ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 976 บุกไปบ้านตระกูลเจียงเพื่อตามหาคน

บทที่ 976 บุกไปบ้านตระกูลเจียงเพื่อตามหาคน

บทที่ 976 บุกไปบ้านตระกูลเจียงเพื่อตามหาคน

คนรับใช้ที่เฝ้าประตูบ้านตระกูลเจียงกำลังงีบหลับอยู่ เขาตกใจตื่นเพราะเสียงเคาะประตูจนเกือบจะกระโดดขึ้น หลังจากมองไปรอบ ๆ คิดว่านายท่านหรือนายน้อยกลับมาแล้ว เขาจึงจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้ววิ่งเข้ามาอย่างมีความสุขมา “มาแล้ว มาแล้ว มาแล้ว”

ประตูเปิดออกพร้อมกับมีหัวโผล่ออกมาจากข้างใน

ในขณะที่เขากำลังจะยิ้ม เขาก็เห็นคนแปลกหน้าในชุดธรรมดายืนอยู่ตรงหน้าเขา รอยยิ้มบนใบหน้าของคนรับใช้หายไปทันที และก่นด่าอย่างไม่พอใจ “เจ้ารู้หรือไม่ว่าประตูที่เจ้าเคาะเป็นบ้านของใคร นี่คือบ้านของนายท่านเจียง ไม่ใช่คนขายผักในตลาด ถ้าเจ้าเคาะประตูแล้วพังขึ้นมา เจ้าจะจ่ายไหวหรือไม่?”

อาโม่ผลักประตูเปิดออกทันที คนรับใช้ไม่ได้เตรียมตัวไว้ว่าจะมีคนกล้าทำท่าทางดุร้ายที่ประตูบ้านตระกูลเจียง อาโม่ผลักเขากลับทันทีและเขาล้มลงกับพื้น

เห้ย! เห้ย!

แต่พอเงยหน้าขึ้นก็ร้องไม่ออก

เมื่อประตูถูกเปิดออก คนที่ผลักเขาเมื่อครู่และชายหญิงอีกสามสี่คนที่อยู่รอบตัวเขาก็เข้ามา

บ้านตระกูลเจียงเป็นสถานที่ที่ผู้คนในชนบทสามารถไปมาได้ตามต้องการหรือ? มองดูหน้าคนเหล่านี้ แม้ว่าชายก็หล่อหญิงก็งาม แต่พวกเขาก็เข้ามาแบบสบาย ๆ ถ้านายท่านและฮูหยินรู้เข้าคงเป็นเรื่องแน่ ๆ

เขาหยุดร้องตะโกนและลุกขึ้นจากพื้นทันทีพร้อมกับคำราม “เจ้าทำอะไร ทำไมถึงบุกเข้ามาในบ้านส่วนตัว ข้าจะแจ้งทางการ และให้ใต้เท้าลวี่จับพวกเจ้าทั้งหมด”

แม้แต่คนรับใช้ของคนเฝ้าประตูของตระกูลเจียงก็ยังเปิดปาก เอะอะก็พูดถึงใต้เท้าลวี่ ดูเหมือนว่าลวี่เทาและเจียงอวิ้นหลิ่วจะมีความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นกันมาก

อาโม่ไม่ฟังเสียงพล่ามของเขาและเตะเขาลงกับพื้นอีกครั้ง พลางตะโกนอย่างเดือดดาล “หลิวเทียนฉืออยู่ที่ใด?”

คนรับใช้คนนั้นถูกเท้าของอาโม่กดลง และไม่สามารถลุกขึ้นได้ไม่ว่าจะพยายามมากแค่ไหนก็ตาม

อาโม่รู้ศิลปะการต่อสู้ และเขาใช้พละกำลังทั้งหมดที่มีกดคนผู้นั้นไว้ใต้ฝ่าเท้า ไม่ว่าเด็กรับใช้คนนั้นจะพยายามมากแค่ไหนมันก็ไร้ประโยชน์

เขารู้สึกมากขึ้นเรื่อย ๆ ว่ากระดูกซี่โครงที่ถูกเหยียบดูเหมือนจะหัก เขาไม่สามารถหายใจได้ภายใต้แรงกดทับ “ไว้ชีวิตข้าด้วย ไว้ชีวิตข้าด้วย”

“บอกข้ามาว่าหลิวเทียนฉืออยู่ที่ใด” อาโม่เตะอย่างแรงและกดลงไปอีกครั้ง

“ขะ… ข้าไม่รู้ ข้าไม่รู้” คนรับใช้พูดตะกุกตะกัก แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

ความเจ็บปวดในอกของเขาไม่ได้เสแสร้ง แต่เป็นความจริง

คนไม่กี่คนที่อยู่ข้างหน้าพวกเขาดูเหมือนจะไม่พอใจแม่นางหลิว เหมือนอยากจะกินเลือดกินเนื้อแม่นางหลิว

ข้าไม่รู้ว่าแม่นางหลิวจะทำให้ผู้คนเหล่านี้โกรธเคืองได้มากขนาดนี้

ชายคนนั้นต้องการมีชีวิตอยู่และเขากำลังพูดความจริง

อาโม่ที่ดุร้ายกำลังจะเหยียบเขาให้ตาย ถ้าเขาไม่บอกความจริง

“ขะ… ข้าไม่ได้โกหก แม่นางหลิวออกไปแล้ว นางออกไปแล้ว” หลังจากพูดคำเหล่านี้เป็นระยะ ๆ ในที่สุดอาโม่ก็เหลือบมองไปที่กู้เสี่ยวหวานและเห็นกู้เสี่ยวหวานหันหลังกลับและเดินจากไป

