ตอนที่ 902: จันทราโลหิตปรากฏ หน้าประตูมรณะ
ตอนที่ 902: จันทราโลหิตปรากฏ หน้าประตูมรณะ
กาลเวลาเคลื่อนผ่าน
อีกาเก้ามืดมิดก็ตัดสินใจเด็ดขาดได้ในที่สุด “ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม จะต้องเตรียมตัวให้พร้อมก่อน หากว่าเจ้าหนุ่มคนนั้นมาเพื่อเมืองมรณะจริง ครั้งนี้… ข้าจะทำให้เขาตายไร้แผ่นดินกลบ!”
พูดถึงประโยคท้ายสุด ดวงตาแดงก่ำของมันก็ผุดประกายน่ากลัวออกมา
นักบวชชราจีวรดำกล่าว “ใต้เท้า แล้วผู้คุมรัตติกาล… ควรจะจัดการเช่นใด?”
อีกาเก้ามืดมิดส่งเสียงหัวเราะเย็นยะเยือกราวกับกำลังเย้ยหยันออกมา “นับตั้งแต่แรก ข้าก็ไม่เคยคิดอยู่แล้วว่าตาเฒ่านั่นจะยอมก้มหัวให้ คืนวันพรุ่งนี้เมื่อเหยื่อเริ่มเคลื่อนไหว ขอเพียงสามารถเก็บรวบรวมพลังบวงสรวงได้เพียงพอ เทพยมบาลก็จะสามารถทลายโซ่ล่ามนั้นได้เอง และกลับมาสู่โลกภูมิอีกครั้ง!”
นักบวชชราจีวรดำสะดุ้งในใจ
ยมบาลกลับมาสู่โลกภูมิอีกครั้ง ยังจะเป็นตัวตนน่ากลัวที่บงการทุกชีวิตในภูมิมืดมิดแห่งนี้เหมือนเมื่อในอดีตโบราณกาลเช่นนั้นอีกหรือไม่?
——
รุ่งเช้าวันถัดมา
ณ โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งในเมืองหิมะสวรรค์
ซูอี้จิบชา ขณะยื่นยันต์ลับชิ้นหนึ่งให้โยวเสวี่ย จากนั้นเขาก็กล่าวขึ้นว่า “นี่คือยันต์ลับที่หลอมสร้างจากประกาศิตลี้ลับรู้รอบ หลังจากที่เข้าไปในเมืองมรณะแล้ว เจ้าถือยันต์ชิ้นนี้ไว้ก็จะสามารถรับรู้ตำแหน่งของข้าได้”
เมื่อชาติก่อนเขาเคยบุกเข้าไปในเมืองมรณะมาก่อน
สถานที่ที่ดูคล้ายกับเมือง แท้จริงแล้วมีดินแดนอันตรายต้องห้ามมากมายกระจัดกระจายอยู่ในนั้น มันกว้างใหญ่เสียจนคาดไม่ถึง
สถานที่ต้องห้ามดังเช่นเทือกเขาสวรรค์พิบัติร้าย นภาโกลาหล เมืองมืด เมืองเสี่ยวหมิง เพียงพอที่จะทำให้ตัวตนขอบเขตรู้แจ้งลึกล้ำจบชีวิตลงได้
และเวลาที่เข้าสู่เมืองมรณะ เนื่องด้วยความเปลี่ยนแปลงของกฎแห่งมิติ ผู้ฝึกตนแต่ละคนจะถูกเคลื่อนไปอยู่ในเขตแดนที่แตกต่างกันไป
กระทั่งผู้เป็นจักรพรรดิก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงในจุดนี้ได้
สิ่งนี้จึงเป็นความผันแปรที่รุนแรงที่สุด
ในช่วงเวลาที่ผ่านมา มีผู้ฝึกตนจำนวนไม่น้อยที่เพิ่งเข้าไปในเมืองมรณะ พวกเขาก็ถูกส่งไปยังสถานที่ต้องห้ามอันชั่วร้ายที่สุดอย่างเทือกเขาสวรรค์พิบัติร้าย ไม่ต้องคิดก็สามารถรู้ได้ว่าจุดจบของพวกเขาน่าสมเพชเพียงใด
ทว่า หากมีผู้มากประสบการณ์คอยให้คำชี้แนะ และสามารถเลือกโอกาสเหมาะสมเข้าไปในเมืองมรณะได้ พวกเขาก็จะสามารถหลบเลี่ยงภัยอันตรายไปได้มาก
“อืม!”
