ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 847 ตระกูลจ้าวไม่ลงรอยกัน

บทที่ 847 ตระกูลจ้าวไม่ลงรอยกัน

บทที่ 847 ตระกูลจ้าวไม่ลงรอยกัน

“ฮูหยินจ้าว เด็กคนนี้ไม่เคยเห็นโลกภายนอก” เมื่อเห็นว่าฮูหยินจ้าวกำลังจะมีอารมณ์ ลี่เหนียงร้องขอความเมตตาและยิ้ม “ฮูหยินจ้าว ข้ามอบเครื่องประทินผิวนี้แก่ท่าน ข้าหวังว่าท่านจะรับมัน และหวังว่าท่านจะไม่ถือสาเด็กคนนี้”

ฮูหยินจ้าวกำลังโมโห แต่เมื่อนางเห็นลี่เหนียงร้องขอความเมตตาแทน นางก็รู้สึกลำพองใจ

ครั้นมองไปที่เครื่องประทินผิวในกล่องผ้า มันเป็นเงินสี่สิบตำลึง ใช่ มันคุ้มค่ากับการเดินทาง

ฮูหยินจ้าวได้ประโยชน์ก็ยังทำตัวเหมือนเสียเปรียบ นางมองกู้เสี่ยวหวานอย่างดุดันและพูดอย่างไม่พอใจ “สาวน้อย เจ้ากล้าเถียงกับข้าโดยไม่สืบสาวราวเรื่อง ศักดิ์ศรีของวงตระกูลข้าถูกเจ้าดูถูกเช่นนี้ได้อย่างไร วันนี้เห็นแก่ลี่เหนียง ข้าจะปล่อยเจ้าไป หากมีครั้งต่อไปคงไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่”

หลังจากพูดจบก็หัวเราะใส่ลี่เหนียง นางหยิบสิ่งที่มีค่าเป็นเงินสี่สิบตำลึงและจากไป

ราวกับว่าไม่เคยมาที่นี่มาก่อน กล่องของมีค่าเช่นนี้ถูกฮูหยินจ้าวนำไปอย่างเงียบ ๆ

กู้เสี่ยวหวานรู้สึกรำคาญเล็กน้อย “เถ้าแก่เนี้ย ทำไมท่านถึงให้ของสิ่งนั้นไปอย่างตามใจล่ะ”

“เจ้าเด็กโง่ เมื่อเจ้ามาถึงเมือง เจ้าควรรู้ด้วยว่าคนพวกนั้นเป็นใคร รู้หรือไม่ว่าวันนี้เจ้าทำให้ใครโกรธ” ลี่เหนียงเดินตรงเข้ามาพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

กู้เสี่ยวหวานไม่เคยเห็นลี่เหนียงดูจริงจังขนาดนี้มาก่อน และนางรู้สึกสงสัยในใจ “ใครหรือ”

“หนึ่งในสามตระกูลที่ไม่สามารถรุกรานได้ในเมืองหลิวเจียคือตระกูลจ้าว ฮูหยินจ้าวเคยเป็นสตรีที่มาจากครอบครัวเล็ก ๆ ที่ร่ำรวย ไม่ใช่คนท้องถิ่น แต่เพราะตระกูลจ้าวเป็นครอบครัวใหญ่และมีชื่อเสียงที่ดีมากในเมืองหลิวเจีย ครอบครัวร่ำรวยและมีอำนาจเป็นขุนนางในเมืองหลวง” ก่อนลี่เหนียงพูดจบนางก็มองไปที่หนุ่มน้อยด้านนอกที่โผล่หน้าเข้ามาเป็นครั้งคราวอย่างอยากรู้อยากเห็น

หนุ่มน้อยที่ยืนอยู่ข้างนอกด้วยสีหน้าเรียบเฉย ตั้งแต่เขาได้ยินเสียงข้างใน เขาก็เตรียมพร้อมราวกับว่าเขาจะพุ่งไปข้างหน้าได้ทุกเมื่อ

