อายุ ７ ขวบ
001：一หนึ่งมรณา一หนึ่งสมภพ
「――」
ชายชราคนหนึ่งลืมตาตื่นขึ้นช้าๆ รู้สึกว่ามีคนปลุกที่ข้างเตียง
เพดานที่เห็นมาหลายทศวรรษ
แสงจางๆของเทียนทำให้เห็นเงาจางๆ
ชายชรามองย้อนกลับไปช่วงชีวิตที่ผ่านมาจนถึงตอนนี้และอดไม่ได้ที่จะหัวเราะถึงตัวเอง
（อา แม้ว่าจะได้รับพรมา แต่ก็ดันมาสังเกตเห็นในช่วงบั้นปลายชีวิตเช่นนี้ ช่างโง่เขลาเสียจริงๆ）
ชีวิตที่เต็มไปด้วยความเสียใจ
แต่เมื่อคิดอีกครั้ง โดยรวมมันก็ไม่ได้แย่ไปทั้งหมด
เมื่อตอนยังเด็ก ได้ทุ่มเวลาทั้งชีวิตไปกับวิชา “คิ(ฉี่)”ซึ่งมันใกล้เคียงกับพลังเวทย์แต่เป็นในศาสตร์ของศิลปะการต่อสู้ และในช่วงวัยสามสิบกลางๆก็ฝึกจนชำนาญและเริ่มออกเดินทางในฐานะนักสู้
หลังจากออกเดินทางก็ได้พบกับพองเพื่อนมากมาย เอาชนะราชาปีศาจในตอนท้ายของการผจญภัยและเดินทางกลับบ้าน
หลังจากนั้นก็ได้ก่อตั้ง “สำนักวิชามังกรซากุระสะพรั่ง(桜心流氣術)”และตอนนี้มีลูกศิษย์อยู่สี่ร้อยคน
สำนักเติบโตขึ้น และได้ยินมาว่ามีเหล่าลูกศิษย์ที่ได้สำเร็จวิชาออกไปเป็นจอมยุทธ์ไปทั่วหล้า
แต่ว่า ก็ได้ตระหนักถึงสิ่งหนึ่ง
ตอนนี้ตัวเขาที่ควรจะเป็นชายชราและใกล้จะข้ามแม่น้ำซันสึกลับไม่มีใครปรากฏตรงหน้าเขา
ไม่มีแม้แต่เพื่อนสนิท มิตรสหาย ผู้ใดมาดูชายชราใกล้ลงโลงคนนี้
มิตรภาพ ความรัก ญาติพี่น้อง และเพื่อนมนุษย์ต่างถูกขับไสไล่ส่งว่าไม่คู่ควร
ตอนนี้ตระหนักได้แล้วว่าตนเองกำลังนอนอยู่คนเดียวในฟูก
ทำอะไรผิดพลาดตรงไหน? ไม่ว่าจะคิดมากเท่าไหร่ คำตอบก็ไม่เคยกลับมา
（เฮ้อ เอาเถอะถ้าได้เกิดใหม่ทั้งทีคราวนี้จะสร้างความสัมพันธ์กับผู้คนให้มากขึ้น จะได้ไม่ต้องโดดเดี่ยวเหมือนชาตินี้ จะมีเพื่อน ครอบครัว หรือคนรัก…….ไม่อยากจะทรมานด้วยความเหงาอีกต่อไปยามแก่และป่วยไข้ อยากจะทะนุทนอมทุกช่วงเวลาของชีวิต ไม่อยากจะอยู่ตัวคนเดียวอีกต่อไปแล้ว……）
เมื่อถึงเวลาความมรณาได้มาเยือน
ในห้องที่เงียบสงบดวงตาของชายชรามีน้ำตาไหล
เมื่อก้าวออกจากเตียง แขนของเขาห้อยลงเหมือนกับกิ่งไม้ที่เหี่ยวเฉา และไม่มีร่องรอยของความมีชีวาหลงเหลืออยู่
「อ่า………นี่น่ะเหรอวาระสุดท้ายของข้า」
ชายชราคนนั้นตายอย่างโดดเดี่ยวแม้แต่ลูกศิษย์ก็ไม่เหลียวแล แม้แต่ภรรยา และลูกๆก็ไม่มี
◆ ◆ ◆
――เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาก็มองเห็นท้องฟ้าสีครามที่ทอดยาวไปสุดทัศนวิสัยและทุ่งหญ้าที่ปกคลุมไปทั่วพื้นโลก
ไม่มีดวงอาทิตย์ในสายตา และเมื่อหันหลังกลับมา ก็เห็นแม่น้ำกว้างไหลผ่าน
นี่มันแม่น้ำซันสึที่ทุกคนกล่าวขาน
ในขณะที่เขากำลังมองไปยังแม่น้ำอันยิ่งใหญ่อย่างคลุมเครือ
ในที่สุดเรือลำเล็กก็มาจากอีกฝากหนึ่งของแม่น้ำ
ชายคนนั้นลุกขึ้นยืนและเดินเข้าหามัน
เมื่อมองไปยังแม่น้ำ ตัวเขาที่ควรจะมีใบหน้าแก่ชรากลับเห็นใบหน้าของตัวเองในวัยเยาว์
หากคิดตามปกติ มันเป็นไปไม่ได้เลยที่พื้วผิวของแม่น้ำจะสะท้อนให้เห็นเหมือนกระจกเงา แต่นี่มันก็คือแม่น้ำซันสึ
「คุณลูกค้า เชิญขึ้นเรือได้เลย？」
ชายผอมแห้งพายเรือลำเล็กเข้ามา
ในขณะนั้นเองเขาก็ตอบกลับว่า「โอ้ว จะไปเดี๋ยวนี้ล่ะ」และกำลังจะขึ้นเรือ
「คุณลูกค้า ต้องจ่ายค่าโดยสารก่อนขึ้นเรือนะ？」
「……ว่าไงนะ？」
จู่ๆเขาก็ต้องหยุดลง
「อะไรกัน คุณลูกค้าไม่ทราบธรรมเนียมงั้นเหรอเนี่ย การจะขึ้นเรือข้ามแน่น้ำนี่ต้องจ่ายค่าโดยสารก่อน」
「เอ่อ แต่ว่าที่นี่มันแม่น้ำซันสึไม่ใช่เหรอไง」
「อืม ใช่แล้ว」
「ไม่ใช่หน้าที่ของคุณเหรอที่จะส่งวิญญาณคนตายไปที่อีกฟากหนึ่ง？」
「อะไรกัน ที่ไหนเขาก็เก็บค่าโดยสารกันทั้งนั้นแหละคุณลูกค้า ถ้าไม่มีเงินจ่ายก็ว่ายน้ำข้ามเอานะ」
บรรยากาศเริ่มดูน่าสงสัยเข้าไปทุกที
อย่างไรก็ตามเขารีบค้นหากระเป๋าทั้งตัวอย่างรีบร้อนและก็พบว่าตัวเองไม่มีเงินสักแดงเดียว
「เอ่อ ขอโทษด้วยนะ แต่ข้าไม่มีเงินสักแดงเดียวขอติดไว้ก่อนได้หรือเปล่า？」
「ก็มีลูกค้าบางคนพูดแบบนี้อยู่บ่อยๆหรอกนะ」
เสียงนั่นเริ่มทำการเจรจาธุรกิจมากขึ้นเรื่อยๆ
ความรู้สึกแย่ๆไหลผ่านกระดูกสันหลังของเขา
เหงื่อของเขาไหลออกมาทั่วร่าง
「ถ้าไม่มีเงินก็ไม่ต้องขึ้นมาเลยนะ จะไปไหนก็ไป ว่ายข้ามเองไปเลย」
「เดี๋ยวๆๆๆๆๆ อย่าเพิ่งไปสิฟะ！！」
โดยไม่สนใจความพยายามของเขา เรือก็แล่นและมุ่งหน้าไปอีกฝากหนึ่งของแม่น้ำ
「เฮ้อ……..เอาจริงดิ……」
เขาทรุดลงกับพื้นและก้มหัวทันที
อย่างไรก็ตามเขาลุกขึ้นมาอีกครั้งและตะโกนออกมา
「ไม่สิ ข้าอุตสาห์อุทิศทั้งชีวิตนี้เพื่อฝึกใช้วิชาคิเลยนะเว้ย ถ้าอย่างนั้นมันก็น่าจะพอว่ายข้ามแม่น้ำบ้านี่ได้สิ มันคงไม่ยากเย็นขนาดนั้นหรอกมั้ง！」