โยวเสวี่ยรับยันต์ลับชิ้นนี้มา ความปีติยินดีที่แสดงออกมาจากใจปรากฏบนใบหน้าที่เย็นยะเยือกประดุจหิมะ
สำหรับนางแล้ว ถึงแม้จะเป็นเพียงแค่ยันต์ลับชิ้นหนึ่ง แต่อย่างน้อย ๆ ก็แสดงให้เห็นแล้วว่าซูเสวียนจวินคนนี้ยังคงเป็นห่วงตนเองอยู่มาก!
หญิงสาวหยิบกาน้ำชาขึ้นมา เติมชาให้ซูอี้ด้วยความอ่อนโยนเชื่อฟัง
ซูอี้คิดสักครู่ แล้วกล่าวเตือนอีก “นอกจากนี้ เมืองมรณะแห่งนี้เทียบได้กับโลกภูมิอันกว้างใหญ่ไพศาล ภายในนั้นเต็มไปด้วยอันตรายมากมาย ก่อนที่จะเจอข้า เจ้าจึงกลบเกลื่อนพลังของตัวเองไว้จะเป็นการดีที่สุด อย่าได้ทำให้วิญญาณร้ายเหล่านั้นแตกตื่น และอย่าได้ก่อเรื่องใด ๆ ขึ้น เพื่อลดอุปสรรคที่จะเกิดขึ้นระหว่างทาง”
“อืม!”
ดวงตาของโยวเสวี่ยอ่อนโยนประดุจน้ำ ในใจรู้สึกปีติยินดี นางรู้สึกว่าคำเตือนที่ซูอี้กล่าวมาเหล่านี้ไพเราะน่าฟังยิ่งกว่าคำบอกรักใด ๆ และก็อยากจะให้ซูอี้พูดให้มากกว่านี้
แต่เสียดาย ซูอี้ไม่มีอะไรจะกล่าวเตือนอีก
“ไปเดินเล่นในเมืองกัน”
เขาลุกขึ้น
ดวงตาของโยวเสวี่ยเป็นประกาย นางลุกขึ้นแล้วเดินตามไป
ผู้หญิงคนใดก็ตาม น้อยนักจะต้านทานเสน่ห์ของการเดินซื้อของได้
โดยเฉพาะอย่างยิ่งครั้งนี้ได้เดินซื้อของกับซูอี้ โยวเสวี่ยรู้สึกว่าเป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้นและยินดียิ่งกว่าบรรลุขอบเขตมหาวิถีเสียอีก
——
เมืองหิมะสวรรค์ในตอนกลางวันคึกคักครึกครื้นราวกับสายน้ำ
พวกผู้ฝึกตนที่มาจากทะเลใต้ตอนเหนือมารวมตัวกันอยู่ที่นี่ ทั้งยังนำสมบัติล้ำค่าแปลกตาหายากต่าง ๆ นานามาด้วย
สำหรับซูอี้ในตอนนี้แล้ว ถึงแม้ในตัวจะไม่ขาดเหลือทรัพยากรการฝึกตน แต่ในเมื่อมาถึงเมืองหิมะสวรรค์แล้ว เขาก็ไม่รังเกียจที่จะขายสมบัติที่ไม่ได้ใช้ เพื่อแลกกับสมบัติการฝึกตนที่ต้องใช้ในวันข้างหน้า
ตกเย็น
ซูอี้หอบของพะรุงพะรังกลับมา
วันนี้ตอนที่เดินเที่ยว ถึงแม้จะไม่พบสมบัติล้ำค่าที่หายากมากนัก แต่ก็ทำให้ซูอี้ได้เห็นของดีที่เหมาะสมกับการระดับการฝึกของตนเองจำนวนไม่น้อย
ยกตัวอย่างเช่น ไขกระดูกระดับเก้า วัตถุศักดิ์สิทธิ์ขั้นจักรพรรดิ ยันต์ลับระดับสุดยอดวิถีวิญญาณ
นอกจากนี้ ยังมีของหายากอย่างอื่นอีก เช่น สุราหิมะพันสารทฤดูซึ่งมาจากภูมิกระแสดำ และชาหมอกใยเมฆของเผ่าหมอกเมฆที่เด็ดมากับมือ เป็นต้น
หากว่าอยู่ที่อื่น ยากนักจะเห็นข้าวของเหล่านี้
แต่ที่เมืองหิมะสวรรค์ กลับสร้างความตื่นตาตื่นใจให้กับผู้ที่มาเยือนได้ตลอดเวลา
โยวเสวี่ยก็พึงพอใจเป็นอย่างมากเช่นกัน
นางเลือกซื้อของแปลก ๆ หายากมาตลอดทาง ยกตัวอย่างเช่นปิ่นปักผม กำไล ตุ้มหูเป็นต้น…
แสงอัสดงราวกับเพลิงไฟ สวยงามตระการตา
เมืองหิมะสวรรค์ยังคงคึกคัก ผู้คนมากมาย เบียดเสียดยัดเยียด
