากของนางและตั้งใจจะระบายความโกรธต่อเฉินซีเช่นกัน แต่เมื่อนางเห็นดวงตาแสนเย็นชาของพี่ใหญ่ของนาง นางก็รู้สึกหวาดกลัวในทันที จนไม่อาจกล่าวอะไรออกมาสักคำ
“ท่านบรรพจารย์อา คนผู้นี้เป็นน้องชายของศิษย์จริง ๆ ท่านโปรดให้อภัยด้วยขอรับ!” ตงฟางสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนที่จะโค้งคำนับ เพราะเขารู้ว่า ไม่ว่าจะพูดอะไรออกไปมันไร้ประโยชน์และเขาจึงทำได้เพียงแสดงออกอย่างจริงใจที่สุดเพื่อช่วยชดใช้ให้แก่น้องชายของเขา
“ท่านบรรพจารย์อา โปรดให้อภัยด้วยเจ้าค่ะ!” หวังหว่านโค้งคำนับในเวลาเดียวกัน
“อะไรนะ? คนผู้นี้คือ… ท่านบรรพจารย์อา?” ดวงตาของตงเซวียนหงและหวังอวิ๋นฉือต่างก็เบิกโพลงยามที่พวกเขาจ้องมองเฉินซีด้วยความไม่เชื่อ ราวกับว่าพวกเขาพบเห็นสิ่งที่น่าสะพรึงกลัว
“เจ้ายังไม่คุกเข่าและขออภัยบรรพบุรุษอาหรือ” ตงฟางและหวังหว่านตะโกนออกมาพร้อมกัน
ตุบ!
ในที่สุด ตงเซวียนหงและหวังอวิ๋นฉือก็ไม่อาจทนต่อความหวาดกลัวในใจของพวกเขาได้อีกต่อไปและคุกเข่าลงบนพื้น เมื่อพวกเขานึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้น สีหน้าของพวกเขาปรากฏความหวาดกลัวจนหน้าซีด ตอนนี้พวกเขาตระหนักได้แล้วว่า คนที่เขาคิดว่าไม่อยู่ในสายตานั้น แท้จริงแล้ว คือเฉินซี ผู้เป็นน้องชายร่วมสาบานของเป่ยเหิงผู้เป็นบรรพจารย์สูงสุดของนิกายกระบี่เมฆาพเนจร!
เมื่อพวกเขานึกถึงท่าทีที่พวกเขาปฏิบัติต่อเฉินซีก่อนหน้านี้ เพียงชั่วพริบตา ทั้งสองคนถึงกับจะคิดฆ่าตัวตาย ถึงแม้ตระกูลที่อยู่เบื้องหลังพวกเขาจะมีอิทธิพลในเมืองเมืองทะเลหมอก แต่ในเมืองทะเลสาบมังกร และโดยเฉพาะยักษ์ใหญ่อย่างนิกายกระบี่เมฆาพเนจร ตระกูลของพวกเขาเป็นเหมือนมดปลวก ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขากลับดูถูกและออกคำสั่งต่อผู้ที่มีความอาวุโสอย่างมากในนิกายกระบี่เมฆาพเนจร ด้วยเหตุนี้ จะแตกต่างอะไรจากการรนหาที่ตาย?
