ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 814 เย็บชุดแต่งงานให้พี่สาว

บทที่ 814 เย็บชุดแต่งงานให้พี่สาว

บทที่ 814 เย็บชุดแต่งงานให้พี่สาว

เมื่อกู้เสี่ยวอี้ได้ยินว่าพี่สาวของนางกำลังล้อเล่นกับตัวเอง พลันก็รู้สึกโล่งใจทันที “ท่านพี่ ข้าไม่ได้ภูมิใจมากนัก ข้ายังต้องเรียนรู้เพิ่มเติมและเย็บสิ่งที่ดียิ่งขึ้นออกมา! ข้าจะเป็นช่างฝีมือที่เก่งและดีที่สุดในอนาคต!”

ครั้นเห็นความทะเยอทะยานของกู้เสี่ยวอี้ กู้เสี่ยวหวานจึงมองและตบไหล่ของนางเบา ๆ “เสี่ยวอี้เด็กดี ที่ใดมีความตั้งใจ ที่นั่นย่อมมีหนทาง ข้าจะสนับสนุนเจ้า! เจ้าจะประสบความสำเร็จอย่างแน่นอน!”

“อืม! ท่านพี่ ถ้าในอนาคตท่านแต่งงานกับพี่ใหญ่ฉิน ข้าจะเย็บชุดแต่งงานที่สวยที่สุดให้ดีหรือไม่?” กู้เสี่ยวอี้เอียงศีรษะเล็กน้อย และพูดอย่างตื่นเต้นเมื่อได้ยินพี่สาวของตนพูดว่าพร้อมจะสนับสนุนนาง

เมื่อกู้เสี่ยวหวานได้ยินประโยคนี้ ใบหน้าของนางขึ้นสีแดงก่ำ

โชคดีที่ฉินเย่จือไม่ได้อยู่ข้างใน

อย่างไรก็ตาม กู้เสี่ยวหวานไม่เห็นฉินเย่จือ ไม่ได้หมายความว่าฉินเย่จือจะไม่ได้ยินเสียงของกู้เสี่ยวอี้

ครั้นได้ยินที่กู้เสี่ยวอี้บอกว่าจะเย็บชุดแต่งงานที่สวยที่สุดให้ตนและเสี่ยวหวาน ใบหน้าของฉินเย่จือก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้นมา

ดูเหมือนจะมีความสุขบางอย่างแผ่ออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ เขาจ้องมองไปที่ห้องครัวที่สว่างไสวด้วยรอยยิ้มโง่เขลา

อาโม่ที่อยู่ด้านข้างเองก็ได้ยินคำพูดของกู้เสี่ยวอี้ จากนั้นมองไปที่ท่าทางโง่เขลาของนายท่าน และเข้าใจความจริงในใจของเขาทันที

เฉพาะต่อหน้ากู้เสี่ยวหวานเท่านั้นที่เขาจะสามารถดูเหมือนคนปกติได้

ในอดีต นายท่านเย็นชาราวกับธารน้ำแข็ง แต่ตอนนี้เขากลับมีท่าทางเหมือนคนปกติทั่วไปแล้ว

ความอบอุ่น เสียงหัวเราะ และช่วงเวลาที่โง่เขลานี่จึงจะเป็นช่วงวัยรุ่นที่แท้จริง!

อาโม่เองก็หัวเราะออกมาเช่นกัน

เป็นตอนนั้นเองที่ฉินเย่จือกลับมารู้สึกตัว ตระหนักถึงท่าทางของเขาและกระแอมเบา ๆ หลังจากได้ยินเสียงของผู้เป็นนาย อาโม่ก็หยุดหัวเราะทันที

ฉินเย่จือจ้องมองใบหน้าของเขา ฝีเท้าของเขาหยุดลง ไม่ได้เข้าไปข้างในเพราะต้องการที่จะฟังว่าคนข้างในจะพูดอะไรต่อ!

“เด็กโง่ เจ้ากำลังพูดถึงเรื่องไร้สาระอะไร พี่สาวของเจ้ายังเด็ก!” ป้าจางพูดอย่างโกรธเคือง “แล้วก็เจ้า เจ้ายังเป็นเด็กไปเรียนรู้เรื่องไร้สาระแบบนี้มาจากไหน! หลังจากนี้ห้ามพูดแบบนี้อีก ถ้าคนอื่นได้ยินเรื่องนี้ พวกเขาจะเอาไปพูดให้พวกเจ้าเสียหาย!”

