ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 990 มีพยาน

บทที่ 990 มีพยาน

อย่างไรก็ตาม เขาค่อนข้างจะเชื่อเพราะเขาไม่กล้าเล่นกับหมวกสีดำบนศีรษะ

ยิ่งไปกว่านั้น จากความสัมพันธ์ของหลิวเทียนฉือกับตระกูลเจียง เขาจึงไม่สามารถทำให้หลิวเทียนฉือขุ่นเคืองได้

มันเป็นเรื่องบังเอิญที่เขาไม่ชอบกู้เสี่ยวหวานอยู่แล้ว ตอนนี้ก็ยิ่งโกรธนางมากขึ้นและแผดเสียงดังอย่างเย็นชา “กู้เสี่ยวหวาน เจ้ายังไม่รีบขอโทษคุณหนูหลิวอีกหรือ?”

กู้เสี่ยวหวานถอนหายใจอย่างเย็นชา และปรบมือเบา ๆ

ฉือโถววิ่งไปที่รถม้าอีกครั้ง และกระชากคนบนรถม้าลงมา

แน่นอนว่าเขาคือ หลิวชิงซาน

บนใบหน้าของหลิวชิงซานเต็มไปด้วยบาดแผลน่าสยดสยง ความยาวเท่านิ้วก้อย อาจเพราะเขาไม่ได้รับการรักษาที่ดี เนื้อจึงกลายเป็นสีขาว

มือของหลิวชิงซานถูกมัดไพล่หลังและเอาผ้าขี้ริ้วยัดปากไว้ ดังนั้นจึงไม่สามารถส่งเสียงออกมาได้

กู้เสี่ยวหวานดึงเศษผ้าออกจากปากของหลิวชิงซาน นางตวัดสายตามองหลิวเทียนฉือและกล่าวเคล้ารอยยิ้ม “คุณหนูหลิว ท่านรู้จักคนผู้นี้หรือไม่?”

“ข้า… ข้าไม่รู้จัก” หลิวเทียนฉือไม่คาดคิดว่าหลิวชิงซานจะถูกกู้เสี่ยวหวานจับตัวเอาไว้

หลิวเทียนฉือขีดเส้นที่แบ่งความสัมพันธ์ระหว่างหลิวชิงซานอย่างรวดเร็ว “ข้าไม่รู้จักเขา อย่าเอาใครก็ตามมาใส่ความข้า”

“ไม่รู้จักเขาหรือ?” กู้เสี่ยวหวานตะคอกอย่างเย็นชา มองไปที่หลิวชิงซาน และเอ่ยถาม “หลิวชิงซาน เคยเห็นคนที่บอกว่านางไม่รู้จักท่านหรือไม่?”

หลิวชิงซานรู้เพียงว่าเขาทำงานให้กับหลิวเทียนฉือ แต่ตอนนี้หลิวเทียนฉือกลับพูดว่านางไม่รู้จักตนเอง

ทันใดนั้น ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำและถ่มน้ำลายออกมา “แม่นางหลิว อย่าปฏิเสธเลย เจ้าจะไม่รู้จักข้าได้อย่างไร เจ้าเป็นคนที่ช่วยข้าออกจากคุกเมืองรุ่ยเสียน และยังให้เงินหนึ่งร้อยตำลึงเงินแก่ข้า เพราะต้องการให้ข้าไปลักพาตัวกู้ฟางสี่มาให้ และเมื่อทำเสร็จแล้วก็ให้ข้าอีกห้าสิบตำลึงเงิน เจ้าจำไม่ได้แล้วหรือ? เหอะ ๆ ดูถุงเงินนี้ในเสื้อของข้านี่สิ มันคือถุงเงินที่เจ้าให้ข้า ถุงใบนี้เสี่ยวเถาเป็นคนมอบให้ข้า และมีดอกท้อปักอยู่บนนั้น”

ฉือโถวหยิบถุงเงินออกมาจากเสื้อของเขา และถุงเงินใบนั้นก็มีลายรูปดอกท้อปักไว้ตามที่เขาพูดจริง ๆ