“หากไม่มีการแก่งแย่งชิงดี ทุกวันสามารถเดินเที่ยวเล่น ดื่มชา ดื่มสุรา ทำในสิ่งที่ตัวเองชอบได้ตลอดเช่นนี้คงจะดีไม่น้อย”
โยวเสวี่ยรำพึงรำพัน
นางยังพูดเสริมขึ้นมาในใจอีกประโยค แน่นอน ซูเสวียนจวินก็ต้องอยู่ด้วย ไม่เช่นนั้น สิ่งเหล่านี้ก็จะกลายเป็นความน่าเบื่อ
“เรื่องใด ๆ ในโลกไหนเลยจะเป็นไปดังใจปรารถนา”
ซูอี้กล่าวขึ้นมา “ถึงแม้บนสวรรค์จะมีเทพเซียนอยู่จริง แต่ต่างก็ต้องมีความจำเป็นที่แตกต่างกันไป นี่ก็คืออุปสรรคของมหาวิถี ชีวิตคนสับสนซับซ้อน สิ่งเดียวที่พวกเราผู้ฝึกตนสามารถทำได้ก็คือยึดมั่นในจิตวิถี ละวางต่อสิ่งภายนอก”
โยวเสวี่ยเม้มปากยิ้มขึ้นมา
นี่ก็คือซูเสวียนจวิน เขาเดินทางในโลกาหมื่นจั้ง ล่องลอยและดำดิ่งในกระแสของโลก ทว่าจิตที่แสวงหาวิถีดวงนั้นไม่มีวันจะถูกครอบงำ
“ฟ้าใกล้จะมืดแล้ว พวกเราควรไปที่เทือกเขาห้อยหัวได้แล้ว”
ซูอี้เหลือบมองดูท้องฟ้า
แสงอัสดงดุจเพลิงไฟกำลังอับแสงลง ดวงจันทร์สีแดงจาง ๆ เริ่มปรากฏขึ้นที่ขอบฟ้า
ทุกคนต่างก็รู้ว่า มีแต่เวลาที่จันทราโลหิตเฉิดฉายอยู่บนท้องฟ้าเท่านั้น ประตูใหญ่ของเมืองมรณะที่เทือกเขาห้อยหัวจึงจะเปิดออก
ทันใด ทั้งสองก็มุ่งตรงไปยังฝั่งตะวันออกของเมือง
ตลอดทาง ด้วยระดับการฝึกตนของทั้งสอง สามารถรับรู้ได้อย่างแม่นยำว่ามีกลิ่นอายพลังของผู้เป็นจักรพรรดิจำนวนไม่น้อยกำลังมุ่งหน้าไปยังฝั่งตะวันออกของเมือง
ผู้เป็นจักรพรรดิที่รอคอยอยู่ในเมืองหิมะสวรรค์ในช่วงเวลานี้ต่างตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะเดินทางไปเมืองมรณะในค่ำคืนนี้อย่างไม่ต้องสงสัย!
จนกระทั่งเดินออกจากประตูเมืองไปได้ไม่นานนัก
จู่ ๆ ซูอี้ก็หันหน้ากลับมา
บนกำแพงเมืองโบราณอันยิ่งใหญ่ ไม่รู้ว่าชายในชุดผ้ายืนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อใด
“รักษาตัวด้วย”
ชายในชุดผ้าเก่ากล่าวเบา ๆ
ซูอี้ยิ้มพลางหมุนตัวเดินจากไป
ดินแดนที่ห่างจากฝั่งตะวันออกของเมืองหิมะสวรรค์สามร้อยลี้ คือที่ตั้งของ ‘เทือกเขาห้อยหัว’
เทือกเขาโบราณแห่งนี้อันตรายมาก มันลอยกลับหัวอยู่กลางอากาศราวกับเมืองที่อยู่บนผืนแผ่นดิน ยอดเขาห้อยกลับหัว ตัวภูเขาหันขึ้นฟ้า
ชื่อของเทือกเขาห้อยหัวมีที่มาด้วยเหตุฉะนี้
ท้องฟ้ามืดครึ้ม แสงตะวันยามเย็นเลือนหายไป ความมืดเข้ามาแทนที่
จันทราโลหิตดวงนั้นค่อย ๆ เคลื่อนตัวจากขอบฟ้าขึ้นไปอยู่กลางแผ่นฟ้า ดวงจันทร์มีแดงประดุจสีโลหิต ทำให้ฟ้าดินในช่วงโพล้เพล้นี้ถูกคลุมด้วยแสงสีแดงที่ให้ความรู้สึกกดดัน
ลึกเข้าไปในเทือกเขาห้อยหัว มีหมอกสีดำผุดขึ้นเต็มท้องฟ้า หมอกสีดำเคลื่อนตัวอย่างรุนแรง เพียงชั่วครู่เดียวก็ก่อตัวเป็นประตูเลือนรางที่มีความสูงถึงร้อยจั้ง
ประตูใหญ่ที่คล้ายกับประตูทะลุไปสู่นรกปรากฏขึ้นกลางอากาศ!
