004：ตั้งชื่อให้ชิโระจัง
「――คุณหนู จะเที่ยงแล้วนะคะ ได้เวลาตื่นแล้วค่ะ」
「หาวววววววววววววววว……」
ฉันตื่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงปลุกอันแสนดัง
เวลาในตอนนี้เกือบเที่ยงแล้ว
โชคดีเนื่องจากวันนี้ครูสอนในตอนเช้าไม่มี คาบเรียนที่ฉันมีจึงเป็นในช่วงหลังอาหารกลางวันเท่านั้น และมีเวลาอิสระเหลือเฟือ
ถ้าวันนี้มีชั้นเรียนมารยาทในตอนเช้า ฉันคงอยู่ในสภาพที่โดนแอนนาต่อว่าเป็นหมาง๋อยไปเลยล่ะ
「เฮ้อคุณหนู แม้ว่าคุณหนูจะอายุ 7 ขวบ แต่ก็เป็นบุตรของมาร์ควิสนะคะ ดังนั้นได้โปรดอย่าทำเรี่ยราดแบบนี้อีกนะคะ คูณหนูลืมเหรอคะว่าห้องน้ำไปทางไหน」
พูดอะไรกับคนที่เพิ่งตื่นนอน
ด้วยความสงสัยฉันลุกขึ้นยืนและเห็นพรมกลางห้องมันยังเปียก
「แอนนา อย่ามากล่าวหากันจะได้ไหมฉันไม่ได้ทำสักหน่อย แต่เป็นเจ้าหมาโง่นั่นต่างหากที่ทำ」
เธอดึงผ้าปูที่นอนออก
จากนั้นเจ้าหมาตัวใหญ่ขนสีขาวด้านในก็ขดตัว
「เกิดอะไรขึ้นกับเด็กคนนี้เหรอคะ」
「เมื่อวานมันหลงเข้ามาในบ้านน่ะ」
「ว้าว น่าน้วยมากเลยค่ะ！」
แอนนาตะโกนเช่นนั้น
เธอยื่นมืออกมาและเริ่มน้วยเจ้าหมาตัวสีขาวนั่น
「……ดูท่าทางจะสนุกน่าดูเลยนะ？」
「ค่าาา สนุกมากเลยค่ะ！」
「……เฮ้อ」
เธอกำลังเล่นสนุกกับเจ้าหมาโดยไม่สนใจเจ้านายตัวเองเลยเนี่ยนะ เธอควรจะมาคอยดูแลฉันไม่ใช่เหรอ แต่ฉันก็พูดอะไรไม่ได้ที่เห็นเธอมีท่าทีสนุกสนาน
ในที่สุดลูน่าไม่มีทางเลือกนอกจากถอนหายใจ
――จากนั้นฉันก็ถามท่านแม่ว่าสามารถเลี้ยงสุนัขไว้ที่บ้านได้ไหม และเพราะเหตุอันใดก็ไม่รู้ท่านแม่ Say YES ในทันที หลังจากบอกแอนนาเกี่ยวกับเรื่องนี้ว่าคอยดูแลมันให้หน่อยได้ไหม เธอก็อาสาดูแลมันอย่างเต็มที่ เช่น พาไปเดินเล่นและให้อาหาร ลูน่าก็เลยไปเข้าเรียนช่วงบ่ายและหลังจากนั้นชั่วโมงการเรียนเต้นก็จบลงอย่างรวดเร็ว
「เจ้าหมาโง่ รีบๆเอาออกมาเล่นต่อได้แล้ว」
「อย่ามาเรียกเค้าว่าหมาโง่นะ！」
หญิงสาวผมสีเงินยังคงโกรธเล็กน้อยหลังจากถูกสอบปากคำ
เพราะเหตุเดียวกันกับเมื่อวานทั้งสองก็เลยมานั่งเล่นเกมคอนโซลกันต่อ
คราวนี้เธอตัดสินใจเตรียมปากกาและกระดาษไว้ข้างๆและจดเมโม่เป็นครั้งคราว
「คิดว่าคงจะมีเนื้อหาแตกต่างอย่างมากระหว่างคำทำนายในอนาคตสิบปีข้างหน้า」
「ทำไมเหรอคะ？」
「เพราะว่าหากฉันเห็นอนาคตแล้วฉันก็คงไม่เลือกจะเดินไปในทางนั้นหรอกจริงไหม」
ลูน่าบอกเช่นนั้น
