ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 860 หูปา

บทที่ 860 หูปา

บทที่ 860 หูปา

เมื่อกู้เสี่ยวหวานได้ยินเช่นนั้น จึงกล่าวเคล้ารอยยิ้ม “ข้าแค่อยากจะถาม ครอบครัวของข้าก็เป็นเจ้าของร้านอาหาร และเห็นว่ากิจการของร้านซุ่นซินมีชื่อเสียงเพราะทองนึ่ง ร้านอาหารของข้าพอจะขอแบ่งได้หรือไม่ ไหน ๆ เราก็พบกันแล้ว”

กู้เสี่ยวหวานพูดอย่างสุภาพราวกับว่านางต้องการซื้อทองนึ่งนี้อย่างจริงใจและนำไปปรับปรุงกิจการร้านอาหารของนาง

เมื่อหูปาได้ยินเช่นนี้ เขาก็คลายความระมัดระวังลงทันที และพูดด้วยรอยยิ้ม “สาวน้อย เจ้ามาช้าไปหนึ่งก้าว ข้าขายสิ่งเหล่านี้ไปหมดแล้ว”

หลังจากกู้เสี่ยวหวานได้ยินสิ่งนี้นางก็ดูเสียใจ “อ้าว ขายหมดแล้วหรือ?”

“ของสิ่งนี้จากร้านซุ่นซินดูเหมือนว่าจะได้รับความนิยมอย่างมาก มีแต่คนต้องการ” ผู้ซื้อที่ใจดีเช่นนี้หายากจริง ๆ

หูปาลูบมือของเขา และพูดอย่างตื่นเต้น

เขาทำหน้าที่เป็นคนกลางเพียงครั้งเดียวและได้รับเงินหลายสิบตำลึง

เมื่อเห็นท่าทางตื่นเต้นของหูปา กู้เสี่ยวหวานก็มีแผนในใจ “พี่หู ข้ามีคำขอที่ไม่ควรขอ ข้าไม่รู้ว่าท่านจะตกลงหรือไม่”

“เจ้าว่ามาเลยสาวน้อย เจ้างามขนาดนี้ ข้ารู้สึกอายเกินกว่าจะปฏิเสธ” หูปานั้นคุ้นเคยกับเรื่องไร้สาระอยู่แล้ว แค่เขาอ้าปากก็เห็นลิ้นไก่

มันน่าขยะแขยงที่จะได้ยิน

อาโม่ที่อยู่ข้าง ๆ ขมวดคิ้วจนแทบจะบี้ยุงให้ตาย

ถ้าไม่ใช่เพราะคนผู้นี้รู้อะไรบางอย่าง เขาคงปิดปากคน ๆ นี้ไปแล้วจริง ๆ

“ข้าก็อยากซื้อของเหมือนกัน” กู้เสี่ยวหวานพูดอย่างหนักแน่น

หลังจากได้ยินเช่นนั้น หูปาก็ลังเลเล็กน้อย “แต่ของหมดแล้ว หมดแล้วหมดเลย”

“พี่หู ข้าจะไม่ถามว่าท่านซื้อมันมาจากใคร ตราบใดที่ท่านหามาให้ข้าหนึ่งพันชั่ง ข้าจะให้เงินสิบตำลึงแก่ท่าน ท่านคิดว่าอย่างไร?”

เมื่อหูปาได้ยินสิ่งนี้ เขาก็ตกตะลึงทันที ถึงกับตัวสั่นเมื่อเขาพูดว่า “อะ อะไรนะ สะ สิบตำลึง”

หูปาคำนวณอย่างรวดเร็วในใจของเขา

หนึ่งพันชั่ง สิบตำลึง ห้าพันชั่ง ห้าสิบตำลึง หนึ่งหมื่นชั่ง หนึ่งร้อยตำลึง

ให้ตายเถอะ เฉียนเหล่าซานให้เงินตนเพียงสามสิบตำลึง

ถ้าข้ารู้เร็วกว่านี้ ข้าควรจะขายมันให้กับหญิงที่อยู่ข้างหน้าข้า

หูปาดูเสียใจ ตบต้นขาของเขาและถอนหายใจ “เฮ้อ สาวน้อย ถ้าข้ารู้เร็วกว่านี้ ข้าน่าจะไปหาเจ้าแล้ว”

เมื่อกู้เสี่ยวหวานเห็นว่าหูปาได้ติดกับแล้ว นางก็ลอบยิ้ม หากแต่ไม่ได้แสดงมันบนใบหน้าของนาง “ร้านอาหารของข้ามีแต่ลูกค้าประจำมาอุดหนุน พี่หูสังเกตเห็นร้านเล็ก ๆ ของข้าหรือไม่ สินค้าดีมาก แต่ไม่มีใครรู้จัก แม้ว่าร้านของเราจะเล็ก แต่เราก็ยังมีเงินอยู่ในมือ และเราแค่ต้องการใช้ประโยชน์จากมันเพื่อขยายร้านอาหารและทำเงินได้มากมาย”

สิ่งที่กู้เสี่ยวหวานพูดดูเหมือนจะเป็นความจริง แต่หลังจากพิจารณาอย่างรอบคอบแล้ว มีช่องโหว่มากมายในคำพูดของกู้เสี่ยวหวาน

แต่หูปาเชื่ออย่างนั้นจริง ๆ

ดูเหมือนว่าผู้คนต้องการเงินจริง ๆ และนกก็ตายเพื่อเป็นอาหาร หูปาได้ตาบอดไปแล้วจากการแก้แค้นที่กู้เสี่ยวหวานให้สัญญาไว้ในตอนนี้ และเขาไม่สามารถเดาช่องโหว่ในคำพูดของกู้เสี่ยวหวานได้