บริเวณรอบ ๆ ร่างของผู้เป็นจักรพรรดิซึ่งมีกลิ่นอายพลังน่ากลัวจำนวนมากมายอยู่รออยู่นานแล้ว
ผู้ที่โดดเด่นที่สุดในจำนวนนั้นคือกองทัพที่ประกอบขึ้นโดยโถงหลงลืม วังธารเหลือง กับตำหนักเทพอัคคีกระจ่าง ซึ่งเป็นสามสายวิถีระดับสุดยอด
หลูฉางหมิงของโถงหลงลืม อวิ๋นซงจื่อผู้อาวุโสสูงสุดแห่งวังธารเหลือง และทูตนำทาง ‘เฟิงอวี่จือ’ แห่งตำหนักเทพอัคคีกระจ่าง ล้วนอยู่ในกลุ่มนี้ด้วย
ผู้ที่เป็นจุดสนใจที่สุดก็คือเฟิงอวี่จือ
ตัวตนในขอบเขตจักรพรรดิคนนี้แต่งกายด้วยชุดขนนกสีม่วง ผมสลวยสวยโบกสะบัดราวกับม่านหมอก รูปร่างสูงบางสะพายสำรับดาบสีดำ งามสง่าอาจหาญ
นางคือทูตนำทางของตำหนักเทพอัคคีกระจ่าง มีฐานะสูงส่ง เทียบได้กับทูตข้ามนทีของโถงหลงลืม
ใต้หล้าภูมิมืดมิด นางได้รับการยกย่องให้เป็น ‘จอมดาบเสวียนหลิว’ ที่มีระดับการฝึกตนอันยิ่งใหญ่ขอบเขตรู้แจ้งลึกล้ำระยะกลาง
‘ภาวะดาบอัคคีกระจ่าง’ อยู่ในมือ รอบรู้ฟ้าดิน!
ความเป็นจริงแล้ว คนที่อยู่ในที่นี้ไม่ได้มีเพียงแต่ตัวตนขอบเขตจักรพรรดิสายวิถีระดับสุดยอดเพียงสามสำนักนี้เท่านั้น ในเขตอื่น ๆ ก็มีผู้เป็นจักรพรรรดิมากมายเช่นกัน
บ้างก็มาลำพังคนเดียว บ้างก็มากันเป็นหมู่คณะ
มองออกไป ระหว่างลำธารและภูเขา จักรพรรดิทั้งหลายอยู่กันพร้อมหน้า ภาพบรรยากาศเช่นนั้นจึงกล่าวได้ว่าพบเห็นได้น้อยมาก
เพราะอย่างไรเสีย ตัวตนขอบเขตจักรพรรดิยืนอยู่บนจุดสุดยอดในใต้หล้าภูมิมืดมิดแล้ว เวลาโดยปกติหากไม่ปิดตน ก็ต้องพเนจรเดินทางไกล ไม่เห็นตัว
ผู้ฝึกตนในโลกจำนวนมากมายอยู่มาตลอดทั้งชีวิตก็ยังยากนักจะได้เห็นจักรพรรดิสักครั้ง
ทว่าเวลานี้ กลับมีตัวตนขอบเขตจักรพรรดิหลายสิบคนปรากฏตัวอยู่ที่เทือกเขาห้อยหัวแห่งนี้ หากคนอื่นมาเห็นภาพเช่นนี้เข้า คงจะต้องฮือฮาไปทั่วแผ่นดินอย่างแน่นอน
“อาจารย์ลุง ประตูใหญ่ของเมืองมรณะปรากฏขึ้นแล้ว พวกเราจะเข้าไปเมื่อใด?”
