006：วันที่สงบสุข
แสงแดดส่องผ่านช่องว่างในม่านที่เปิดขึ้นเล็กน้อย
เด็กสาวตัวน้อยๆกำลังนอนอยู่บนเตียงและถอนหายใจลืมเปลือกตาของเธอในขณะที่ตอนเช้าอากาศเย็นทำร้ายร่างกายของเธอ
「อ้าาาาาาาาาาาาาา…………หาวววววววววววววววว」
เมื่อฉันหลับและกำลังมุดตัวเข้าไปในผ้าปูที่นอนและหันไปมองอย่างสงสัยคิดว่าฉันควรจะอยู่ในสภาพเหมือนหนอนไหม
จากนั้นก็มีเด็กสาวอายุห้าขวบคนหนึ่งที่กำลังนอนหลับข้างๆฉันก็ขโมยผ้าปูที่นอนของฉันไป
ไม่สิ ถ้าหนาวก็แปลงร่างเป็นสุนัขสิฟะยัยนี่
ลูน่าที่คิดเช่นนั้นก็อยากจะถีบยัยนี่ตกเตียง
ลูน่าหายใจออกด้วยความไม่เต็มใจและสาบานว่าจะขโมยแผ่นเกมจีบสาวและเกมคอนโซลและขับไล่เธอออกจากบ้านถ้ายังทำตัวแบบนี้ต่อไป
「คุณหนูค่ะ เช้าแล้วนะคะ――」
ลูน่ากระโดดลงจากเตียงตกใจกับเสียงของแอนนาที่เข้ามาได้จังหวะ
โดยปกติแล้วเธอน่าจะหลับอยู่
สาเหตุที่เธอตื่นขึ้นมาอย่างเช้าตรู่นั้นคือติดนิสัยจากอดีตชาติ แต่ตอนนี้เธอมักจะหมกมุ่นอยู่ในชีวิตขุนนาง เป็นคนหลับง่ายและหลับลึกจนกว่าจะมีคนปลุกเธอ
「นี่มันผิดปกติแล้วนะยังเช้าตรู่อยู่เลย」
「เอ่อ น้องหมายังอยู่ไหมคะ――」
เธอพูดเช่นนั้นทำให้ทางนี้ตึงเครียดทันที
ชิโระมักจะอยู่ในร่างของสุนัข และแม้ว่าจะยึดติดกับอาหารที่ได้ทาน แต่ก็เป็นเด็กสาวอายุห้าขวบนั่นทำให้เธอขนลุกในตอนนี้
เมื่อกำลังคิดว่าจะแก้ตัวยังไงดีแอนนาเดินไปที่เตียงและเปิดผ้าปูที่นอนออก
「น้องหมาจ๋า」
จากนั้นร่างของชิโระกลายเป็นสุนัขด้วยความเร็วแสง
แปลงร่างได้โครตเร็วเลยยัยนี่
「ถ้างั้นดิฉันจะคอยดูแลชิโระทุกอย่างเองนะคะ♡」
「เฮ้อดูมีความสุขมากเลยนะเธอเนี่ย ไม่เหมือนกับการที่เธอปฏิบัติตัวกับฉันเลย」
「นั่นสินะคะ มุฟุ………การดูแลสุนัขของนายท่านก็เป็นหนึ่งในหน้าที่สำคัญของดิฉันในฐานะเมด」
เมดผมสีแดงวัยสิบหกปีคนนี้ ขาดความอบอุ่นเพราะโสดนี่น่ะ
แม้ว่าลูน่าจะปล่อยผ่านการกระทำอันไร้มารยาท เพราะแอนนาเองก็ดูเหงาๆเหมือนเธอในสมัยก่อน ดังนั้นไว้ค่อยฝึกเธอในทีหลัง
วันนี้มีเพียงชั้นเรียนประวัติศาสตร์ในช่วงบ่าย และไม่มีกำนหดการก่อนหน้าหรือหลังจากนั้น
ลูน่ามาที่สวนของคฤหาสน์ ซึ่งมาที่มุมหนึ่งของสวนที่ถูกใช้เป็นสนามฝึกของทหาร กำลังซ้อมประจำวันอยู่
「อรุณสวัสดิ์ครับ คุณหนู」
「อืม อรุณสวัสดิ์นะ วันนี้ฉันอยากจะมาออกกำลังกายเรียกเหงื่อสักหน่อย」
「ถ้างั้นเชิญไปด้านหน้าและเพลิดเพลินกับการออกกำลังกายยามเช้านะครับ」
มีทหารห้าคนที่กำลังเหงื่อตก
มาร์ควิสได้จ้างทหารไว้จำนวนห้าสิบนาย แต่เนื่องจากทำงานเป็นกะ จึงมีเพียงครึ่งหนึ่งที่อยู่ในค่าย และมีอีกประมาณยี่สิบนายที่ประจำการอยู่
