ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 888 ฮูหยินจ้าวทั้งสองคน

บทที่ 888 ฮูหยินจ้าวทั้งสองคน

บทที่ 888 ฮูหยินจ้าวทั้งสองคน

ฮูหยินจ้าวมองไปที่มันแล้วหัวเราะออกมาทันที และพูดจาอย่างดูถูกเหยียดหยามว่า “หงซื่อ เจ้าซื้ออะไรให้แม่นางกู้เท่านี้เองหรือ เหอะ ๆ ไม่ดูสารรูปของตัวเองด้วยซ้ำว่ามันเหมือนกับอะไร”

เมื่อหงซื่อได้ยินสิ่งนี้ ศีรษะของนางก็ก้มลงจนเกือบจะชิดอก

หงซื่อไม่ได้พูดสิ่งใดต่อหน้าฮูหยินจ้าว ร่างกายนางดูหดลง ไม่เหมือนกับคนที่พูดเป็นต่อยหอยเมื่อครู่

ฮูหยินจ้าวกล่าววาจาถากถางอีกพอสมควร จากนั้นนางก็หันพูดกับกู้เสี่ยวหวาน “แม่นางกู้ ครั้งสุดท้ายที่แม่สื่อหลี่มาที่นี่ บางทีแม่สื่อคนนั้นอาจเอาเงินไปและไม่ได้ทำอะไร ซึ่งทำให้แม่นางเข้าใจตระกูลจ้าวของข้าผิดไป วันนี้ข้ามาที่นี่เพื่อมาคุยกับแม่นางโดยละเอียด”

หลังจากพูดจบ นางก็ชี้ไปที่สาวรับใช้ที่อยู่ข้างหลัง และมามาเหอก็ก้าวไปข้างหน้าทันทีเพื่อเปิดผ้าคลุม

ในถาดมีก้อนเงินสิบตำลึงเงินสิบก้อน นอกจากนี้ยังมีชุดเครื่องประดับศีรษะที่ทำจากทองและหยก และยังมีถุงหอมต่าง ๆ

เครื่องประดับศีรษะที่ทำจากทองและหยกนั้นสง่างาม ขนาดเล็กและประณีต เหมาะอย่างยิ่งสำหรับเด็กหญิงวัยสิบเอ็ดขวบอย่างกู้เสี่ยวหวาน

ไม่โอ้อวดหรือมีน้ำหนักเกินไป

ดูเหมือนว่าจะต้องใช้ความคิดอย่างมาก

นอกจากนี้ยังมีถุงหอมซึ่งปักด้วยลวดลายต่าง ๆ มากมาย รวมถึงลายกระต่ายขาว ลูกเป็ดและลูกหนู ด้วยสีสันสดใสเหมือนจริงที่กู้เสี่ยวอี้และกู้ฟางสี่เป็นคนทำขึ้นทำขึ้น

กู้เสี่ยวหวานและกู้ฟางสี่มองหน้ากัน และทั้งคู่ก็นิ่งเงียบ

เมื่อเห็นว่ากู้เสี่ยวหวานจ้องมองที่ถุงหอมตลอดเวลา ฮูหยินจ้าวก็คิดว่านางคงสนใจสิ่งนี้

นางหยิบมันขึ้นมาด้วยรอยยิ้มและอธิบายให้กู้เสี่ยวหวานฟัง “แม่นางมีสายตาที่ดี แม้ว่าสิ่งนี้จะมีราคาไม่มากนัก แต่ก็หายาก นี่คือถุงหอมลายสัตว์ขนาดเล็กที่เปิดตัวโดยร้านหรูอี้ ดูสิ มันมีขนาดเท่าฝ่ามือ ด้านบนถุงปักรูปสัตว์ตัวเล็ก ๆ เหมือนจริง และสัตว์ตัวเล็ก ๆ เวลาใส่เสื้อผ้าก็ดูดีเหมือนคน”