「เพราะงั้นฉันต้องการข้อมูลทุกอย่างที่ชัดเจนแจ่มแจ้งในทุกฉากจบ ถึงแม้ฉันจะรักการต่อสู้เป็นชีวิตจิตใจ แต่ก็ไม่อยากจะทำให้ชีวิตฉันต้องวุ่นวาย แต่ถ้าวิธีแก้ไขให้ฉันรอดมันยากมากฉันก็แค่เชือตตัวละครหลักทิ้งให้หมดก็สิ้นเรื่อง」
「เอ่อ？」
「ถ้าการฆ่ามันจำเป็น ก็ทำซะ แค่ฆ่าตัวละครหลักทุกตัวมันไม่ยากเกินความสามารถฉันหรอก」
ในชาติก่อนเธอนั้นเป็นถึงปรมาจารย์ด้านพลังปราณ ซึ่งเป็นการผสมผสานระหว่างกำปั้นและพลังเภายใน และเอาชนะสัตว์ประหลาดมาหลานหมื่นล้านตัว แน่นอนว่าศัตรูรอบนี้ก็แค่มนุษย์ และเขาไม่เคยพ่ายแพ้ให้กับใครเลย
“สำนักวิชามังกรซากุระ” จะอยู่ยงคงกระพันตลอดไป
การสังหารเทพเจ้าและปีศาจโดยปราศจากความเมตตานั้นแหละคือชูร่าตัวจริง
หมัดมังกรกู้โลก !!! ความรู้สึกเหล่านั้นไหลเวียนอยู่ในใจของเธอ
「เอ่อ……」
เดิมทีเจ้าหมานี้ เป็นเด็กผมขาววัย 5 ขวบ ในชุดเดรสสีขาวขมวดคิ้วราวกับว่าคิดอะไรเนี่ย
เมื่อเธออยู่ในสภาพนี้เธอคือภูติจักรกล
ลูน่าพูดต่อไป
「แต่นั่นไม่ใช่วิธีที่ดีที่สุดในการหลีกเลี่ยงอนาคตอันแสนเลวร้ายใช่ไหมล่ะ ในกรณีนี้ ฉันคิดว่าเราไม่มีทางเลือกนอกจากตามติดชีวิตตัวละครหลักและอีเว้นต์ทั้งหลายแหล่ วิเคราะห์การเคลื่อนไหวของตัวละครแต่ละคนและหาวิธีอย่างเหมาะสมกันเถอะ」
「โอ้วววววววว～」
เด็กห้าขวบปรบมือด้วยความชื่นชม
ลูน่าเห็นเธอเหมือนกับลูกสาวตัวน้อยที่คอยเชียร์เธออยู่
「นี่ ยังไงก็ตาม ฉันยังไม่รู้จักชื่อของเธอเลย？」
「เอ่อ คือว่าฉันไม่มีชื่อหรอกนะคะ นั่นเป็นเหตุผลที่ลูน่าจังควรตั้งชื่อให้เค้า」
ดูเหมือนเธอจะไม่มีชื่อ
ตอนแรกลูน่าไม่ค่อยไว้ใจเธอคนนี้
นั่นเป็นเพราะเราพบกันเมื่อคืน และฉันยังคงคิดว่าเธอเป็นหัวขโมยที่เข้ามาในบ้านของฉัน
แน่นอนก็ไม่มีทางที่จะไว้ใจกันง่ายๆ
และก็ไม่ได้คิดว่าเธอจะมอบหนังสือทำนายอนาคตให้แก่ฉันด้วย โดยไม่หวังสิ่งตอบแทนอะไรเลย
เด็กสาวคนนี้ที่อ้างตนเองว่าเป็นภูติจักรกลความตั้งใจของเธอตั้งใจจะให้เธอเล่นเกมจีบสาว “มังกรครามและจันทราสีแดง”
เมื่อพูดถึงความเป็นไปได้แล้ว
เหมือนจะมีใครคนใดคนหนึ่งกำลังบงการเธอให้ทำเช่นนี้รึเปล่า และเธอกำลังทำงานให้ได้ผลลัพธ์ตามที่หวัง
ความเป็นไปได้อีกหนึ่งอย่างคือเธออาจจะได้อะไรบางอย่างจากการปล่อยให้ลูน่าเล่นเกม
ไม่ว่ากรณีไหนก็ไม่มีทางที่เธอจะหวังดีแบบจริงใจแน่นอน
มันยากที่จะไว้วางใจเธอซึ่งไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่
ใช่มะ?