ตระกูลมาร์ควิสนั้นสูงกว่าเอิร์ลและไวเคานต์ แต่ว่าจำนวนขนาดนี้มันน้อยเกินไป แต่ ซาราเอล่าที่ทำหน้าที่รักษาการณ์ดินแดนแทนท่านพ่อไม่คิดจะเพิ่มกำลังรบ เพราะดินแดนของเราอยู่ไม่ไกลจากเมืองหลวง
พูดตรงๆก็คือขี้เหนียวนั่นแหละ
（ช่วงนี้ไม่ได้เสริมสร้างกล้ามเนื้อให้กับตัวเองเลย และก็ห้ามฝืน เพราะงั้นเอาแต่พอดีก็แล้วกัน……）
หากฝึกฝนร่างกายโดยไม่คำนึงถึงการเจริญเติบโต มันเป็นเรื่องง่ายที่จะทำให้ร่างกายของฉันพังทลายอย่างรวดเร็ว และมันจะส่งผลต่อสุขภาพของฉันในอนาคต ดังนั้นหากอยากจะฝึกจริงๆก็เอาแต่พอควรไม่ควรฝืนมากเกินไป
ในชาติที่แล้วเขาฝืนมากเกินไปจนเป็นโรคไปตลอดชีวิต
“โรคขาดการฝึกไม่ได้”
ตามชื่อของมันเลยมันจะทำให้อยากฝึกฝนในทุกๆวันไม่มีหยุดพัก
อาการนั้นเกิดขึ้นไม่แน่นอนอยู่ๆก็ดีดขึ้นมาแล้วฝึกขึ้นเองตามใจชอบ
และแม้ว่าจะเกิดใหม่แล้วโรคนี้ก็ยังเข้าสิง มันอยู่ในจิตวิญญาณ
เป็นโรคที่รุนแรงและรักษาไม่หายต่อให้กลับชาติมาเกิด
จนถึงตอนนี้ เธอสามารถอดทนกับ “การฝึกที่บ้าน” ด้วยการออกกำลังกายในห้อง ซิทอัพ ห้าสิบชุด ทั้งสควอซหน้าและหลัง เพื่อฝึกฝนพลังปราณของฉัน (TN:ไม่ขอเรียก คิ หรือ ฉี่แล้วนะครับ ขอเรียกเป็นพลังปราณไปเลยง่ายดี)
ฉันคิดว่ามันเป็นเรื่องยากหากทำอะไรที่ไม่เหมาะสมกับวัย แต่ว่าฉันก็ดันโกงและใช้พลังปราณในการช่วยทำให้ถึงเป้าหมาย
แต่มันก็มีขีดจำกัดอยู่
ไม่สามารถออกกำลังกายแบบหนักๆในห้องได้ และการฝึกโดยไม่ให้มีเสียงมันก็ทำให้ร่างกายมีภาระหนัก
วันนี้เธอออกมาข้างนอก อยากจะปลดปล่อยความเครียดที่อดกลั้นมานาน
ลูน่าสวมกางเกงขาสั้นที่เคลื่อนไหวง่ายและเสื้อยืดธรรมดา ผมยาวสีเงินของเธอถูกมัดเป็นหางม้า เธอเดินเข้าไปในสนามฝึกพูดคุยกับคนรอบข้างสองสามคำจากนั้นก็เริ่มยืดเส้นยืดสาย
（หวา ! กล้ามเนื้อของฉัน ! กระดูกส่งเสียงดังกร๊อบแกร๊บเลย! ร่างกายของฉันมันกำลังถวิลหา！！）
ร่างกายที่ส่งเสียงดังออกมาด้วยความดีใจ
ความสุขพุ่งออกมาจากหัวใจ
อ่าาา ช่วงเวลาแห่งการฝึกปฏิบัติจริงได้เริ่มขึ้นแล้ว
ลูน่าเหยียดแขนขาอย่างระมัดระวังพร้อมกับความปิติยินดี
ทหารที่อยูระหว่างพักพอได้เห็นสาวสวยกำลังออกกำลังกายก็ยิ้มอย่างอารมณ์ดี จากนั้นก็เริ่มฝึกจำลองโดยใช้ดาบเพื่อแสดงความหล่อเท่ให้เธอดู
แต่ว่าเธอก็ได้รู้ถึงความมุ่งมั่นของเหล่าทหาร และเริ่มออกกำลังกายด้วยการเตะและต่อย
พวกทหารเองก็เริ่มหยิบหุ่นไล่กาใส่ชุดเกราะที่ด้านข้างสนามฝึกและเริ่มฝึกด้วยดาบไม้
……อิย๊า ความปรารถนาที่จะแข็งแกร่งขี้นนี่ช่างน่าชื่นชม
เธอที่เห็นเช่นนั้นก็รู้สึกประทับใจ
「เอ่อ ขอโทษนะคะ ดิฉันเองก็ขอ หุ่นไล่กาสำหรับฝึกซ้อมตัวหนึ่งได้ไหมคะ」