อย่างไรก็ตาม ป้าจางจะโกรธเรื่องนี้ก็ยังพอเข้าใจได้

นางคิดว่ากู้เสี่ยวหวานยังเด็กเกินกว่าจะพูดเรื่องแต่งงาน และกู้เสี่ยวอี้ยังเป็นเด็กผู้หญิง เมื่อออกมาจากปากของเด็กหญิง หากมีคนอื่นได้ยิน พวกเขาคงจะเอาไปพูดว่าเด็กสองคนนี้ไร้ยางอาย!

กู้เสี่ยวหวานรู้โดยธรรมชาติว่าป้าจางกำลังทำเพื่อประโยชน์ของตัวเอง ดังนั้นจะต้องเตือนเด็กสองคนนี้ไม่ให้พูดเรื่องไร้สาระ ไม่สำคัญว่าสมาชิกในครอบครัวจะได้ยินหรือไม่ แต่ถ้าพูดให้คนอื่นได้ยินจะถูกพวกเขาเอาไปพูดลับหลังได้!

กู้เสี่ยวอี้รู้สึกกลัวเล็กน้อยหลังจากได้ยินคำพูดจริงจังของป้าจาง แต่มีบางอย่างในใจที่ทำให้นางรู้สึกไม่สบายใจ “ท่านป้า ข้าคิดว่าพี่ใหญ่ฉินเป็นคนดีและปฏิบัติต่อพี่สาวของข้าอย่างดีมาก ถ้าพวกเขาสองคนอยู่ด้วยกันจริง ๆ ข้าจะรู้สึกดีมาก!”

แม้แต่กู้ฟางสี่ที่อยู่ด้านข้างก็คิดอยู่ครู่หนึ่งหลังจากได้ยินสิ่งนี้และพูดว่า “เป็นเช่นนั้นจริง ๆ เด็กที่ดูเย็นชายามอยู่ต่อหน้าคนอื่น แต่เมื่อมองไปที่เสี่ยวหวานกลับดูอ่อนโยนและเอาใจใส่ แบบนั้นข้าเกรงว่าเขาจะหวั่นไหวกับสาวน้อยเสี่ยวหวานเข้าแล้วจริง ๆ!”

“เสี่ยวหวานเพิ่งอายุเท่าไร เด็กคนนั้นอายุเท่าไร? อีกสามปีเสี่ยวหวานถึงจะถึงวัยแต่งงาน เมื่อถึงเวลานั้น เด็กคนนั้นก็จะอายุเกือบยี่สิบปีแล้ว สำหรับผู้ชายอายุยี่สิบปี เขาก็สามารถไปได้ทุกที่ เขาจะรอหรือ? และนอกจากนี้เขาจะรอไหวหรือไม่!” ป้าจางพูดด้วยความดูถูกราวกับว่านางไม่ชอบที่ฉินเย่จือมีอายุมากกว่า

กู้เสี่ยวหวานหัวเราะออกมาหลังจากได้ยินคำพูดของป้าจาง

ฉินเย่จือที่อยู่ข้างนอก โดยเฉพาะอย่างยิ่งอาโม่พยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อระงับเสียงหัวเราะของตนเมื่อได้ยินคำพูดของป้าจาง

ป้าจางช่างกล้าหาญจริง ๆ นางกล้าที่จะดูหมิ่นนายท่าน และยังไม่ชอบที่นายท่านอายุมากอีกด้วย

ฉินเย่จือหันไปจ้องเขม็งใส่อาโม่ อาโม่หดศีรษะลงทันทีด้วยความหวาดกลัว ร่างกายของเขาสั่นสะท้านมากยิ่งขึ้น