แน่นอนกู้เสี่ยวหวานรู้ว่ามันดูดี

ถ้าหน้าตาไม่ดีก็จะบอกว่าหน้าตาดี

เพราะนั่นเป็นงานฝีมือจากครอบครัวของนางเอง

กู้เสี่ยวหวานยังคงสงบนิ่ง แต่นางไม่รับสิ่งที่ฮูหยินจ้าวมอบให้ นางซ่อนมือไว้ในแขนเสื้อและพูดด้วยรอยยิ้ม “มันมีชีวิตชีวาและเหมือนจริง ฝีมือของช่างปักคนนี้คงจะเชี่ยวชาญอย่างมากและนางยังสามารถคิดลายดังกล่าวได้อีก มันเป็นสิ่งที่ไม่เคยเห็นมาก่อน”

ฮูหยินจ้าวราวกับได้ยินการยกย่อง

นี่เป็นของที่นางซื้อ กู้เสี่ยวหวานชมนางก็หมายความว่าชมรสนิยมของนางด้วยไม่ใช่หรือ?

แต่เมื่อป้าจางและกู้ฟางสี่ได้ยินสิ่งนี้ ทั้งคู่แอบปิดปากและยิ้ม

สาวน้อยหวานคนนี้ชอบพูดเรื่องตลกจริง ๆ

ฮูหยินจ้าวไม่ได้สังเกตว่ากำลังมีคนหัวเราะเยาะ เมื่อเห็นว่ากู้เสี่ยวหวานชอบนาง นางก็รู้สึกหวานราวกับกินน้ำผึ้งอยู่ในใจ โดยคิดว่านางกับกู้เสี่ยวหวานเข้าใกล้กันมากขึ้น

“เสี่ยวหวาน” ฮูหยินจ้าวเรียกอย่างสนิทสนม

เมื่อกู้เสี่ยวหวานได้ยินฮูหยินจ้าวเรียกนางอย่างสนิทสนมด้วยใบหน้าเช่นนั้น ขนก็ลุกชันขึ้นทั่วร่างกายของนาง

อนุภรรยามาทำตัวสนิทสนม และภรรยาเอกก็ทำตัวสนิทสนมเช่นกัน

ถ้าพวกเขาไม่ใช่ครอบครัวแล้วนางจะรีบไปกับใคร

กู้เสี่ยวหวานหัวเราะเบา ๆ “ฮูหยินจ้าว”

“วันนี้ข้ามาที่นี่ เสี่ยวหวานคงรู้ว่าเพราะอะไร” ฮูหยินจ้าวมองอย่างเย็นชาไปที่ฮูหยินจ้าวอีกคนที่ตัวสั่นเทา และพูดประชดประชันว่า “เสี่ยวหวาน เจ้าต้องลืมตาเพื่อดูว่าใครคือนายหญิงที่แท้จริง และใครคือนางบำเรอ” เสียงของฮูหยินจ้าวเต็มไปด้วยความดูถูกและมองไปที่ใบหน้าที่มีเสน่ห์ของหงซื่อ และรู้สึกราวกับว่านางได้กินแมลงวันเข้าไปในหัวใจ

ฮูหยินจ้าวเกลียดหงซื่อและเกลียดที่หงซื่อแย่งตัวจ้าวสวิ่นไป

แต่นางก็รู้อยู่แก่ใจว่านางดูธรรมดา ไม่ใช่แค่หงซื่อ แต่ยังมีจางซื่อ เฉียนซื่อ สวินซื่อ และหลี่ซื่อ

ตราบใดที่ยังดูดีก็สามารถดึงดูดจ้าวสวิ่นได้

แต่ฮูหยินจ้าวเกลียดหงซื่อ และต้องการให้หงซื่อรีบตายตกไปเสีย

นางคนนี้เกือบทำให้ตำแหน่งภรรยาเอกของตนต้องตกอยู่ในอันตราย สวรรค์ไม่อาจยกโทษให้ได้

คงจะดีถ้าหงซื่ออยู่อย่างสงบสุข มีผู้ชายคนใดที่ไม่มีนางบำเรอ ถ้าเขากลับมาบ้านและให้ของขวัญตัวเองเป็นนางบำเรอแค่นั้นก็ไม่เป็นไร ฮูหยินจ้าวไม่ใช่ใจแคบ

แต่หงซื่อคนนี้ไม่รู้ว่าให้น้ำแกงอะไรแก่จ้าวสวิ่น ดังนั้นเขาจึงยืนยันที่จะส่งเสริมผู้หญิงคนนี้ให้ได้รับการดูแลในฐานะภรรยาที่เท่าเทียมกัน

ภรรยาที่เท่าเทียมกันหรือ? นั่นเท่ากับว่านางจะมาเป็นคู่แข่งกับตัวเองไม่ใช่หรือ?

