ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 930 นำอาหารมาให้นาง

บทที่ 930 นำอาหารมาให้นาง

บทที่ 930 นำอาหารมาให้นาง

ฟันของหญิงชราไม่ดี และใช้เวลานานในการกัดและบดมันในปาก

กู้เสี่ยวหวานขมวดคิ้วขณะมองดู

กู้หนิงผิงและกู้เสี่ยวอี้ไม่กล้าส่งเสียง พวกเขามองไปที่พี่สาวที่ดวงตาฉายชัดถึงความเจ็บปวด

ทุกคนไม่พูดอะไร และเอาแต่มองไปที่แม่เฒ่าเฉียน

หลิวเหอฮวาที่อยู่ด้านข้างพูดเบา ๆ “พี่เสี่ยวหวาน พ่อของข้าเป็นคนส่งมันเทศเหล่านั้นมา เขาบอกว่าเฉียนเหล่าซานไปแล้ว แม่ของเขาจึงไม่มีใครดูแล ดังนั้นเขาจึงส่งมันเทศมาบางส่วน”

เมื่อกู้เสี่ยวหวานได้ยินสิ่งนี้นางก็รู้สึกประทับใจ

หลิวต้าจ้วงคนนี้เป็นคนใจดีและชอบธรรม

แต่สถานการณ์ที่บ้านมันก็ช่วยไม่ได้จริง ๆ ดีแล้วที่ได้ทำสิ่งนี้

กู้เสี่ยวหวานมองไปรอบ ๆ ไม่พูดอะไรอีก ก่อนจะหมุนกายเดินจากไป

แต่ว่าตอนนี้ในใจยังจมอยู่กับความตกใจ

เมื่อกลับไปที่บ้านของหลิวต้าจ้วง อาหารทั้งหมดในบ้านของหลิวต้าจ้วงได้ถูกเตรียมไว้แล้ว

เมื่อเห็นกู้เสี่ยวหวานและคนอื่น ๆ กำลังเดินเข้ามา เขาก็รีบทักทายและไปที่โต๊ะ เนื่องจากมีคนจำนวนมากจึงเตรียมไว้สองโต๊ะ ครอบครัวของกู้เสี่ยวหวานมีเก้าคน ดังนั้นจึงนั่งโต๊ะใหญ่ โดยมีหลิวต้าจ้วง เถาต๋า และผู้เฒ่าหลี่ร่วมโต๊ะด้วย ส่วนโต๊ะเล็กก็มีเถาซื่อ อินซื่อ และเด็ก ๆ อีกห้าคน

เดิมทีกู้เสี่ยวหวานต้องการให้กู้หนิงผิงและกู้เสี่ยวอี้นั่งกับเด็กคนอื่น ๆ แต่หลิวต้าจ้วงและคนอื่น ๆ ปฏิเสธ ดังนั้นจึงต้องปล่อยไป

กู้เสี่ยวหวานนั่งอยู่บนโต๊ะแล้วมองดูรอบ ๆ

ต้มกระดูกหมูหม้อใหญ่วางอยู่กลางโต๊ะ เช่นเดียวกับหมูสามชั้นน้ำแดงมันเยิ้ม เนื้อหมูผัด วันนี้มีอาหารถึงหกเจ็ดอย่างที่ทำจากเนื้อหมู

อาหารในชนบท มีเนื้อสัตว์ถือเป็นอาหารที่ดีที่สุด

กู้เสี่ยวหวานรู้ว่าหลิวต้าจ้วงและคนอื่น ๆ พยายามอย่างดีที่สุดเพื่อทำอาหารออกมาในวันนี้ ดังนั้นพวกเขาจึงรู้สึกสะเทือนใจที่ต้องใช้เนื้อมากขนาดนี้

แต่เมื่อมองไปที่อาหารร้อน ๆ บนโต๊ะ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในใจ จึงรู้สึกไม่สบายใจมาก

นึกถึงหญิงชราคนนั้นที่มีรอยเหี่ยวย่นบนใบหน้า นางจึงทนไม่ได้แล้วลุกจากโต๊ะ และออกไปคุยกับหลิวต้าจวงกับเถาซื่อ

เมื่อเห็นว่ากู้เสี่ยวหวานเรียกหลิวต้าจ้วงและภรรยาของเขาออกไป คนที่ไม่เข้าใจเรื่องนี้ก็งงงวยเล็กน้อย แต่เด็ก ๆ ก็สามารถเดาได้ และเล่าสิ่งที่พวกเขาเห็นอย่างระมัดระวัง

เมื่อพูดถึงแม่ของเฉียนเหล่าซานที่กินมันเทศดิบเพื่อสนองความหิวของนางในสภาพอากาศหนาวเย็น กู้เสี่ยวหวานก็เศร้าใจ

แน่นอนว่าเฉียนเหล่าซานเป็นที่เกลียดชัง แต่แม่ของเขานางไม่ได้ทำอะไรผิด และนางก็เป็นคนดี

แต่ตอนนี้เฉียนเหล่าซานถูกคุมขังอยู่ในคุก ชีวิตของเขาไม่แน่นอน แม่ชราตาบอดก็ยากจนและไม่มีใครคอยดูแลบางที่บ้าน

หลังจากได้ยินเช่นนี้ ทุกคนก็ถอนหายใจ

หลังจากนั้นไม่นาน กู้เสี่ยวหวานก็ออกมา สีหน้าของนางดีขึ้นและความประหม่าก็ผ่อนคลายลงมาก

เมื่อเห็นหลิวต้าจ้วงและเถาซื่อออกตามมา สายตาที่พวกเขามองกู้เสี่ยวหวานก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