“เสี่ยวหวาน ที่นี่ไม่มีคนนอก บอกป้ามาว่าแผนของเจ้าคืออะไร! ปีนี้เจ้าก็จะอายุสิบเอ็ดปีแล้ว และในอีกสามปีเจ้าก็จะถึงวัยแต่งงาน อย่าว่าแต่สามปีเลย เวลาจะผ่านไปในชั่วพริบตาถ้ามีผู้ชายที่เจ้าชอบจริง ๆ เจ้าก็ควรสังเกตให้ดี ไม่เช่นนั้นข้าจะดูแทนเจ้าเอง!” ป้าจางพูดอย่างกระตือรือร้น

เมื่อเห็นความกระตือรือร้นของผู้เป็นป้า ดูเหมือนว่าตอนนี้นางจะไม่ได้อายุสิบเอ็ดปี แต่อายุสามสิบปี

“ท่านป้า ข้ายังเด็ก ข้ายังไม่ได้คิดเรื่องเหล่านี้ แต่ไม่ต้องกังวลข้ามีแผนของอยู่ในใจ!” กู้เสี่ยวหวานปลอบโยนด้วยรอยยิ้ม

“ใช่แล้ว พี่สะใภ้ เสี่ยวหวานยังเด็กนัก ไม่ต้องรีบร้อนไปหรอก ค่อย ๆ ดูไปก่อน ข้าคิดว่าเด็กคนนั้นก็ไม่เลว ถ้าเขาชอบเสี่ยวหวานจริง ๆ เขาก็ควรรอได้ไม่ใช่หรือ?” กู้ฟางสี่กล่าวด้วยรอยยิ้ม

อย่างไรก็ตาม รอยยิ้มนี้ดูฝืนยิ่งนัก ราวกับนึกถึงเรื่องเศร้าในอดีต

“ใช่แล้วท่านป้า ท่านอาพูดถูก ถ้าเขาชอบข้าจริง นับประสาอะไรกับสามปี ต่อให้สิบสามปีหรือสามสิบปี เขาก็ต้องรอข้าได้!” กู้เสี่ยวหวานพูดด้วยรอยยิ้ม

ใช่แล้ว ถ้าในใจชอบใครสักคนอยู่จริง ๆ ไม่ว่าจะต้องรอนานแค่ไหน แม้กระทั่งรอทั้งชีวิตก็ล้วนมีความสุข!

เป็นเพียงว่ากู้ฟางสี่รู้สึกเศร้าใจอย่างมาก ตอนนี้นางไม่มีคุณสมบัติสำหรับโอกาสที่นางรอคอยอีกต่อไป!

กู้เสี่ยวหวานตระหนักดีถึงท่าทางแปลกประหลาดของกู้ฟางสี่ จึงอยากจะเอ่ยถาม แต่นางรู้ว่าอาของตนจะไม่บอกอย่างแน่นอน ดังนั้นจึงได้ระงับความอยากรู้เอาไว้

หลังจากที่ฉินเย่จือได้ยินคำพูดของกู้เสี่ยวหวาน ความตึงเครียดในใจของเขาก็หายไปทันที

มันเหมือนกับเป็นการส่งสัญญาณที่ชัดเจนให้กับเขา

ตราบใดที่เขารอ นางก็จะแต่งงานกับเขา! ไม่ว่าจะนานแค่ไหน!

หัวใจของฉินเย่จือตื่นเต้นระรัวราวกับมีกวางตัวน้อยมากมายวิ่งวนอยู่ในหัวใจ และเขาก็รู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก

“ท่านอาจารย์ มายืนทำอะไรที่นี่?” เสียงเอ่ยถามนั้นได้ทำลายความเงียบสงบของค่ำคืนนี้

กู้หนิงผิงกลับมาจากการฝึกซ้อมที่ลานบ้าน และบังเอิญพบอาจารย์ที่ยืนอยู่ตรงลานหลังบ้าน เขายืนนิ่งอยู่ที่นั่นราวกับว่าโดนใครใช้การกดจุดจนทำให้ไม่สามารถขยับได้

คำพูดของกู้หนิงผิงทำลายความเงียบสงบในยามค่ำคืน เสียงของเขาดังมากจนทุกคนในห้องครัวได้ยิน

เมื่อได้ยินเสียงของกู้หนิงผิง กู้เสี่ยวหวานก็เปิดประตูห้องครัวออกไปทันที และเห็นฉินเย่จือที่ยืนอยู่ไม่ไกลกำลังจ้องมองมาที่ตัวเอง