ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 970 ไปหาฉินเย่จือ

บทที่ 970 ไปหาฉินเย่จือ

บทที่ 970 ไปหาฉินเย่จือ

แน่นอนว่าดวงตาของหลิวเทียนฉือที่มืดมนในเมื่อครู่เปล่งประกายขึ้นทันที “เจ้าพูดว่าอะไรนะ เจ้าเห็นนายน้อยฉินเมื่อไรและที่ไหน?”

“เมื่อครู่ที่บ้านข้า”

“ไป พาข้าไปที่นั่นเร็วเข้า” หลิวเทียนฉือต้องการให้กู้ซินเถาพานางไปหาเขา

แต่ฉินเย่จือกำลังตามหาใครบางคน นางจะไปหาเขาได้จากที่ไหนกัน

นางพูดอย่างเคอะเขิน “ท่านพี่หลิว ทำไมเราไม่ไปรอเขาที่สวนกู้ล่ะ ข้าได้ยินมาว่าเขากำลังตามหาใครสักคน ข้าจึงไม่รู้ว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน”

“ไปหาใครกัน?” หลิวเทียนฉือมองไปทางอื่นด้วยสายตาที่หลบเลี่ยง

“ท่านอาเล็กของข้า คนที่ข้าได้แนะนำให้ท่านในครั้งนั้น คนที่หย่ากับอาเขยของข้า” กู้ซินเถาพูดพร่ำไปเรื่อยโดยไม่ได้สังเกตว่าดวงตาของหลิวเทียนฉือเปลี่ยนไป

หลิวเทียนฉือไม่ได้พบฉินเย่จือมาเกือบสองปีแล้ว

คราวนี้เมื่อกู้ซินเถาบอกว่าฉินเย่จือปรากฏตัว นางจึงตื่นเต้นและต้องการพบเขาโดยเร็วที่สุด

ประการแรกคือ เพื่อพบกับฉินเย่จือที่ไม่ได้เจอกันมาสองปี และประการที่สองคือ เพื่อให้ฉินเย่จือเห็นว่าตอนนี้ตัวเองเปลี่ยนไปอย่างไร

ตัวเองสวยมากขนาดนี้ ฉินเย่จือยังจะไม่หวั่นไหวอีกหรือ?

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ แก้มของหลิวเทียนฉือก็แดงขึ้นโดยไม่รู้ตัว แก้มทั้งสองแดงขึ้น และรอยยิ้มที่มีเสน่ห์ก็เปล่งประกายฉายชัดในดวงตา

ถ้าเป็นผู้ชายธรรมดา เขาคงจมอยู่ในความรักอันบริสุทธิ์นั้นจริง ๆ

หลังจากที่กู้ซินเถาพูดคุยกับหลิวเทียนฉือแล้ว หลิวเทียนฉือก็รีบเตรียมตัวทันที

นางให้เสี่ยวเถาแต่งตัวให้ตัวเองใหม่ เปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าและเครื่องประดับทั้งหมดเป็นสิ่งที่ตนเองชอบและเหมาะสมกับตัวเองมากที่สุด

ในตอนนี้ เนื่องจากเครื่องแต่งกายที่พิถีพิถัน นางจึงดูเหมือนสนมเอกที่ออกมาจากพระราชวังจริง ๆ นอกจากความงามราวกับหยกที่แกะสลักอย่างประณีตแล้ว ความรู้สึกที่ไม่มีตัวตนเมื่อครู่ได้หายไปแล้ว

ชุดของหลิวเทียนฉือนั้นงดงามมากจนเมื่อเปรียบเทียบกู้ซินเถาแล้ว กู้ซินเถาจึงเกือบจะเหมือนกับสาวรับใช้เช่นเสี่ยวเถา

เมื่อยืนอยู่ต่อหน้าหลิวเทียนฉือ ท่าทีระมัดระวังของกู้ซินเถานั้นไม่ต่างจากสาวรับใช้

ครั้นมาถึงก็ยืนอยู่ที่ประตูของสวนกู้ มองไปที่ประตูของสวนกู้ที่ลงกลอนไว้ หลิวเทียนฉือทั้งกังวลและมีความสุขในคราวเดียวกัน

“เจ้าคิดว่าอีกสักครู่พวกเขาจะกลับมาใช่หรือไม่?” หลิวเทียนฉือตื่นเต้นมากจนพูดไม่ออก และพูดต่อไปว่าอีกสักครู่ฉินเย่จือจะมาใช่หรือไม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ครั้นเห็นท่าทางตื่นเต้นของหลิวเทียนฉือ กู้ซินเถาก็รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

เดิมทีนางชอบฉินเย่จือ แต่ตอนนี้นางต้องไปบอกคนอื่น

ทว่าสิ่งที่กู้ซินเถาไม่สามารถคว้ามาครอบครองได้ นางก็อยากจะมอบให้คนอื่นมากกว่าที่จะให้กู้เสี่ยวหวานรับไป

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ ใบหน้าของกู้ซินเถาก็ฉายแววดุร้าย

เสี่ยวเถายืนอยู่ข้าง ๆ หลิวเทียนฉือ และแน่นอนว่านางก็เห็นการแสดงออกของกู้ซินเถา

ในใจของนางมักจะรู้สึกเหมือนมีแผนการลับบางอย่าง

คุณหนูอยู่ในตระกูลเจียง และเป็นภรรยาที่ยังไม่ได้แต่งงานของเจียงหย่วน

ในเวลานี้ การมาถึงที่บ้านของผู้ชายคนอื่นหมายความว่าอย่างไร

กู้ซินเถาจะใจดีมากถึงขนาดมาบอกคุณหนูว่าฉินเย่จืออยู่ที่บ้าน

เป็นไปได้หรือไม่ว่านางอาจจะมีแผนการอื่นอยู่ในใจ?