น่าชื่นชมมากกว่าเดิม

เถาซื่อวิ่งไปที่ห้องครัวด้านหลัง และหลิวต้าจ้วงก็บอกทุกคนด้วยรอยยิ้มให้เริ่มรับประทานอาหาร

เมื่อเห็นเถาซื่ออยู่ในครัวด้านหลัง ไม่นาน นางก็นำกล่องอาหารออกมา ซึ่งประกอบด้วยต้มกระดูกหมูชิ้นโตร้อน ๆ หนึ่งชาม เนื้อหมูน้ำแดงหนึ่งชิ้น ข้าวขาวหนึ่งถ้วย และอาหารที่เคี้ยวได้ง่าย ๆ เมื่ออาหารพร้อมแล้วก็พากันออกไปข้างนอก

คนที่ไม่รู้ก็เกิดสงสัยเล็กน้อย หลิวต้าจ้วงได้แต่เกาหัวแล้วพูดว่า “มันเป็นความคิดของแม่นางกู้ นางให้เงินข้าเพื่อให้ข้าได้ทำอาหารร้อน ๆ ไปมอบให้แม่ของเฉียนเหล่าซาน”

เมื่อทุกคนได้ยินโดยเฉพาะผู้เฒ่าหลี่ เขาก็ลูบเคราและมองไปที่กู้เสี่ยวหวานด้วยดวงตาเป็นประกาย

อายุเท่านี้ แต่มีจิตใจดีมาก

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ ผู้เฒ่าหลี่ก็ยกนิ้วให้ “สาวน้อย เจ้าเป็นคนที่มีเมตตาจริง ๆ”

ในตอนนี้ ถ้ามีใครบอกว่ากู้เสี่ยวหวานคือพระโพธิสัตว์กวนอิมมาเกิดใหม่ พวกเขาก็คงจะเชื่อ

กู้เสี่ยวหวานเรียกหลิวต้าจ้วงและภรรยาออกไป เพื่อมอบเงินให้พวกเขาสามสิบตำลึง อาหารเฉลี่ยสามมื้อต่อวัน สำหรับชนบทแล้วสามารถอยู่ได้นานหนึ่งปี

กู้เสี่ยวหวานตั้งใจให้เพิ่มขึ้นเล็กน้อยเพื่อให้หลิวต้าจ้วงและภรรยาปฏิบัติต่อหญิงชราดีขึ้น

กู้เสี่ยวหวานรู้สึกเสียใจต่อหญิงชรา ดังนั้นจึงพยายามอย่างเต็มที่เพื่อช่วยนาง อย่างไรก็ตามนางได้พยายามอย่างดีที่สุดแล้ว

เมื่ออารมณ์ก็ดีขึ้น อาหารบนโต๊ะก็น่ารับประทานมากขึ้น

นางเป็นคนแรกที่ยกตะเกียบ และเมื่อทุกคนเห็นกู้เสี่ยวหวานขยับตะเกียบ พวกเขาก็หยิบตะเกียบและเริ่มกินทันที

ทักษะการทำอาหารของหลิวต้าจ้วงและเถาต๋านั้นดีมาก ทั้งการปรุงอาหารและรสชาติก็ดีมากเช่นกัน

เนื่องจากกู้เสี่ยวหวานอารมณ์ดี นางจึงดื่มน้ำต้มกระดูกชามใหญ่และกินกระดูกหมูหนึ่งชิ้น นอกจากนี้นางยังกินข้าวขาวหนึ่งถ้วยด้วย

หลิวต้าจ้วงและคนอื่น ๆ ยังคงกังวลว่ากู้เสี่ยวหวานจะไม่ชอบอาหารหรืออาจจะกินไม่อิ่ม ดังนั้นพวกเขาจึงคีบอาหารให้กู้เสี่ยวหวานจนเต็มชาม

กู้เสี่ยวหวานยากที่จะปฏิเสธ ตอนนี้นางเริ่มอิ่มแล้ว แต่ก็ยังคงกินต่อไป และเมื่อนางไม่สามารถฝืนกินมันได้อีก นางก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากปฏิเสธความใจดีของพวกเขา

เมื่อเห็นว่ากู้เสี่ยวหวานกินเยอะจริง ๆ หลิวต้าจ้วงและคนอื่น ๆ ก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมแพ้

ผู้เฒ่าหลี่ดื่มเหล้าเล็กน้อยและกัดหมูสามชั้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยน้ำมันเยิ้ม

เขาตื่นเต้นมาก ดังนั้นที่โต๊ะอาหาร เขาจึงเล่าเรื่องตอนที่เขายังเป็นหนุ่มให้ฟังเกี่ยวกับการล่าสัตว์บนภูเขา

เด็ก ๆ ฟังด้วยความสนุกสนาน และสิ่งที่ผู้เฒ่าหลี่พูดเต็มไปด้วยอารมณ์ขบขัน

สำหรับอาหารมื้อนี้ ทุกคนกินอย่างมีความสุข

หลังจากดื่มและกินแล้ว ผู้เฒ่าหลี่ก็เรอออกมาและยิ้มอย่างมีความสุข เขาถือไหเหล้าและเนื้อสองสามชิ้นที่มัดด้วยเชือกฟาง แล้วเดินแกว่งไกวกลับบ้าน

เนื่องจากตอนนั้นได้ตกลงกับกู้เสี่ยวหวานไว้แล้วว่า หมูอีกตัวนั้นพวกเขาให้กู้เสี่ยวหวานและมันถูกบรรจุอยู่ในตะกร้าแล้วเพื่อให้กู้เสี่ยวหวานนำกลับไปที่สวนกู้

——————————————-