――คิ(ฉี่) พลังปราณที่ใช้ในศิลปะการต่อสู้！
ขณะนั้นเองเขาก็เปิดใช้งานพลังปราณ
จากนั้นร่างของเขาก็เต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง
「ฮะฮะฮ่าฮ่า! ไอ้คนพายเรืองี่เง่าเอ้ย ไม่รู้เหรอว่าข้าเป็นปรมาจารย์ด้านพลังปราณ！」
เขาหัวเราะออกมา
จากนั้นเขาก็กระโดดลงไปบนแม่น้ำและเริ่มออกวิ่ง
หากทุกอย่างเป็นไปตามที่หวังเขาจะสามารถวิ่งไปถึงปลายแม่น้ำที่มองเห็นได้จากอีกฝั่งในระยะไกล
『อย่าได้คิดใช้วิธีขี้โกงเช่นนี้』
แต่ว่ายังไงก็ตาม
เสียงที่ไม่รู้ดังมาจากไหน และแขนนับไม่ถ้วนโผล่ออกมาจากผิวแม่น้ำ เขาไปจับตัวเขาที่กำลังวิ่ง
ตัวเขานั้นร้อนรนและพยายามหลบเอื้อมมือจากแม่น้ำมากมาย
「อะไรกันฟะเนี่ยยยยยยยยย !!! อย่าคิดว่าแค่นี้จะคิดหยุดนักสู้ที่เคยต่อกรกับราชาปีศาจได้นะเว้ย！！」
เขาคำรามออกมาและเร่งความเร็วในทันที
อย่างไรก็ตามทันทีที่เงยหน้า ขึ้นความสิ้นหวังก็มาเยือน
「ไอ้บ้าเอ้ยแบบนี้จะข้ามไปได้ยังไงฟะ……」
ฝ่ามือที่ใหญ่หลายสิบกิโลเมตรปรากฏขึ้นต่อหน้าเขาและแขนจำนวนหลายหมื่นหลายพันผุดออกมาจากมัน
ไม่มีที่ว่างให้หลบหนีและทำได้แค่ยอมจำนน
เขาถูกลากลงไปในแม่น้ำซึ่งไม่รู้ว่ามันลึกสักกี่เมตร
「บุ๋งบุ๋งบุ๋งบุ๋งบุ๋งบุ๋งบุ๋ง！！」
เขาจมน้ำและหายใจไม่ออก
แม้ว่าพยายามกลั้นลมหายใจแต่น้ำจำนวนมากก็เข้าปากไม่หยุด
อ่า ตายซ้ำตายซ้อน
คงเป็นแบบนั้นมั้ง ตายในโลกมนุษย์และต้องมาตายในโลกแห่งความตายอีก
คนบ้าอะไรจะตายซ้ำตายซาก
ทรมาน ทรมาน ทรมานจริงโว้ย……！
เขายื่นมือออกไปหาความหวังเพื่อมองหาทางรอดชีวิต
「อุแว้ อุแว้ อุแว้！！」
ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงทารกร้องไห้
「คุณนายคะ ลูกคุณนายหน้าตาน่ารักน่าชังมากเลยนะคะ」
มีคนพูดแบบนั้น
ก่อนที่จะรู้ตัวสภาพแวดล้อมมืดสนิท เขาลืมเปลือกตา
จากนั้นแสงสว่างก็เติมเต็มไปทั่ว
「อ่า ลูกสาวของฉัน ต่อจากนี้ไปชื่อของเธอคือลูน่า」
เขาได้ยินเสียงคนอื่นที่หันมามองเขา
จากนั้นก็เห็นหญิงสาวที่งดงามคนหนึ่งมองมาที่เขาขณะที่กำลังอ่อนล้า แต่ดูภาคภูมิใจ
（เอ๊ะ เดี๋ยวนะ เกิดใหม่งั้นเหรอ……）
ทันใดนั้นก็ได้เข้าใจ
ไม่ใช่เพราะว่าเห็นหน้าเธอ แต่ตัวฉันกำลังดูดนมจากเต้าตรงหน้า
ภาพของเด็กกำลังดูดนมแม่
มันเป็นการกระทำของเด็กที่เกิดมาแล้วหิวน้ำนมแม่