เธอเข้าไปหาชายคนหนึ่งและร้องขอเขา
พวกเขาพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม
「เอ่อคุณหนู แต่ว่าดาบนี่มันใหญ่เกินไปสำหรับคุณหนูรึเปล่าครับ？」
อืมดูเหมือนว่าเขาจะกังวล แต่ว่าเขาก็หยิบดาบไม้ออกจากตะกร้าและยื่นมาให้ฉัน
ไม่มีดาบไม้สำหรับให้เด็กใช้ฝึกซ้อม เธอจึงต้องใช้ดาบไม้ของผู้ใหญ่ในการฝึก ซึ่งมันใหญ่เกินสำหรับลูน่า
ดูเหมือนว่าเธอจะตระหนักถึงเรื่องนี้ ส่ายหัวไปยังดาบฝึกที่ยื่นมาให้เธอ และชูกำปั้นน่ารักๆของเธอออกมาให้พวกเขาเห็น
「เอ่อคือ ดิฉันไม่ถนัดดาบหรอกนะคะ แต่ฉันมั่นใจในกำปั้นและลูกเตะของฉันมากเลยค่ะ」
「เอ๊ะ ไม่เจ็บมือเหรอครับ？！」
เธอพูดต่อไปกับทหารที่ทำท่าตกใจ
「ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ นอกจากนี้ หุ่นไล่กาใส่ชุดเกราะนั่นอาจจะไม่คณามือฉันก็ได้ เพราะงั้นถ้ามันพังก็ไปขอสั่งเพิ่มจากท่านแม่ได้เลยนะคะ และก็ขอแบบเวอร์ชั่นอัพเกรดที่ทนไม้ทนมือกว่านี้ด้วยค่ะ」
ลูน่ายิ้มออกมาอย่างซุกซน
เมื่อเห็นแบบนั้นเขาก็ยิ้มออกมา
（วันนี้คุณหนูดูดุดันจังเลย）
（คิดเหมือนกันเลย）
（เฮ้อวันนี้เป็นการฝึกที่สนุกที่สุดในชีวิตเลย）
（ปกติก็คิดว่าเธอเป็นพวกไข่ในหินซะอีกเห็นอยู่ในห้องตลอด แต่บางทีเธออาจจะเป็นคนที่ซ่อนเขี้ยวเล็บเอาไว้ก็ได้……）
（อ่าาาาา อยากได้เจ้าสาวแบบคุณหนูจังเลย！）
（ห๊ะ ไม่ใช่ว่าอยากได้ลูกสาว แต่แกอยากได้เจ้าสาวแบบนี้เหรอ……）
พวกผู้ชายกระซิบกระซาบกัน แต่ฉันไม่สนใจ
ลูน่าย่อตัวลงเล็กน้อยและเดินไปข้างหน้ามองหุ่นไล่กาที่สวมชุดเกราะ ตอนนี้เธอกำลังกระโดดพร้อมกับตั้งท่า
「ฮึบ……」
เธอหายใจเข้าลึกๆ กำหมัดแน่นและต่อยเข้าไปที่ท้องของหุ่นไล่กา
「ย๊าาาาาาาา！」
――วิชาสำนักมังกรซากุระ หัตถ์พยัคฆ์จู่โจม(虎砲)
ตู้มมมมมมมมม！！！
「……ห๊ะ？」
เหล่าทหารต่างจ้องมองด้วยความงุนงง
มีรูขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นที่ตลิ่งของชุดเกราะตรงที่เธอกดกำปั้นลงไป
ความจริงที่ว่ามีรูโหว่บนเสาไม้ทะลุเกราะเหล็กพังทลายในเวลาเดียวกัน
ดาบไม้ในมือของเหล่าทหารตกลงและส่งเสียงกระทบกับพื้น ดาบไม้ที่ลูน่าปฏิเสธที่จะใช้
ส่วนบนของหุ่นไล่กาหายไปจนหมดและตกลงมาที่พื้น
「ฟู่วววว ดูเหมือนร่างกายของฉันยังต้องฝึกอีกเยอะเลยนะ เฉื่อยชามาก แถมยังเบากว่าเมื่อก่อนเยอะมาก」
เธอพูดและหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น
อย่างไรก็ตาม สำหรับเหล่าทหารเขาไม่อยากจะเชื่อ
จะเกิดอะไรขึ้นถ้าหมัดนี้ซัดเข้าที่มนุษย์แบบจริงๆ
ความหนาวไหลไปทั่วร่างกายของเหล่าทหาร พวกทหารกลัวจนตัวสั่น แต่ก็รู้สึกหลงใหลเธอในเวลาเดียวกัน