ในนั้นมีคำว่า เถา ที่แปลว่า ลูกท้อ ปักอยู่เพื่อพิสูจน์ว่าแตกต่าง เสื้อผ้าบนร่างกายของนางล้วนปักดอกท้อ ซึ่งถือได้ว่าคู่ควรกับชื่อของนาง

“ไร้สาระ ถุงเงินที่ปักด้วยรูปดอกท้อมีมากมาย ทำไมถึงคิดว่าข้าสั่งให้ทำเพียงเพราะดอกท้อเพียงดอกเดียว” หลิวเทียนฉือตะคอกอย่างเย็นชา

นางส่งสายตาให้หลิวชิงซานอย่างดุร้าย แต่ในเวลานี้ หลิวชิงซานสับสนและไม่สามารถมองเห็นได้ชัดเจนเลย

เสียงของหลิวชิงซานดังมาก ซึ่งทำให้เกิดความโกลาหลในหมู่ผู้ชมทันที

“ทำไมหลิวชิงซานถึงต้องลักพาตัวภรรยาของตัวเองล่ะ?”

“นางหย่ากับหลิวชิงซานแล้ว เขาเอาแต่กิน ดื่ม และเล่นการพนัน ข้ายังได้ยินมาว่าเขาทุบตีภรรยา เมื่อครู่เจ้าไม่ได้ยินหรือว่า แม่นางกู้คร่ำครวญและบอกว่าหลิวชิงซานทุบตีภรรยาของตนจนแท้งลูก และนางนอนเลือดไหลอยู่บนเตียงสองวันสองคืน”

“หึ ช่างโหดร้ายเสียจริง อาของแม่นางกู้ช่างโชคร้ายเหลือเกิน”

“ข้าได้ยินมาว่า ดูเหมือนจะมีเรื่องที่พูดไม่ได้อยู่อีก และมีส่วนเกี่ยวข้องกับครอบครัวใหญ่ของตระกูลกู้”

“เป็นอดีตคนทำบัญชีของร้านซุ่นซิน”

“อืม เมื่อวานข้าได้ยินมาว่าผู้หญิงคนนั้นถูกขายให้กับหลิวชิงซานเพราะราคาเจ้าสาว”

ช่างเป็นเรื่องราวที่เลวร้าย

ทุกคนล้วนถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

เดิมทีหลิวชิงซานเป็นอันธพาล เมื่อได้ยินว่าทุกคนต่างพูดถึงเขาก็ไม่คิดว่ามีอะไรผิดปกติ แต่หลิวเทียนฉือมีสีหน้าเปลี่ยนไปหลังจากได้ยินเรื่องนี้

ชายผู้นี้กลายเป็นคนทรยศ

เมื่อลองคิดดู การที่เขาสามารถโหดร้ายกับภรรยาของเขาเองได้ และตอนนี้เขาขายนางไปแล้ว นั่นเป็นเรื่องปกติอย่างยิ่งสำหรับเขา

ไม่กลัวคู่แข่งเป็นเทพสวรรค์ แต่กลัวมีพรรคพวกที่เป็นตัวถ่วง

ในวันนี้ ชื่อเสียงของหลิวเทียนฉือจะต้องพังลงอย่างแน่นอน

เมื่อเห็นหลิวชิงซานลุกขึ้นจากพื้น เขาอธิบายอย่างชัดเจนว่าหลิวเทียนฉือและเสี่ยวเถาไปหาเขา บอกสิ่งที่พวกนางพูดและสิ่งที่พวกนางขอให้เขาทำ

แม้ว่าหลิวเทียนฉือจะกระแอมสองสามครั้งในขณะที่เขาพูด แต่เขาก็ยังสามารถอธิบายได้อย่างชัดเจน

อย่ามองไปที่รูปลักษณ์ที่โง่เขลาของหลิวชิงซานในวันธรรมดา แต่เมื่อเขาเล่าสิ่งต่าง ๆ คำพูดก็ออกจากปากของเขาอย่างราบรื่น

