บทที่ 32 พิธีเปิดภัตตาคารหมิงหวาง
เมื่อได้ยินข่าวนี้ เฉินเกอเองรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไร
เรื่องของจ้าวยีฟาน ทั้งที่ตัวเองนั้นเป็นคนจัดการ
เฉินเกอไม่อยากจะยุ่งกับจ้าวยีฟานแล้วจริง ๆ แค่อยากจะช่วยแค่นั้นเอง เพราะเห็นแก่หน้าของหม่าเสี่ยวหนาน
แต่ตอนนี้จ้าวยีฟานนั้นเข้าใจผิดไปเอง เธอคิดว่าคนที่ช่วยเธอคือจวงเฉียง และเป็นวีรุบุษ
และสุดท้ายก็ตกลงปลงใจกับจวงเฉียง
จ้าวยีฟานสวยมาก ไม่เคยคบกับใครมาก่อน เป็นผู้หญิงในอดุมคติแน่นอน
สำหรับผู้หญิงที่มีรูปลักษณ์สวยแบบนี้ หากพูดว่าไม่ชอบมันเป็นคำโกโหหรอก
ตัวเองจะหาโอกาสบอกความจริงกับจ้าวยีฟานดีไหม ถึงแม้ว่าเธอจะไม่รู้สึกอยากขอบคุณตัวเอง แต่ก็ดีกว่าที่เธอจะเข้าใจผิดแบบนี้ แล้วเลือกคบกับคนอื่น
เฉินเกอกำลังครุ่นคิดภายในใจ
และคนที่จะไปร่วมงานนี้ต่างก็ไปนั่งรถแท็กซี่พูดคุยกันอย่างสนุกสนาน มุ่งหน้าตรงไปยังภัตตาคารหมิงหวางบนถนนการค้าจินหลิง
พิธีเปิดภัตตาคารหมิงหวาง โดยเส้นสายของพ่อกับลูกจากตระกูลจวง แน่นอนว่าคึกคักไม่ธรรมดา
ทั้งห้องโถงใหญ่แขกเหรื่อแน่นขนัด
เดินเข้าเดินออกต่างก็ล้วนเป็นคนมีชื่อเสียงทั้งนั้น
“คุณชายจวงสุดยอดจริง ๆ ยีฟาน ต่อไปนี้ภัตตาคารหมิงหวางบนถนนการค้าจินหลิงจะเป็นของบ้านจวงแล้ว พวกเราสามารถมาบ่อย ๆ ได้ไหม”
หลินเจียวพูด
“ได้สิ ไม่ดูเลยหรอว่ายีฟานเป็นใคร เมื่อมีจวงเฉียงแล้ว คงไม่ลืมพวกเราหรอก ใช่ไหมยีฟาน”
กลุ่มสาว ๆ เมื่อเดินเข้ามาแล้ว สายตาก็กวาดมองไปรอบ ๆ รู้สึกดีใจแทบบ้า
“อืม ๆ พวกเราต่างก็เป็นเพื่อนกัน ได้อยู่แล้ว” จ้าวยีฟานพยักหน้าเล็กน้อย
“ที่จริงแล้ว ยังมีอีกเรื่องที่ทุกคนไม่รู้ ภัตตาคารหมิงหวางนี่ ก็ไม่ใช่จะเป็นของบ้านจวงซะทั้งหมด”
พวกเธอต่างดื่มเหล้าและเดินไปทั่วงาน ส่วนจ้าวยีฟานเองก็พูดไปด้วย
“อะไรนะ นี่ไม่ใช่ครอบครัวคุณชายจวงซื้อไว้แล้วหรอ”
“ไม่ใช่หรอก บ้านของจวงเฉียงซื้อภัตตาคารหมิงหวางโดยการรับมอบอำนาจ คนที่ได้ผลกำไรที่จริงแล้ว คือ นายใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังของถนนการค้าจินหลิง เพราะถนนเศรษฐกิจทั้งสายนี้ ก็เป็นของนายใหญ่คนนี้แหละ ”
จ้าวยีฟานพูด สีหน้าก็เริ่มเปลี่ยนไป
“ทั้งหมดนี้เป็นของคนคนเดียวหรอ ไม่ใช่หอการค้าจินหลิงร่วมกันทำหรอ”
“โอ้ย ใครจะไม่รู้ล่ะว่าเงินที่ถนนการค้าจินหลิงนั้นเยอะอย่างกะน้ำท่วม และกระแสน้ำท่วมสายนี้ไม่รู้จักหยุดด้วย ข่าวเองยังรายงานว่า ถนนทั้งสายนี้ในแต่ละวันมีเงินไหลสะพัด ทะลุถึงหนึ่งร้อยล้าน หนึ่งเดือนก็สามพันกว่าล้านแล้ว”