เมื่อผู้คนที่อยู่รอบ ๆ ฉากนี้ พวกเขาต่างก็ตกตะลึงในทันที และสายตาของพวกเขาก็จดจ้องไปที่ชายหนุ่มอยู่ห่างออกไปอย่างพร้อมเพรียง ขณะที่พวกเขาสามารถคาดเดาตัวตนที่แท้จริงของชายหนุ่มอยู่ในใจได้ทันที
“ข้าจำได้ว่าในวันแรกที่ข้ามาถึงยอดเขาใจสัจธรรม ข้าได้กล่าวไว้ว่า ข้าจะไม่ให้อภัยต่อคนที่ใช้ประโยชน์จากอิทธิพลของพวกเขาอย่างแน่นอน แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า…”
ก่อนที่เฉินซีจะกล่าวจบ ตงฟางและหวังหว่านรีบคุกเข่าลงบนพื้น และร่างกายของพวกเขาก็สั่นสะท้านอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
ห้าปีที่ผ่านมาบนยอดเขาใจสัจธรรม อาจกล่าวได้ว่าเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดของพวกเขา พวกเขาอิ่มเอมกับการได้รับทรัพยากรต่าง ๆ อย่างไม่รู้จักหมดสิ้น และตราบใดที่พวกเขาเป็นศิษย์ของยอดเขาใจสัจธรรม พวกเขาก็จะได้รับความชื่นชมและได้รับการปฏิบัติที่ให้เกียรติไม่ว่าพวกเขาจะไปที่ใดก็ตาม
นอกจากนี้ การบ่มเพาะบนยอดเขาใจสัจธรรมนั้น ช่วยให้พวกเขาได้ใกล้ชิดกับบุคคลที่ยิ่งใหญ่ต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นท่านบรรพจารย์สูงสุดเป่ยเหิง ท่านบรรพาจารย์ใหญ่เหวินเสวี่ยน และท่านประมุขหลิงคงจื่อ พวกเขายังใกล้ชิดกับตู้ชิงซี บุตรสาวคนโตของตระกูลตู้ ซ่งหลิน บุตรชายคนโตของตระกูลซ่ง ต้วนมู่เจ๋อ บุตรชายคนโตของตระกูลต้วน และผู้นำตระกูลของพวกเขา อีกทั้ง คนอื่น ๆ อีกมากมาย เว้นเสียแต่ว่า คนผู้นั้นจะอยู่ในยอดเขาใจสัจธรรม มิฉะนั้นพวกเขาจะไม่อาจอธิบายถึงประโยชน์ของมันได้อย่างเต็มที่
“หืม? น้องเฉิน เกิดสิ่งใดขึ้นที่นี่หรือ” ในขณะนี้ เสียงอุทานด้วยความประหลาดใจดังขึ้นจากท้องฟ้าอันไกลโพ้น จากนั้นเป่ยเหิงในชุดสีเทาก็ร่อนลงมาจากท้องฟ้าด้วยความรวดเร็วที่ราวกับว่าเขากำลังย่นมิติเข้ามา
“คารวะ ท่านบรรพจารย์สูงสุด!” เมื่อพวกเขาเห็นเป่ยเหิง ศิษย์สายในทั้งเจ็ดสิบคน ต่างก็โค้งคำนับทักทายขณะที่พวกเขาตะโกนอย่างพร้อมเพรียง
ทันใดนั้นเอง เหล่าผู้บ่มเพาะจากนอกนิกายที่มาเยือนยอดเขาใจสัจธรรม ต่างก็ตกตะลึงอย่างพร้อมเพรียง และพวกเขาจ้องมองไปที่ชายชราที่สวมชุดสีเทาและผมสีขาวด้วยความตกใจ พวกเขารู้สึกว่ามีพายุที่ปั่นป่วนเกิดขึ้นในใจ คนผู้นี้เป็นผู้บ่มเพาะในตำนานที่ยิ่งใหญ่ของนิกายกระบี่เมฆาพเนจร บรรพจารย์สูงสุดเป่ยเหิงอย่างนั้นหรือ?
