ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 830 กู้ซินเถาถูกจูบ

บทที่ 830 กู้ซินเถาถูกจูบ

บทที่ 830 กู้ซินเถาถูกจูบ

แก้มของกู้ซินเถาแดงระเรื่อ ดวงตาของนางเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา นางขบริมฝีปากเบา ๆ และมีร่องรอยความเศร้าในดวงตา และมองเขาด้วยสายตาแน่วแน่

ทุกการกระทำล้วนเป็นการแกล้งเจียงหย่วน

เจียงหย่วนรู้สึกเสียวซ่านที่แผ่นหลัง จากนั้นเขาก็ทนไม่ได้อีกต่อไป จึงเอื้อมมือออกไปและดึงกู้เสี่ยวหวานเข้ามาในอ้อมแขนของเขา

กู้ซินเถาพยายามดิ้นรนสองสามครั้ง และยังคงกระซิบเบา ๆ ว่า “ท่านพี่หย่วน ปล่อยข้า ปล่อยข้านะ ถ้าใครมาเห็นเข้าจะดูไม่ดี”

แต่ด้วยเสียงที่แผ่วเบานั้น ดูเหมือนจะมีกำลังใจให้เจียงหย่วนทำต่อไป

เจียงหย่วนอุ้มกู้ซินเถาไว้ในอ้อมแขนของเขา และขบริมฝีปากของนางเบา ๆ กู้ซินเถาใช้ชาดทาปาก ริมฝีปากบางดูมีเลือดฝาดน่าดึงดูดยิ่งขึ้น

และใบหน้าที่สวยใสนั้นแต่งแต้มสีแก้มทำให้ผู้คนดูเหมือนนางฟ้าตัวน้อยที่มีเสน่ห์

เจียงหย่วนปล่อยมือ หลังจากที่กู้ซินเถามองไปที่เจียงหย่วน ใบหน้าของนางก็ขึ้นสีแดงระเรื่อและก้มศีรษะลง

ทันทีที่ก้มศีรษะลงก็รู้สึกเจ็บที่คาง เจียงหย่วนดันใบหน้าเล็กขึ้น จากนั้นใบหน้าของเจียงหย่วนก็ขยับเข้ามามากขึ้น สัมผัสได้ถึงกลิ่นลมหายใจของเขา

ไม่รู้ว่าเจียงหย่วนกินอะไรเข้าไป ถึงมีกลิ่นในปากของเขาผสมเข้ากับกลิ่นเปรี้ยวของอาหาร ซึ่งทั้งหมดลอยมาเตะที่จมูกของนาง

กู้ซินเถามองไปที่ริมฝีปากหนาที่เม้มเข้าหากัน และกำลังจะโน้มตัวใกล้เข้ามา ก็รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงสั่นสะเทือน เลือดพุ่งไปบนศีรษะของนาง

ใบหน้าที่น่าเกลียดและกลิ่นที่น่ารังเกียจทำให้กู้ซินเถาต้องการที่จะเอียงศีรษะหนีด้วยความขยะแขยง

อย่างไรก็ตาม นางเข้าใจเจตนาของเจียงหย่วน และไม่สามารถขัดขืนเขาได้

ไม่ง่ายเลยที่นางจะสามารถจับเจียงหย่วนได้ หากนางไม่ปล่อยให้เขาได้รับผลประโยชน์ในวันนี้ล่ะก็…

เมื่อคิดถึงตรงนี้ กู้ซินเถาก็หลับตาและกลั้นหายใจ นางไม่ต้องการได้กลิ่นเหม็นที่มาจากปากของเจียงหย่วน

ทันใดนั้น กู้ซินเถารู้สึกว่าจมูกของเขาแตะเข้าที่ปลายจมูกของนาง กู้ซินเถามีปัญหาในการหายใจ ทันทีที่นางลืมตา ก็เห็นดวงตาของเจียงหย่วนมองตรงมาที่นางราวกับว่ามีรอยยิ้มที่หางตา

เมื่อเห็นกู้ซินเถาลืมตาดวงกลมโตของนาง เจียงหย่วนก็หัวเราะและถอนหายใจเบา ๆ ข้างหูของกู้ซินเถา “เสี่ยวเถาเอ๋อร์ แบบนี้เจ้างามมากจริง ๆ”

กลิ่นที่ออกมาจากปากของเขาเกือบทำให้กู้ซินเถาเป็นลมอีกครั้ง อย่างไรก็ตาม กู้ซินเถายังแสร้งทำเป็นตื่นตระหนก นางมองไปที่เจียงหย่วนด้วยความเสน่หา ริมฝีปากของนางแย้มออกเล็กน้อย แต่ก่อนที่นางจะพูดอะไรออกมา ริมฝีปากของนางก็ถูกปิดอีกครั้ง

ริมฝีปากสีแดงสดของกู้ซินเถา หลังทาชาดก็เหมือนยาพิษ มันยั่วยวนเจียงหย่วนจนไม่สามารถยับยั้งแรงกระตุ้นและหัวใจที่เต้นเร็วของเขาได้

นางก้มศีรษะลงแล้วลูบไปที่ริมฝีปากสีแดงที่ล่อลวงเขา กู้ซินเถาคิดไม่ถึงว่าเจียงหย่วนจะทำเช่นนี้ ดวงตาของนางเบิกกว้างทันทีด้วยความประหลาดใจ

เจียงหย่วนเป็นทหารผ่านศึกที่ช่ำชอง เมื่อเขาอายุสิบสองปี เขาได้แอบลิ้มรสความรักระหว่างชายหญิง แต่ต่อหน้ากู้ซินเถาผู้เหมือนกระดาษสีขาวไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะเข้าใจได้