อาโม่ยกเท้าของเขาและเดินจากไปเช่นกัน

ในที่สุด คนเฝ้าประตูก็ไม่ได้ถูกอาโม่เหยียบซ้ำอย่างแรง เขาปิดหน้าอกของเขาที่ได้รับบาดเจ็บจากการเหยียบ และสูดลมหายใจเฮือกใหญ่

ในขณะนี้ เสียงของใครบางคนดังมาจากข้างใน “เกิดอะไรขึ้น ทำไมเสียงดังโวยวาย”

มามาเหลิ่งกำลังปรนนิบัติฮูหยินเจียงอยู่ที่สวนหลังบ้าน ครั้นได้ยินเสียงเคาะประตู ฮูหยินเจียงจึงส่งนางไปดู

เมื่อมามาเหลิ่งเข้ามา นางเห็นคนรับใช้นอนอยู่ที่พื้นโดยที่ประตูเปิดอยู่ สีหน้าของนางไม่พอใจทันที “เกิดอะไรขึ้น ข้าให้เจ้าเฝ้าประตูไว้แล้วเจ้าก็แอบอู้งานสินะ”

คำพูดของมามาเหลิ่งทำให้คนรับใช้ตกใจกลัวทันที

เขาไม่กล้าลุกขึ้นอีกต่อไป เขาแค่กลิ้งและคลานไปที่ด้านข้างของมามาเหลิ่ง คว้ากางเกงของนางแล้วตะโกนอย่างน่าสังเวช “มามา กลุ่มคนเมื่อครู่เข้ามาทุบตีข้าแล้ววิ่งหนีไป”

ทันทีที่นางได้ยินว่ามีคนมาที่บ้านตระกูลเจียงเพื่อมาทุบตีคนถึงในบ้าน มามาเหลิ่งไม่สนใจที่คนรับใช้ที่แอบอู้งานอีกต่อไป และพูดด้วยความโกรธว่า “กล้ามาก ใครกันที่กล้ามาที่บ้านตระกูลเจียงของข้าแล้วทำตัวกร่างเช่นนี้?”

“ชายหญิงหลายคนวิ่งเข้ามาถามข้าว่า แม่นางหลิวอยู่ที่ใด แล้วพวกเขาก็ออกไป”

“พวกเขาเป็นใคร เหตุใดจึงมาที่นี่เพื่อตามหาแม่นางหลิว” มามาเหลิ่งได้ยินว่าหลิวเทียนเทียนฉือมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ดังนั้นนางจึงต้องจัดการอย่างระมัดระวัง

กลัวว่าถ้าไม่ระวัง จะทำให้แม่นางจากเมืองหลวงขุ่นเคือง หาเรื่องให้ตัวเองเปล่า ๆ

“ข้าไม่รู้จักพวกเขาเช่นกัน แม้ว่ากลุ่มคนที่พวกเขามาที่นี่จะหน้าตาดีทุกคน แต่ท่าทางดุร้ายของพวกเขาน่ากลัวจริง ๆ ท่านไม่เห็นหรือว่ามีชายผู้หนึ่งเหยียบข้าลงกับพื้นแล้วเอาเท้ามาเหยียบอกข้า วันนี้ข้าเกือบตายแล้ว” คนรับใช้อยากจะพูดเรื่องดี ๆ ของตัวเองต่อหน้ามามาเหลิ่ง แต่มามาเหลิ่งผู้นี้ไม่ฟังในสิ่งที่เขาพูดเลย

นางใช้เท้าเตะเขากระเด็นเพียงครั้งเดียว

ถ้าผู้ชายคนนั้นไม่โดนอาโม่เตะ เขาคงไม่น่าสงสารขนาดนี้ แต่เขาถูกอาโม่เตะหลายครั้งติดต่อกัน และครั้งนี้เขาถูกมามาเหลิ่งเตะอย่างแรงอีกครั้ง

เขารู้สึกว่ากระดูกในอกกำลังจะแตกออกเป็นชิ้น ๆ และล้มลงไปพร้อมกับร้องโอดโอย

มามาเหลิ่งไม่สนใจเขาและพูดอย่างไม่พอใจ “ทาสที่ไม่เข้าใจกฎ ถ้าฮูหยินได้ยินสิ่งนี้ เจ้าก็จะโดนเตะอีกเป็นแน่”

เมื่อเห็นว่าคนรับใช้ไม่สามารถตอบอะไรได้ มามาเหลิ่งจึงไปที่สวนหลังบ้าน ก่อนจากไป นางยังคงเตือนคนรับใช้ว่า “เฝ้าประตูให้ดีล่ะ ถ้าปล่อยให้คนอื่นเข้ามาอีก เจ้าโดนดีแน่!”

คนรับใช้ปิดหน้าอกของเขาและตอบซ้ำ ๆ

จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นปิดประตูและซ่อนตัวอยู่ในห้องเล็ก ๆ ข้างประตูเพื่อทายา

เมื่อมามาเหลิ่งกำลังเดินกลับ นางเอาแต่คิดว่าใครกันที่จะบุกเข้าไปในบ้านตระกูลเจียงอย่างกล้าหาญเพื่อตามหาหลิวเทียนฉือ

จากสิ่งที่คนรับใช้อธิบาย มันอาจจะไม่ใช่เพื่อนที่มาคุยกับนาง แต่เป็นผู้ที่มาหาทางแก้แค้น

หลิวเทียนฉือคนนี้ไม่ได้มาจากเมืองหลิวเจีย แล้วนางจะมีความแค้นเคืองกับใครกัน?