‘ใช่จริง ๆ เด็กคนนี้คือเฉินซีจริง ๆ…’ ตงเซวียนหงและหวังอวิ๋นฉือ ที่คุกเข่าอยู่บนพื้น พวกเขามีสีหน้าเศร้าหมองในทันที และรู้สึกเศร้าเสียใจอย่างหาที่สุดไม่ได้
“ฮ่า ๆๆ เฉินซี ดูสิว่าข้าพาใครมา… หืม? ท่านบรรพาจารย์สูงสุดก็อยู่ที่นี่เช่นกันหรือ?” ในขณะนี้ เสียงหัวเราะมากมายดังก้องมาจากขอบฟ้าอีกครั้ง แต่เสียงหัวเราะก็หยุดลงทันทีเมื่อคนผู้นั้นสังเกตเห็นเป่ยเหิง และนั่นคือ หลิงคงจื่อ ประมุขแห่งนิกายกระบี่เมฆาพเนจร อีกทั้งยังมีคนสองคนติดตามอยู่เคียงข้างเขา คนหนึ่งเป็นชายชราผมสีขาวสวมชุดสีฟ้า ที่มีใบหน้าเต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่น และอีกคนเป็นชายวัยกลางคนที่หล่อเหลา ที่มีดวงตารูปดอกท้อและผมยาวสลวยประบ่า
เฉินซีเองก็ตกตะลึงเมื่อเห็นคนทั้งสองนี้ จากนั้นรอยยิ้มบางเบาก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาทันทีในขณะที่เขาพูดด้วยความประหลาดใจว่า “เป็นพี่ใหญ่เสวียนจิงและพี่รองชิงชิว? ท่านทั้งคู่พบสถานที่นี้ได้อย่างไร?”
คนทั้งสองนี้ก็คือราชาเต่าเฒ่าและราชาจิ้งจอกเก้าหาง เมื่อครั้งที่เฉินซีอยู่ในส่วนลึกของเทือกเขาแดนเถื่อนตอนใต้ ครั้งหนึ่งสองคนนี้เคยช่วยเฉินซีให้ได้รับชิ้นส่วนแผนภาพวารีหลากและภูเขากำราบธาตุ
“ฮ่า ๆ สหายเต๋าสองคนนี้ได้เข้าร่วมนิกายกระบี่เมฆาพเนจรของข้าแล้ว ด้วยเหตุนี้ นิกายกระบี่เมฆาพเนจรของข้าจะมีผู้บ่มเพาะขอบเขตจุติถึงสิบเก้าคน!” หลิงคงจื่อหัวเราะเสียงดังก้อง และในขณะที่เขาพูด พวกเขาทั้งสามก็ร่อนลงมาที่เบื้องหน้าเฉินซีแล้ว
ฮะ ขอบเขตจุติหรือ? ผ่านไปไม่ถึงสิบปี ทั้งสองได้ก้าวจากขอบเขตตำหนักอินทนิลบรรลุสู่ขอบเขตจุติแล้วหรือ? เป็นอย่างที่ผู้อาวุโสจี้อวี๋เคยกล่าวไว้ว่า ทั้งสองมีสายเลือดของสัตว์เทวะโบราณหลงเหลืออยู่ในร่างกายของพวกเขา และเป็นเพราะชิ้นส่วนแผนภาพวารีหลาก ทำให้การบ่มเพาะของพวกเขาต้องติดอยู่ในขอบเขตตำหนักอินทนิลขั้นสมบูรณ์แบบเป็นเวลาหลายหมื่นปีอยู่ในส่วนลึกของเทือกเขาแดนเถื่อนตอนใต้
แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าหลังจากข้อจำกัดได้หายไป มันทำให้การบ่มเพาะของพวกเขาทะยานขึ้นอย่างต่อเนื่อง…ทันใดนั้นเอง เฉินซีก็เข้าใจสาเหตุและผลลัพธ์ของทั้งหมด จากนั้นเขาก็ประสานมือเพื่อแสดงความยินดีทันที ในขณะที่เสวียนจิงและชิงชิวเอง ก็รีบประสานมือรับกลับด้วยความสุภาพ ในขณะที่แย้มยิ้ม ทำให้บรรยากาศโดยรอบเต็มไปด้วยความยินดี
“ว่าแต่เฉินซี มันเกิดอะไรขึ้นหรือ? ศิษย์เหล่านี้ทำผิดพลาดอะไรหรือ” สายตาของหลิงคงจื่อกวาดผ่านตงฟางและคนอื่น ๆ ที่คุกเข่าอยู่บนพื้น ด้วยใบหน้าที่หม่นหมองนั้น แรงกดดันที่สง่าผ่าเผยและน่าเกรงขามของประมุขแห่งนิกายก็พวยพุ่งออกมาจากร่างกายของเขา เพื่อสร้างแรงกดดันที่ทำให้คนรอบข้างรู้สึกหายใจไม่ออกในทันที
ตงฟางและคนอื่น ๆ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจเสียงดัง พวกเขาคุกเข่าลงกับพื้นด้วยร่างกายที่สั่นเทา บรรพจารย์สูงสุดเป่ยเหิงมาแล้ว แม้แต่ท่านประมุขหลิงคงจื่อก็มา เหตุการณ์ในวันนี้… คงจะจบลงอย่างเลวร้ายเป็นแน่แท้!