หยวนหลินหนิงอยากเข้าไปจวนจะแย่ เป็นครั้งแรกที่นางมาเมืองมรณะ
“ไม่ต้องรีบร้อน เมื่อจันทราอยู่ใจกลางท้องฟ้าแล้ว กฎมิติโดยรอบประตูใหญ่เมืองมรณะก็จะเปลี่ยนไปเริ่มมั่นคงขึ้นมา หากเข้าไปเวลานั้น ไม่ต้องกังวลว่าจะถูกเคลื่อนไปยังสถานที่ต้องห้ามอันตราย”
หลูฉางหมิงกล่าวเบา ๆ
“ทุกท่านโปรดจดจำให้ดี หลังจากเข้าไปในเมืองมรณะแล้ว จะต้องมารวมตัวกันที่ข้าก่อน อย่าได้ประมาทเด็ดขาด”
เฟิงอวี่จือแห่งตำหนักเทพอัคคีกระจ่างกล่าวขึ้นมาช้า ๆ
ทุกคนต่างก็พยักหน้า
สถานที่อย่างเมืองมรณะ เป็นสถานที่ต้องห้ามที่รู้จักกันในใต้หล้านับแต่โบราณกาลจนถึงปัจจุบัน แม้แต่ผู้เป็นจักรพรรดิอย่างพวกเขาก็ยังไม่กล้าจะประมาทเลินเล่อ
“หืม? เหตุใดคนหนุ่มขอบเขตวงล้อวิญญาณก็มาด้วย?”
ฉับพลัน มีเสียงตกใจร้องอุทานดังมาแต่ไกล
ทันใด สายตาทั้งหมดก็มองไป
กลางอากาศที่ห่างไกลออกมา หญิงชายคู่หนึ่งลอยตัวอยู่กลางอากาศ ชุดสีเขียวของผู้ชายโบกสะบัด ชุดกระโปรงสีเรียบของผู้หญิงโบกพลิ้ว
นั่นคือซูอี้กับโยวเสวี่ย
การปรากฏตัวของซูอี้ ทำให้จักรพรรดิจำนวนไม่น้อยรู้สึกตื่นตะลึง
ตามที่เข้าใจกันดี นับแต่บรรพกาลจนปัจจุบันน้อยนักที่จะเห็นผู้ฝึกตอบวิถีวิญญาณกล้ามาที่เมืองมรณะ
ส่วนโยวเสวี่ยก็เก็บพลังอานุภาพในตัวเอาไว้ และเป็นเพราะกลิ่นอายพลังในตัวส่วนใหญ่ถูกบดบังกลบเกลื่อน คนอื่น ๆ จึงมองไม่ออก
ประกอบกับโยวเสวี่ยติดตามอยู่ด้านหลังของซูอี้ตลอดเวลา ราวกับหญิงรับใช้ผู้เชื่อฟัง จึงถูกคนอื่น ๆ มองข้ามไปได้ง่าย
ผู้ชายที่มีรูปร่างสูงใหญ่ ซึ่งสวมชุดสีแดงทนไม่ไหวเอ่ยถามขึ้นมา
ซูอี้ชายตามองดูฝ่ายตรงข้าม และตอบ “ไม่ผิด”
ผู้ชายชุดสีแดงคนนี้ถึงกับหัวเราะ โบกมือพลางกล่าว “จงฟังคำเตือนของข้า เจ้าพาหญิงรับใช้ของเจ้าคนนั้นออกไปจากที่นี่โดยเร็วจะดีกว่า เมืองมรณะแห่งนั้นไม่ใช่สถานที่ ๆ ใครก็สามารถไปได้ หากว่าพวกเจ้าไปแล้ว เกรงว่าคงจะต้อง ‘มรณะ’ อยู่ที่นั่น”
ตัวตนขอบเขตจักรพรรดิจำนวนไม่น้อยอดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้
ที่กล่าวมานี้ไม่ใช่พูดขู่ แต่เป็นความจริง
ตามที่รู้กัน ว่าแม้ตัวตนขอบเขตจักรพรรดิอย่างพวกเขาจะเข้าไปในเมืองมรณะแล้ว ก็ยังต้องระมัดระวังตัวอย่างที่สุดเช่นกัน!
หนุ่มน้อยขอบเขตวงล้อวิญญาณ กลับพาหญิงรับใช้ไปเมืองมรณะ ทำเช่นนี้จะต่างอะไรจากหาที่ตาย?
พวกเขาจึงมองว่าซูอี้กับโยวเสวี่ยเป็นคนหนุ่มที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ และไม่ได้มีเจตนาร้ายต่อพวกเขา
ด้วยฐานะของพวกเขา ไม่จำเป็นต้องลดตัวไปหัวเราะเยาะผู้ด้อยอาวุโสคู่นี้
ทว่าเวลานี้เอง พลันเกิดเสียงแตกตื่นขึ้นมาในฝูงคน