“ตกลง ๆ” หูปาเชื่อทุกอย่างเมื่อเขาได้ยิน และรีบตอบตกลงทันที

“อืม ตกลง” เมื่อเห็นว่าหูปาเชื่อสนิทใจ กู้เสี่ยวหวานก็หยิบเงินห้าตำลึงออกมาจากกระเป๋าของนางแล้วยื่นให้หูปา และพูดด้วยรอยยิ้มต่อหน้าสีหน้าประหลาดใจของหูปา “เชื่อเถอะว่าของสิ่งนี้ไม่ใช่สิ่งที่จะได้มาง่าย ๆ เพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจ เงินห้าตำลึงนี้ถือเป็นเงินมัดจำของข้า”

เมื่อหูปาได้ยินสิ่งนี้ คิ้วของเขาก็เลิกขึ้นด้วยความดีใจ เขารีบรับเงินจากมือของกู้เสี่ยวหวานราวกับจะไม่เชื่อ เขาเอามันเข้าปากแล้วกัดมัน จากนั้นเขาก็ยิ้ม “ได้ ๆๆ สาวน้อย ข้าจะช่วยเจ้าทำสิ่งนี้ให้เสร็จ ไม่ต้องห่วง ไม่ต้องกังวล”

“เอาล่ะ ตอนนี้เจ้าพูดแล้ว มาทำข้อตกลงกันอย่างมีความสุขดีกว่า ถ้าเจ้ามีข่าวใด ๆ ไปหาข้าที่ร้านขายผ้าจี๋เสียงในเมือง” กู้เสี่ยวหวานพูดด้วยรอยยิ้ม

“ปะ… ไปหาเจ้าหรือสาวน้อย” จู่ ๆ หูปาก็นึกถึงบางสิ่ง มองไปที่กู้เสี่ยวหวานและพูดด้วยความไม่แน่ใจ ราวกับว่าเขารู้สึกว่ากู้เสี่ยวหวานเป็นเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ และกลัวว่าคนอื่นจะไม่เชื่อ

ทันทีที่กู้เสี่ยวหวานได้ยิน นางเข้าใจว่าหูปาหมายถึงอะไร และพูดด้วยรอยยิ้ม “เดิมทีพ่อของข้าควรจะมาหาท่านวันนี้ แต่วันนี้ท่านพ่อไปในเมืองรุ่ยเสียนเพื่อซื้อสินค้า ดังนั้นเขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากขอให้ข้าและลูกพี่ลูกน้องของข้ามาที่นี่ ครอบครัวของข้าคือแซ่จาง และทุกคนเรียกข้าว่าพ่อจาง ถ้ามีใครถามท่านว่าใครต้องการสินค้า ข้ากลัวว่าคนอื่นจะไม่เชื่อท่าน ถ้าท่านบอกชื่อเด็กหญิง ถ้าถามว่าใครอยากได้ของ จะบอกว่าท่านพ่อของข้าเป็นคนอยากได้ เก็บไว้เวลาคนไม่เชื่อผู้หญิงคนนี้ ประหยัดแรง”

เมื่อหูปาได้ยินว่านางเล่าเรื่องครอบครัวของนางเอง เขาจะไม่เชื่อได้อย่างไร ดังนั้นเขาจึงพยักหน้าทันที

“ได้ ๆ สาวน้อย ไม่ต้องห่วง ข้าจะให้คำตอบเจ้าอย่างช้าที่สุดก่อนพระอาทิตย์ตกดินในวันพรุ่งนี้”

“ดีเลย ยิ่งเร็วยิ่งดี”

เมื่อเห็นท่าทางที่ตื่นเต้นของหูปา กู้เสี่ยวหวานก็เย้ยหยัน อาโม่ตามหูปาคนนั้นไป

ฉือโถวขับรถม้าไปที่เมือง

เพื่อไม่ให้หูปาสงสัย อาโม่ขับรถม้าไปทางตะวันตกของเมือง ก่อนจะผ่านเมืองและกลับไปที่สวนกู้

บนรถม้า ฉือโถวถาม “เสี่ยวหวาน เขาจะติดกับดักหรือไม่”

“คนโง่เง่าคนนี้ต้องติดกับดักแน่ แต่คนอื่นไม่แน่ใจ” ดวงตาของกู้เสี่ยวหวานเย็นชา บางทีคนโง่เง่าคนนั้นจะบอกทุกอย่าง

ถ้าเขาพูดอะไรบางอย่าง หลิวชิงซานจะระมัดระวังอย่างแน่นอน บางทีถึงตอนนั้นทุกอย่างอาจจะว่างเปล่า

“มาดูกันว่าไอ้สารเลวนั่นสนใจเงินหนึ่งร้อยตำลึงนี้หรือเปล่า”

และจากฝั่งของอาโม่มีข่าวที่น่าตื่นเต้นเช่นกัน

หูปาไปตามหาเฉียนเหล่าซานในตอนหัวค่ำ และจากไปตอนกลางดึก ตอนออกมาฟ้าก็เกือบสว่างแล้ว

ดูจากใบหน้าโง่ ๆ นั้น ไม่มีความเหนื่อยล้าเลยแม้แต่น้อย แต่ดูเหมือนว่าจะมีความสุขจากความสำเร็จ