“ไม่มีอะไรหรอก มันเป็นเพียงความผิดพลาดที่เล็กน้อย และข้าได้ลงโทษพวกเขาแล้ว” เฉินซียิ้มให้หลิงคงจื่อ ก่อนจะหันไปกล่าวกับตงฟางและหวังหว่านที่คุกเข่าอยู่บนพื้น “ลุกขึ้นซะ เรื่องนี้ขอให้จบลงแค่ตรงนี้ และข้าจะไม่ดำเนินการใด ๆ กับความผิดของพวกเจ้า แต่ในระหว่างการทดสอบเข้านิกายในวันพรุ่งนี้ น้องชายและน้องสาวของพวกเจ้าต้องเท่าเทียมเหมือนคนอื่น ๆ อาศัยพรสวรรค์และความสามารถเพื่อผ่านการทดสอบเท่านั้น และเจ้าไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้เส้นสายของเจ้ากับผู้อื่น หรือให้ความช่วยเหลือใด ๆ แก่พวกเขา!”
หลังจากที่เฉินซีกล่าวจบก็ไม่ได้สนใจพวกเขาอีกต่อไป และนำพาเป่ยเหิง หลิงคงจื่อ เสวียนจิง ชิงชิว มู่เหยาและมู่เหวินเฟยไปที่ห้องโถงใหญ่
ตงฟางและหวังหว่านค่อยกล้าลุกขึ้นยืน หลังจากที่ร่างของเฉินซี และคนอื่น ๆ ได้หายเข้าไปในห้องโถงใหญ่ และทั้งสองคนต่างก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ความกลัวยังคงอยู่ในใจ พวกเขารู้สึกซาบซึ้งต่อเฉินซีมากขึ้นอยู่ในใจ เนื่องจากทั้งคู่รู้ว่าถ้าไม่ใช่เพราะเฉินซี ออกหน้าแทนพวกเขา พวกเขาคงถูกท่านประมุขไล่ออกจากนิกายไปนานแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น ไม่เพียงแต่เฉินซีจะยกโทษให้กับพวกเขา เขายังอนุญาตให้น้องชายและน้องสาวของพวกเขาได้เข้าร่วมการทดสอบเข้านิกายอีกด้วย และนี่ก็เป็นความกรุณาที่ยิ่งใหญ่มากแล้ว ดังนั้นพวกเขาจะไม่สำนึกบุญคุณได้อย่างไร?
ตงเซวียนหงและหวังอวิ๋นฉือ ก็ลุกยืนขึ้นเช่นกัน แต่ใบหน้าของพวกเขาไม่ได้เย่อหยิ่งอีกต่อไป เหตุการณ์ก่อนหน้านี้ได้ทำลายความเย่อหยิ่งและจองหองในใจของพวกเขาแล้ว ส่วนเรื่องอาฆาตแค้นน่ะหรือ? ต่อให้มีสิบชีวิตพวกเขาก็ไม่กล้า!