“แค่ภัตตาคารหมิงหวางร้านเดียว ก็มีรายได้ต่อเดือนประมาณสิบกว่าล้านแล้ว หนึ่งปีก็ร้อยกว่าล้าน ธุรกิจของบ้านคุณชายจวงถึงแม้ว่าจะเติบโตดี แต่เงินที่ไหลผ่านไปผ่านมาแบบนี้ ก็ได้กำไรเต็ม ๆ แล้ว ”
หลินเจียวและคนอื่น ๆ เมื่อได้ยินก็แทบพากันช็อค
ที่จริงแล้ว ถนนการค้าจินหลิงไม่ใช่หอการค้าจินหลิงร่วมกันสร้างขึ้น แต่เป็นของคนแค่คนเดียวสร้างขึ้น
เชี่ย มูลค่ามันเท่าไรนี่
“ไม่ไหว ๆ ฉันจะบ้าตาย ไม่รู้ว่าเฒ่าแก่คนนี้จะมีลูกชายไหม หากมี ฉันได้แต่งงานกับเขาก็พอใจแล้ว”
หลินเจียวและสาว ๆ คลั่งไคล้กันใหญ่
จ้าวยีฟานยิ้มอย่างฝืน ๆ พร้อมกับส่ายหน้า “วันนี้ช่วงเที่ยงจวงเฉียงบอกฉันว่า เฒ่าแก่ที่อยู่เบื้องหลังคนนี้ มีพี่สาวอีกคนหนึ่ง เฒ่าแก่ผู้ชายมีหุ้นทั้งหมด 70% บนถนนสายนี้ และได้ยินมาว่า ทุกคนเรียกเขาว่า คุณชายเฉิน ช่วงเที่ยงผ่านมาดูเหมือนว่าเขาก็มาจินหลิงนะ ยังหนุ่มอยู่ แต่ทายาทเศรษฐี เสียดาย ที่บ้านจวงเพิ่งจะได้อำนาจในการซื้อแทนเมื่อช่วงบ่าย เลยไม่มีวาสนาได้เจอกับท่านผู้นั้น”
เธอคิดในใจ
ท่านผู้นี้จะเป็นคนอย่างไรนะ แล้วจะสนใจผู้หญิงธรรมดา ๆ ไหม
เป็นไปได้อย่างไร ที่จ้าวยีฟานเองยังชื่นชมท่านผู้นี้ และต้องการที่จะเช็คข้อมูลของเขา แต่ข้อมูลที่เกี่ยวกับเขาในอินเทอร์เน็ตไม่มีแม้แต่น้อย
อ่ะ ！
เฉินเกอที่อยู่ข้าง ๆ รู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก
โดยเฉพาะที่จ้าวยีฟานบอกว่า ท่านผู้นั้นยังหนุ่มอยู่ แล้วก็เป็นทายาทของเศรษฐีด้วย
ตัวเองดังขนานี้เลยหรอ
หรือว่า ตัวเองสะกิดตีหลินยียีและสาวคนอื่น ๆ ถึงได้โดนคนอื่นเข้าใจผิด
และในขณะเดียวกันเฉินเกอก็รู้สึกตลก
ไม่รู้ว่าจ้าวยีฟานกับหลินเจียวและคนอื่น ๆ จะรู้ไหมว่าคนคนนั้นก็คือตัวเอง แล้วจะมีปฏิกิริยาอย่างไร เฮอ ๆ
“ยีฟาน คุณมาแล้วทำไมไม่โทรบอกผม”
ในขณะที่ทุกคนกำลังถกเถียงกันนั้น ทันใดชายที่แต่งตัวเป็นทางการ ผมหวีเรียบร้อยดูมันเงาอย่างจวงเฉียงก็ได้มาถึง พร้อมกับพาหลี่ห้าวตรงมาทางนี้
วันนี้จวงเฉียงดูหล่อเหลาเอาการทีเดียว
อย่างน้อยเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้หญิงก็ต้องทำตัวอย่างนี้เป็นเรื่องธรรมดา
“ก็ฉันเห็นคุณยุ่งกับการรับแขกอยู่ เหนื่อยไหมคะ ”
จ้าวยีฟานยิ้มอย่างนุ่มนวล เธอไม่เคยคบกับใคร จึงต้องทำตัวให้เหมือนกับหลินเจียวที่เป็นรูมเมท ที่คบหากับผู้ชายทุกรูปแบบ แต่จ้าวยีฟานทำไม่ได้อย่างนั้น
เธอจึงพูดด้วยความรู้สึกอายว่า