แม้ว่าฉินเย่จือจะดูดี แต่สถานะของเขาธรรมดาเกินไป หากคุณหนูต้องการพาฉินเย่จือไปจริง ๆ หากเวลานั้นมาถึง เกรงว่านั่นจะเป็นเรื่องตลกร้าย

เสี่ยวเถากังวลมาก แต่เมื่อเห็นท่าทางตื่นเต้นของหลิวเทียนฉือ มันไม่ง่ายเลยที่จะไปทำลายความตื่นเต้นของนางในตอนนี้

สิ่งเดียวที่สามารถทำได้คือ ยืนรออยู่นอกประตูสวนกู้และรอต่อไป

ทางด้านกู้เสี่ยวหวานและฉินเย่จือยังค้นหากู้ฟางสี่ทั้งวัน แต่ก็ยังไม่พบนางเลย

พวกเขาค้นหาทุกที่ที่กู้ฟางสี่สามารถไปได้ แต่ก็ยังไม่พบร่องรอยของกู้ฟางสี่

รู้สึกราวกับว่ากู้ฟางสี่หายไปจากโลกนี้

ทั้งสองคนค้นหากันมาทั้งวัน กู้เสี่ยวหวานจึงไม่ได้พักผ่อนเลยทั้งวัน ไม่ได้กินอิ่มและเป็นทุกข์มาก “หวานเอ๋อร์ ทำไมเราไม่กลับไปที่สวนกู้ก่อน บางทีท่านอาอาจจะกลับไปแล้วก็ได้”

ประโยคหลังเป็นสิ่งที่เขาโกหก

ถ้ากู้ฟางสี่กลับไปจริง ๆ คนที่บ้านจะมาแจ้งให้พวกเขาทราบแล้ว

ไม่มีคนมาแจ้งก็ไม่เป็นไร แต่เมื่อกู้ฟางสี่ไม่เห็นใครอยู่บ้าน นางก็จะไปหาพวกเขาในเมืองโดยธรรมชาติ

แต่ไม่มีข่าวคราวใด ๆ เลย เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ การหายตัวไปของกู้ฟางสี่นั้นแปลกเกินไป

พวกเขาได้ค้นหาทุกที่ที่หาได้ แต่ก็ยังไม่พบ

หากกู้ฟางสี่ยังไม่กลับมา ในวันพรุ่งนี้พวกเขาจะต้องค้นหาด้วยวิธีอื่นแล้ว

เมื่อฉินเย่จือขี่ม้ากลับมาที่สวนกู้พร้อมกับกู้เสี่ยวหวาน เขาก็เห็นหลิวเทียนฉือยืนอยู่ที่ประตูสวนกู้ นางกำลังยืดคอรอใครสักคนอยู่

เมื่อเห็นมีม้าวิ่งใกล้เข้ามา หลิวเทียนฉือก็เป็นคนแรกที่ทักทายเขา

ในเวลานี้ ดวงอาทิตย์คล้อยไปทางทิศตะวันตกแล้ว และพระอาทิตย์ก็ย้อมท้องฟ้าครึ่งหนึ่งให้เป็นสีแดง

ฉินเย่จือนั่งอยู่บนหลังม้า เขารูปร่างสูงโปร่งราวกับต้นไผ่ หรือต้นหยกที่เผชิญกับสายลมอย่างภาคภูมิ

ใบหน้าที่หล่อเหลา คิ้วเรียวยาว สันจมูกตั้งตรง ริมฝีปากบาง และสันกรามคมดั่งใบมีด ทำให้ผู้คนลืมความยากลำบาก และความวิตกกังวลในการรอคอยวันนี้ไปในทันที

“พี่ใหญ่ฉิน…” หลิวเทียนฉือหลงใหลมาก และพึมพำออกมา

คิ้วของฉินเย่จือขมวดแน่น เขาลงจากหลังม้าโดยไม่แม้แต่จะมองนาง

ระหว่างทาง กู้เสี่ยวหวานหลับอยู่ในอ้อมแขนของเขาตลอดเวลา

ฉินเย่จือคลุมกู้เสี่ยวหวานด้วยเสื้อคลุมขนาดใหญ่ของเขาอย่างระมัดระวังและแนบไว้กับหน้าอกของเขาแน่น

คราวนี้เขาลงจากหลังม้าและอุ้มกู้เสี่ยวหวานไว้ในอ้อมแขนอย่างสนิทสนม

เมื่อเห็นฉินเย่จืออุ้มกู้เสี่ยวหวานอย่างใกล้ชิดในอ้อมแขนของเขา ใบหน้าของหลิวเทียนฉือก็น่าเกลียดมาก

เฉพาะเมื่อเผชิญหน้ากับกู้เสี่ยวหวานเท่านั้น ฉินเย่จือจึงจะดูมีชีวิตชีวา

“พี่ใหญ่ฉิน!” หลิวเทียนฉือตะโกนอีกครั้งเมื่อเห็นว่าที่ฉินเย่จือไม่สนใจนางเพราะเขาไม่ได้ยิน

ฉินเย่จือยังคงเพิกเฉยต่อนาง เขาอุ้มกู้เสี่ยวหวานอย่างอ่อนโยนและเดินตรงเข้าไปข้างใน

เมื่อฉินเย่จือเดินผ่านหน้ากู้ซินเถาไป ใบหน้าของกู้ซินเถาก็เปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยความเขินอาย นางรีบแสดงท่าทางที่มีเสน่ห์ที่สุดอย่างรวดเร็วโดยหวังว่าฉินเย่จือจะหันมามองที่ตัวเอง

0

——————————————-