กู้เสี่ยวหวานหันกลับไปมอง นางเห็นอาโม่มองเข้าไปข้างในอย่างระมัดระวัง

“เถ้าแก่เนี้ย ไม่ต้องกังวล เขาเป็นคนของข้าเอง” กู้เสี่ยวหวานกล่าว

ลี่เหนียงพยักหน้าจากนั้นไม่สนใจและพูดต่อ “เมื่อฮูหยินจ้าวได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับตระกูลจ้าว ในเวลานั้นมีเพียงจ้าวสวิ่นที่เหลืออยู่ในตระกูลจ้าว ไม่มีพ่อตาหรือแม่ยายคอยชี้แนะ ไม่มีลุงป้าน้าอาคอยสั่งสอน คิดว่าหลังจากแต่งงานกับตระกูลจ้าวจะสามารถมีชีวิตที่ดีได้ แต่ใครจะรู้ มีเงินแต่ชีวิตมันไม่ง่ายเลย หญิงคนนี้ถ้าไม่ใช่เพราะความอารมณ์ร้ายของนาง ข้าก็อยากจะสงสารนางเหมือนกัน”

ลี่เหนียงถอนหายใจ “ตอนที่นางท้อง จ้าวสวิ่นตกหลุมรักกับสาวน้อยอีกคนหนึ่ง เมื่อฮูหยินจ้าวกำลังจะคลอด เขาก็พาอนุภรรยาเข้ามาในบ้านอย่างเปิดเผย และอนุภรรยาก็ต้องการขึ้นมาแทนที่นางหลังจากคลอดได้ไม่นาน ในฐานะที่หลายปีมานี้ฮูหยินจ้าวก็มีชื่อเสียงในเมืองเช่นกัน นางก็ขับไล่อนุภรรยาออกไป จากนั้นจ้าวสวิ่นก็เห็นว่าฮูหยินจ้าวทำอะไรไม่ไว้หน้าเขา เขาจึงตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว สาบานว่าจะไม่กลับไปตระกูลจ้าวอีก ดังนั้นฮูหยินจ้าวจึงเป็นม่ายไปตลอดชีวิต จากนั้นเขาก็ออกไปอยู่กับอนุภรรยานั้นอย่างเปิดเผย นี่เป็นเรื่องที่รู้กันดีในเมืองหลิวเจีย ตั้งแต่เหตุการณ์นั้นมา อารมณ์ของฮูหยินจ้าวก็แปลกมากขึ้นเรื่อย ๆ และนางก็กลายเป็นคนใจแคบและตระหนี่มากขึ้น”

“คนรวยขี้เหนียว” กู้เสี่ยวหวานพูดพร้อมหัวเราะเบา ๆ

เรื่องนี้ค่อยน่าหดหู่หน่อย ฮูหยินจ้าวเจอเรื่องมามากมายเช่นนี้ ที่อารมณ์นางกลายเป็นแบบนี้ มันอาจจะสมเหตุสมผล

อนุภรรยาเข้ามาในบ้าน ขณะที่นางเพิ่งคลอดลูกได้ไม่นานก็คิดจะขึ้นมาแทนที่นาง สามีก็เลิกกับนาง เป็นผู้หญิงคนไหนก็ทนไม่ได้

“ฟู่..” เมื่อเห็นกู้เสี่ยวหวานพูดด้วยรอยยิ้ม ลี่เหนียงก็หัวเราะออกมา “เด็กคนนี้ ข้าไม่เคยคิดเลยว่าเจ้าจะกล้าหาญขนาดนี้”

“อย่างไรก็ตาม เพื่อบอกความจริงกับเจ้า เจ้าไม่ควรทำให้ฮูหยินจ้าวขุ่นเคือง แม้ว่าหญิงผู้นี้จะน่าสงสาร แต่นางก็โหดเหี้ยมยิ่งกว่า ข้าได้ยินมาว่า…” ลี่เหนียงพูดด้วยเสียงต่ำเมื่อนางไม่เห็นใครอยู่รอบ ๆ “เมื่อก่อนนางมีสาวใช้อยู่ข้าง ๆ ดูเหมือนนางจะพูดอะไรแปลก ๆ เกี่ยวกับบุคลิกของนางต่อหน้าคนนอก และพวกเขาก็เสียชีวิตทันทีในวันรุ่งขึ้น”

“บางทีสาวใช้คนนั้นอาจจะป่วยอยู่แล้วก็ได้” กู้เสี่ยวหวานขมวดคิ้วและถามด้วยความสงสัย “ทางการไม่สนหรืออย่างไรว่าจะมีคนตาย?”