「ก็ได้ ฉันจะตั้งให้ก็ได้ชิโระแล้วกัน」
「ชื่อโหลชะมัดเลยค่ะ……」
「อืม ก็เพราะตัวเธอมีแต่สีขาวแล้วจะให้ฉันตั้งชื่อยังไงล่ะ ก็เธอเล่นเผยแต่สีขาวให้เห็นจะให้ฉันคิดอะไรได้อีก？」
「อย่างน้อยก็คิดนอกกรอบสักนิดสิคะ！」
ภูติจักรกลนี่เรื่องมากซะจริง เพราะงั้นแหละรับไปเลยสุดยอดชื่อแห่งปี “ชิโระ”
「ชิโระ ก่อนอื่นพวกเราจะดึงเหตุการณ์สำคัญๆของเกมออกมาก่อน เพราะงั้นสคิปรัวๆเลย」
「ค่า เข้าใจแล้วค่า」
ชิโระซึ่งยังงอนอยู่เล็กน้อยที่โดนตั้งชื่อแบบส่งเดช คว้าคอนโทรเลอร์และเริ่มเล่นเกม
พวกเธอเล่นผ่านเหตุการณ์อีเว้นต์มากมายและไล่เก็บช้อยส์ไปเรื่อยๆ
ในตอนท้ายของเรื่องลูน่าก็หายใจออกอย่างหนัก
「พอได้มาลองเล่นแบบจริงๆจังๆ นี่มันก็ใช่ย่อยเลยนะ」
ถ้าต้องดึงเหตุการณ์สำคัญจากตัวอักษรหลายแสนตัว มันเป็นงานหินกว่าที่คิด
แต่เธอคนนั้นก็พูดต่อ
「แต่ว่ามีคำที่น่าสนใจเน้นย้ำอยู่นะคะ」
เรียกได้ว่าเนื้อเรื่องนี้เป็นเหมือนกับปัญหาอยู่สามจุด
หนึ่งคือ “ถ้ำแห่งการทดลอง”
ตัวละครหลัก มาเรีย และเหล่าหนุ่มๆที่เดินเธอจีบ…………………ได้สานสัมพันธ์ก่อเกิดมิตรภาพแน่นแฟ้นและฝึกฝนความสามารถของเธอ
อีกอันหนึ่งคือ “ที่พำนักของมังกร”
ดันเจี้ยนนี้ที่มี “มังกรสีคราม” ในชื่อเรื่องปรากฏตัวอยู่ เป็นเรื่องยากที่จะตัดสินจากข้อความเพียงอย่างเดียว แต่ดูว่ายากที่จะพิชิต
และสุดท้าย “เขาวงกตแห่งนรก”
น่าจะเป็นที่โหดหินสุดๆที่มีจอมมารอยู่ปลายทาง
「――เฮ้อ ตื่นเต้นชะมัดเลย」
ลูกสาวของมาร์ควิสซึ่งจริงๆอายุเจ็ดขวบกำลังยิ้มอย่างมีความสุขราวกับพบของเล่นที่น่าสนใจ
ชิโระจังที่เห็นรอยยิ้มนั่นก็รู้สึกอึดอัดใจและตัวสั่นกับความน่ากลัวของลูน่าจัง แต่ว่าเธอไม่ได้สนใจ