กู้ซินเถาไม่เคยคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้

นางรู้สึกราวกับว่าร่างกายถูกฟ้าผ่า ดวงตาที่สวยงามเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อ เมื่อมองไปที่เจียงหย่วนที่กำลังเพลิดเพลินกับตัวเองก็ไม่รู้จะทำอย่างไร

บางทีนางอาจต้องเปิดปากเล็กน้อย เพื่อให้เจียงหย่วนมีโอกาสที่ดี

ลิ้นอันร้อนผ่าวของเขาแทรกเข้าในปากของกู้ซินเถาโดยตรง เกิดความปั่นป่วนขึ้นในจิตใจ

ผสมกับกลิ่นเปรี้ยวหลังกินอาหาร ปากของกู้ซินเถารู้สึกราวกับว่าหม้อจะระเบิด นางต้องการที่จะอาเจียนมันออกมาด้วยความขยะแขยง

แต่เจียงหย่วนไม่ได้สังเกตเห็นความแปลกประหลาดของกู้ซินเถา เขาเกี้ยวพานนางมาตั้งนาน ในที่สุดวันนี้ก็มีโอกาสได้จูบ

จะพูดอย่างไรดี การกระทำของทั้งสองได้ก้าวไปข้างหน้า อีกไม่นานก็คงไปถึงจุดนั้น

เขาอยากได้กู้ซินเถาคนนี้มานานแล้ว

ทั่วทั้งเมืองหลิวเจีย ไม่มีผู้หญิงคนไหนสวยเท่ากู้ซินเถาอีกแล้ว

โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนที่มีความรู้สึกเล็กน้อยให้เขา แทบไม่มีแล้ว

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ เจียงหย่วนก็รู้สึกภาคภูมิใจอย่างยิ่ง ลิ้นที่ยาวของเขาก็เหมือนกับม้าป่าที่วิ่งอย่างอิสระในปากของกู้ซินเถา ควบม้าได้ตามต้องการ

กู้ซินเถาไม่เคยทำสิ่งนี้มาก่อน นางไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร

นางต้องการที่จะปิดริมฝีปากของนาง แต่ลิ้นของเจียงหย่วนยังคงอยู่ในปากของนาง นางไม่สามารถปิดปากของนางได้ นางจำต้องอดทนเอาไว้

หากนางทำร้ายเจียงหย่วนโดยไม่ตั้งใจ บางทีครั้งต่อไปที่พบกับเจียงหย่วนก็ไม่รู้ต้องรอถึงเมื่อไร

แล้วนางควรทำอย่างไร

กู้ซินเถาไม่รู้จะทำอย่างไร ดังนั้นนางจึงทำได้เพียงเปิดปากเล็กน้อย น้ำลายของเจียงหย่วนยังคงไหลเข้ามาในปากของกู้ซินเถา กู้ซินเถาไม่รู้อะไรเลย จากนั้นน้ำลายก็ไหลไปตามปากที่เผยอเล็กน้อย ไหลมาตามุมปากของนางและหยดลงบนหน้าอกอย่างไม่รู้ตัว

กู้ซินเถารอให้เจียงหย่วนเพลิดเพลินกับการจูบ จากนั้นแสร้งทำเป็นประหลาดใจแล้วผลักเจียงหย่วนออกไปแรง ๆ ใบหน้าเล็ก ๆ ของนางนั้นบอบบางและสวยงามยิ่งกว่าดอกกุหลาบ นางหน้าแดงและสาปแช่งด้วยความอับอาย “ท่านพี่หย่วน”

หากไม่ใช่เพราะว่ากู้ซินเถาอยากได้เจียงหย่วน กู้ซินเถาสัญญาว่าหากมีชายคนอื่นที่นางไม่ชอบแล้วกล้าปฏิบัติต่อนางเช่นนี้ นางจะตบหน้าเขาอย่างแน่นอน

เป็นไปได้ก็จะฆ่าให้หมด

อย่างไรก็ตาม เจียงหย่วนเป็นผู้ดูแลในด้านเสื้อผ้าและอาหารของนางในอนาคต หากนางต้องการแต่งงานเข้าตระกูลเจียงและเพลิดเพลินกับความมั่งคั่งอันมหาศาลของตระกูลเจียง นางต้องไม่ขัดขืนหรือทำให้เจียงหย่วนไม่พอใจ

ในทางกลับกัน นางยังคงต้องการเกลี้ยกล่อมเจียงหย่วน และถือมันไว้ในฝ่ามืออย่างแน่นหนา

เจียงหย่วนถูกกู้ซินเถาผลักออกเหมือนมีอะไรจะพูด เขาลูบที่ริมฝีปาก อย่างไรก็ตาม เขาได้ลิ้มรสอันโอชะของกู้ซินเถาแล้ว ถือว่าได้รับความสนใจ

ครั้นมองไปที่ใบหน้าแดงก่ำของกู้ซินเถา นางเขินอาย แต่นางไม่โกรธเลย เขาพูดอย่างเสน่หาว่า “เถาเอ๋อร์ เจ้างดงามจริง ๆ ข้าไม่เคยเห็นใครที่งามอย่างเจ้ามาก่อนเลย”

กู้ซินเถาเขินอายกับคำพูดของเจียงหย่วน กลิ่นเหม็นที่เจียงหย่วนได้ทิ้งไว้ในปากทำให้กู้ซินเถารังเกียจ นางแสร้งทำเป็นกระหายน้ำแล้วเดินไปรินชาอย่างเขินอาย

เมื่อเจียงหย่วนเห็น เขารีบคว้าถ้วยชาจากมือของกู้ซินเถา เทชาอย่างระมัดระวังแล้วส่งให้กู้ซินเถาราวกับมอบสมบัติ “กระหายน้ำหรือเถาเอ๋อร์ ดื่มชาสักหน่อยสิ”