“ยังดีนะ ที่ก่อนหน้านี้บนถนนเส้นนี้มีลุง ๆ อา ๆ มากันหลายคน เมื่อครู่ฉันเพิ่งจัดที่นั่งให้พวกเขาไป เดี๋ยวตอนนี้ฉันจะจัดให้พวกเธอ”
จวงเฉียงหัวเราะด้วยความชอบใจ
ในเวลานี้ สายตาของเขาก็มองไปเห็นเฉินเกอที่ยืนอยู่ท้ายแถว
ขณะนั้นเฉินเกอเองกำลังใช้มือลูบคลำม้าไม้อยู่
ม้าไม้ตัวนี้เป็นงานที่ละเอียดมาก ทำจากไม้จันทน์ เฉินเกอไม่ทันไรก็ถูกดึงดูดให้สนใจกับมัน
และทันใดก็เกิดความอยากรู้ขึ้นมา
“เฮอ ๆ ของสิ่งนี้ราคาสูงมากนะ นายระวัง ๆ หน่อย”
จวงเฉียงพูดและหัวเราะด้วยอาการเสียดสี
สีหน้าในตอนนี้ ไหนเลยจะยิ้มออกได้เพราะโดนเฉินเกอหักหน้า
หากจะบอกว่ามี ก็คงเป็นเฉินเกอที่เคยช่วยลูกสาวของหลี่เจิ้นกั๋วซึ่งเป็นผู้มีอำนาจ จนทำให้เขารู้สึกอิจฉา
แต่ตอนนี้ดีแล้ว ที่บ้านตัวเองได้สนิทสนมกับหลี่เจิ้นกั๋วแล้ว
และความสัมพันธ์ของหลี่เจิ้นกั๋วกับเฉินเกอนั้น คงไม่เหลืออยู่แล้ว เพราะเขาคงไม่รู้สึกขอบคุณไปตลอดชีวิตหรอก
ยิ่งไปกว่านั้น เฉินเกอเป็นคนที่รักหน้าตา และหยิ่งยโส
“เหอะ ราคาคงจะตกแล้ว เฉินเกอนายจะจับมั่วทำไม เดี๋ยวมันจะเป็นเหมือนภาพน้ำมันครั้งก่อนนะ หากม้าไม้นี้โดนนายทำเสียหายอีกจะทำยังไง อีกอย่างคุณชายจวงไม่ได้ติดค้างอะไรนายนะ”
“ใช่ พอคราบโคลนหลุดลอก เหมือนกับแม่เฒ่าหลิวที่พอตัวเองเข้าไปในต้ากวนหยวนแล้ว ต่างสนใจกับทุกสิ่งทุกอย่างที่ตาเห็น” (จากนวนิยายเรื่องความรักในหอแดง)
“ไม่รู้จริง ๆ ว่าวันนี้ทำไมยีฟานถึงได้ชวนเฉินเกอมาด้วย จนทำให้ทุกคนรู้สึกอึดอัด”
ซึ่งหลินเจียวและสาว ๆ คนอื่นแสดงออกมาอย่างเห็นได้ชัด
ที่จริง พวกเธอกำลังเยาะเย้ยและถากกางเฉินเกออยู่ ซึ่งมันเป็นเพราะพวกเธอรู้ว่า คุณชายจวงและเฉินเกอไม่ลงรอยกัน
หากเฉินเกอไม่ทำตัวขัดตาจวงเฉียง หลินเจียวและคนอื่น ๆ คงจะละลึกถึงความดีที่ครั้งก่อนที่เฉินเกอพาพวกเธอไปเที่ยวอยู่หรอก
แต่ตอนนี้ เขาดูขัดตาคุณชายจวง แถมยังแกล้งจนต่อหน้าเขาอีก
แต่ตอนนี้ดีหน่อย ที่เขาเองไม่สามารถเทียบขั้นคุณชายจวงได้
ดังนั้น เพื่อจะแสดงให้ตัวเองดูมีจุดยืน เลยพากันพุ่งเป้ามาที่เฉินเกอคนเดียว
จ้าวยีฟานก็ได้แต่ส่ายหน้า
ตอนแรกก็อยากจะแก้แค้น แต่ตอนนี้เธอกลับคิดว่าตัวเองนั้นตลกสิ้นดี
ที่ยังรู้สึกห่วงคนแบบนี้อยู่ น่าตลกเสียจริง
“หม่าเสี่ยวหนาน เฉินเกอทำไมพวกนายมาได้ เชี่ย เฉินเกอ ก็ยังมาได้หรอ”
ในเวลานี้ เป็นเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น ซึ่งฟังแล้วดูเหมือนตกใจ และแปลกใจ
และเมื่อได้ยินเสียงผู้หญิงนั่นแล้ว
เฉินเกอจึงได้เงยหน้าขึ้นอย่างกะทันหัน เมื่อเห็นคนที่มานั้น คือ หยางเสว่