เสียงของเขาเต็มไปด้วยอารมณ์เศร้าสร้อย และผู้คนรอบข้างก็อดไม่ได้ที่จะให้กำลังใจเขา

เมื่อเห็นใบหน้าของหลิวเทียนฉือเปลี่ยนจากขาวเป็นแดง จากแดงเป็นเขียว จากเขียวเป็นม่วง จากม่วงเป็นดำ นางมีสีหน้าหลากหลายยิ่งนัก

หลิวชิงซานพูดเรื่องทั้งหมดที่หลิวเทียนฉือและเสี่ยวเถาขอให้เขาทำในลมหายใจเดียว เมื่อเห็นว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นราบรื่นมาก ดูเหมือนว่าเขาไม่จำเป็นต้องคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ทุกคนก็เข้าใจเรื่องราว

ปรากฏว่าหลิวเทียนฉืออิจฉาที่กู้เสี่ยวหวานสามารถทำตุ๊กตาได้และต้องการทำกิจการกับกู้เสี่ยวหวาน แต่กู้เสี่ยวหวานไม่ยินยอมที่จะร่วมมือกับนาง

ดังนั้นหลิวเทียนฉือจึงมีความคิดที่ไม่ดีและลักพาตัวกู้ฟางสี่ไป ซึ่งนางคิดว่ากู้ฟางสี่น่าจะเย็บตุ๊กตาเป็นและขอให้กู้ฟางสี่สอนวิธีทำตุ๊กตาให้นาง

หลิวเทียนฉือสามารถกระทำการอย่างอุกอาจเช่นนี้ได้

นางเป็นคุณหนูที่มาจากเมืองหลวง นางควรจะเป็นคนอ่อนโยน มีคุณธรรม และมีมารยาทดี แต่นางกลับทำเรื่องไร้ยางอายเช่นนี้

ทุกคนเริ่มพูดคุยเกี่ยวกับหลิวเทียนฉือ

หลิวเทียนฉือขมวดคิ้ว จ้องมองไปที่หลิวชิงซานซึ่งยังคงพูดอย่างขาดความรับผิดชอบ

และเสี่ยวเถาที่พยุงหลิวเทียนฉือก็มีท่าทางโศกเศร้า ขุ่นเคือง และตื่นตระหนกเช่นกัน

เมื่อเผชิญกับสถานการณ์ดังกล่าว ฮูหยินเจียงและลวี่เทาก็รู้สึกได้ทันที

สิ่งต่าง ๆ เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว

หลิวเทียนฉือเปลี่ยนจากการเป็นเป้าหมายของการขอโทษมาเป็นเป้าหมายของการวิพากษ์วิจารณ์

ฮูหยินเจียงและลวี่เทาชำเลืองมองกันและกัน และทั้งคู่เห็นความกังวลในดวงตาของกันและกัน

ฮูหยินเจียงส่งสายตา และลวี่เทาก็ตะโกนว่า “พวกเจ้ารีบมาจับกุมเจ้าคนไร้สาระคนนี้ให้ข้าที”

เมื่อได้ยินเสียงตะโกนดังมาจากเจ้าหน้าที่ พวกเขารีบวิ่งไปข้างหน้าและมัดหลิวชิงซานที่กำลังกรีดร้อง

เมื่อครู่เขาเอามือไพล่หลัง แต่ตอนนี้เหมือนฆ่าหมู เมื่อหลิวชิงซานถูกมัดก็ไม่สามารถขยับเขยื้อนร่างกายได้

กลัวว่าเขาจะส่งเสียงดัง เจ้าหน้าที่จึงอุดปากเขาไว้ด้วยผ้าขี้ริ้ว

หลิวชิงซานส่งเสียงคร่ำครวญ และมองไปที่กู้เสี่ยวหวานราวกับขอความช่วยเหลือ แต่กู้เสี่ยวหวานเพิกเฉยต่อเขา