“ฮิ ๆ เจ้าเด็กโง่ ข้าบอกแล้วอย่างไรเล่า ในเมืองหลิวเจียมีสามตระกูลที่ไม่อาจแตะต้องได้ และตระกูลจ้าวอยู่ในอันดับที่สอง เรื่องของตระกูลเจียงและตระกูลจ้าว แม้แต่ลวี่เทายังไม่กล้าเอ่ยปาก”

ครั้งนี้กู้เสี่ยวหวานมีความสุขจริง ๆ เถ้าแก่เนี้ยช่างเป็นหญิงที่มีความกล้าหาญมากจริง ๆ แม้แต่เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นอย่างลวี่เทา นางก็ยังไม่กลัวเกรง

กู้เสี่ยวหวานรู้สึกเสียใจเล็กน้อยที่เพิ่งได้รู้จักกับลี่เหนียงคนนี้

“อย่างไรก็ตาม เมื่อพูดอย่างนั้น ข้าบอกเจ้ามากเพียงเพื่อเตือนเจ้าว่า เมื่อเจ้าเห็นคนจากตระกูลเจียงและตระกูลจ้าว เจ้าควรหลีกเลี่ยงและเพิกเฉยต่อพวกเขา” ลี่เหนียงเกลี้ยกล่อม “ฮูหยินจ้าวคนนี้เป็นคนเจ้าอารมณ์ ใจแคบ ไม่มีใครเดาได้ว่านางคิดอะไรอยู่ การอยู่กับคนแบบนี้เป็นเรื่องน่าเศร้า แต่ข้าเข้าใจความคิดของจ้าวสวิ่นจริง ๆ ถ้าข้าเป็นเขา ข้ายอมอยู่กับใครสักคนด้วยกันข้างนอกมากกว่าที่จะมาอยู่กับผู้หญิงเจ้าอารมณ์คนนี้”

กู้เสี่ยวหวานฮัมเพลงและพยักหน้า บุคลิกของฮูหยินจ้าวกลายเป็นแบบนี้ เกรงว่านางจะโทษจ้าวสวิ่นไม่ได้ ถ้าสามีภรรยารักกัน จ้าวสวิ่นจะไม่ไปหาผู้หญิงคนอื่นในขณะที่นางเพิ่งคลอดลูก แต่สุดท้ายแล้วจ้าวสวิ่นก็ไม่ใช่ผู้ชายที่ดี

กู้เสี่ยวหวานได้ทดสมาชิกของตระกูลจ้าวไว้ในใจแล้ว คนประเภทนี้ไม่ต้องพูดถึงการเดินไปมาในอนาคตเพียงแค่ไม่ต้องการได้ยินชื่อของพวกเขา

ลี่เหนียงเห็นว่ากู้เสี่ยวหวานพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของนาง จากนั้นก็พึมพำ “เมื่อไม่นานมานี้ ข้าได้ยินมาว่าฮูหยินจ้าวกำลังมองหาแม่สื่อจากทุกที่และต้องการจับคู่ลูกชายของนาง”

หัวใจของกู้เสี่ยวหวานเต้นไม่เป็นจังหวะ แม้ว่าเมืองหลิวเจียจะไม่ใหญ่ แต่ก็ไม่เล็ก

มันไม่น่าจะเป็นเรื่องบังเอิญ

อย่างไรก็ตาม สิ่งต่าง ๆ ในโลกนี้ช่างบังเอิญเหลือเกิน