เมื่อนำศัตรูที่ร้ายกาจเข้ามา แล้วจะยังมีที่ของตัวเองในตระกูลจ้าวในอนาคตอีกหรือไม่ หัวใจและสายตาของจ้าวสวิ่นเต็มไปด้วยจิ้งจอกตัวนี้ หากให้นางเป็นภรรยาที่เท่าเทียมกัน ในอนาคตนางจะมีที่ยืนในตระกูลจ้าวได้อย่างไร

ฮูหยินจ้าวจะไม่โง่ขนาดนั้น อาจกล่าวได้ว่านางฉลาดมาก

หงซื่อก็ฉลาดมากเช่นกัน แต่นางมักจะรีบร้อนเกินไปและไม่รู้วิธีจัดการมันอย่างช้า ๆ ซึ่งไม่ดีเท่ากับหนึ่งในสามของฮูหยินจ้าว

กู้เสี่ยวหวานยิ้ม มองไปที่ฮูหยินจ้าว จากนั้นมองไปที่หงซื่อ

“ฮูหยินโปรดยกโทษให้ข้าที่ตาบอด เมื่อฮูหยินคนนี้มาที่นี่ นางอ้างว่าเป็นฮูหยินจ้าว นางมาที่บ้านซอมซ่อของข้า ข้าก็อดที่จะตกใจไม่ได้ ใครจะรู้ว่าจะมีฮูหยินอีกคนมา นี่ทำให้ข้าไม่รู้ว่าอะไรคือความจริง” กู้เสี่ยวหวานหัวเราะเยาะตัวเอง สายตาของนางหันไปมาต่อหน้าหงซื่อและฮูหยินจ้าว

เมื่อเห็นท่าทางที่จริงใจและกลัวว่าจะถูกมองไม่ดี หงซื่อก็โกรธจนแทบจะสิ้นใจ

เมื่อครู่นางดูไม่สะทกสะท้านอะไร แค่พูดไม่กี่คำก็โดนออกคำสั่งขับไล่แขก ถ้าไม่ใช่เพราะมาที่นี่โดยเปล่าประโยชน์ นางคงถูกไล่ออกไปนานแล้ว

เด็กบ้าคนนี้กำลังพูดเรื่องไร้สาระ บอกว่านางไม่รู้สถานะของตัวเองว่าเป็นใครและดูแลนางไม่ดี

แน่นอนว่าฮูหยินจ้าวถอนหายใจอย่างเย็นชา “เสี่ยวหวาน เจ้าต้องลืมตาและมองให้ดี ไม่ว่าใบหน้าของจิ้งจอกบางตัวจะดูดีแค่ไหน มันก็ยากที่จะสง่างาม เป็นแค่นางบำเรอของตระกูลร่ำรวย”

สิ่งที่ฮูหยินจ้าวพูดช่างเป็นพิษเสียจริง

หลังจากได้ยินเช่นนี้ หงซื่อก็โต้กลับเช่นกันว่า “อย่างไรก็ตาม ข้าอยากใช้ชีวิตและโบยบินไปกับคนที่ข้ารักมากกว่าอยู่คนเดียวในห้องที่ว่างเปล่ามานานหลายทศวรรษ”

เมื่อเห็นทั้งสองแอบเหน็บแนม กู้เสี่ยวหวานก็ทำราวกับว่านางไม่เข้าใจและเฝ้าดูฮูหยินจ้าวทั้งสองเถียงกันไปมาโดยไม่พูดอะไรสักคำ

ฮูหยินจ้าวคนนี้ ไม่ว่ากู้เสี่ยวหวานจะโง่เง่าแค่ไหน ก็รู้ว่านางหมายถึงอะไร

ครั้งที่แล้วที่แม่สื่อหลี่มาที่นี่เพื่อทำกิจการของนาง แต่วันนี้นางมาที่ประตูด้วยตัวเองจริง ๆ ความหมายของมันคืออะไร ก็สามารถเห็นได้อย่างชัดเจนในทันที