ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 804 เซี่ยวเจิ้นเซิง คู่รักในวัยเด็ก

บทที่ 804 เซี่ยวเจิ้นเซิง คู่รักในวัยเด็ก

บทที่ 804 เซี่ยวเจิ้นเซิง คู่รักในวัยเด็ก

“ข้าจำได้ว่า ในครั้งหนึ่ง ท่านอาของเจ้าแอบซ่อนแป้งทอดสองชิ้นไว้ในเสื้อของนาง และถูกเฉาซื่อจับได้ ซุนซื่อจึงใช้ไม้ทุบตีอาของเข้า และบอกว่าอาของเจ้าทำไปเพื่อคนนอก นั่นคือสิ่งที่ย่ำแย่ที่สุดที่ถูกพ่นออกมา ในท้ายที่สุด แป้งทอดก็ถูกยึดกลับไป และหลังจากนั้นไม่นาน อาของเจ้าก็ถูกตระกูลกู้จับให้แต่งงานกับหลิวชิงซานคนนี้!”

ป้าจางคร่ำครวญ “อาของเจ้าเคยเป็นสตรีรูปโฉมงดงาม ตอนที่ปู่ของเจ้าเสียชีวิต หากนางไม่ต้องไว้ทุกข์แก่เขาเป็นเวลาสามปี ตอนนั้นคงได้แต่งงานกับเซี่ยวเจิ้นเซิงในหมู่บ้านไปนานแล้ว เฮ้อ… น่าเสียดายที่อาของเจ้ายังไว้ทุกข์ไม่ครบสามปี ต่อมาเจิ้นเซิงก็ถูกส่งไปเป็นทหาร หลายปีมานี้ไม่มีข่าวคราวของเขา และไม่รู้ว่าเขาเสียชีวิตไปแล้วหรือไม่”

แท้จริงแล้วมีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้นกับอาหญิง!

“แล้วทำไมท่านอาถึงตกลงแต่งงานกับหลิวชิงซานล่ะ? หลิวชิงซานอายุมากกว่าอาของข้าเป็นสิบกว่าปี!” กู้เสี่ยวหวานถามด้วยความประหลาดใจ

“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน ตอนที่เรารู้ อาของเจ้าก็อยู่บนเกี้ยวเจ้าสาวแล้ว มันสายเกินไปแล้ว!” ป้าจางถอนหายใจ “อาของเจ้ามีความสัมพันธ์ที่ดีกับเซี่ยวเจิ้นเซิง แม้ว่าเซี่ยวเจิ้นเซิงจะเป็นเด็กกำพร้า แต่เขาก็ขยันขันแข็ง หล่อเหลา แม้ว่าเขาจะยากจน แต่เขาก็มีจิตใจที่มั่นคงและเป็นคนดีที่ควรค่าแก่การฝากชีวิตไว้ น่าเสียดาย…”

ผู้หญิงในยุคนี้ บางคนมีความเศร้าโศกมาตั้งแต่เกิด

สตรีที่ยังไม่ออกเรือนให้เชื่อฟังบิดา สตรีที่ออกเรือนแล้วให้เชื่อฟังสามี และสตรีที่สามีเสียชีวิตให้เชื่อฟังบุตรชาย มันน่าเศร้าแค่ไหนที่ต้องยึดติดกับผู้ชายทั้งชีวิต!

เมื่อกู้เสี่ยวหวานกลับเข้าไปในห้องของกู้ฟางสี่อีกครั้ง นางก็เห็นอีกฝ่ายนั่งอยู่ตรงโต๊ะ

เมื่อกู้เสี่ยวหวานเข้ามาในห้อง กู้ฟางสี่ก็ตกใจสะดุ้งโหยงและมองไปยังคนที่เข้ามาด้วยสีหน้าหวาดกลัว เมื่อนางพบว่าเป็นกู้เสี่ยวหวาน ดวงตาของนางก็เต็มไปด้วยความสุข

สายตาอันเฉียบแหลมของกู้เสี่ยวหวานไม่พลาดความเปลี่ยนแปลงในสายตากู้ฟางสี่ หัวใจของนางคันยุบยิบราวกับถูกกรงเล็บแมวข่วน

เมื่อครู่ อาของนางดูหวาดกลัวมาก และนางคงคิดว่าคนที่เข้ามาคือหลิวชิงซาน!

ท่านอา ทำไมถึงกลัวหลิวชิงซานขนาดนั้น!

เมื่อเห็นว่าเป็นกู้เสี่ยวหวานและป้าจางที่เดินเข้ามา กู้ฟางสี่ก็กระตุกยิ้มมุมปาก มันดูน่าเกลียดเสียยิ่งกว่าการร้องไห้เสียอีก

“เสี่ยวหวาน พี่สะใภ้!”

ในเวลาสี่หรือห้าปี ในวัยยี่สิบกว่าปี เวลานี้ควรเป็นเวลาที่ดีที่สุดของกู้ฟางสี่ แต่เมื่อมองดูตอนนี้ ดูเหมือนว่านางจะมีชีวิตอยู่มานานกว่าสามสิบปี

กู้เสี่ยวหวานมองท่าทางเป็นทุกข์ของกู้ฟางสี่ ก้าวเท้ารุดขึ้นหน้า และจับมือกู้ฟางสี่ไว้พลางพูดอย่างรู้สึกผิด “ท่านอา…”

กู้เสี่ยวหวานเพียงแค่จับมือของกู้ฟางสี่โดยไม่ได้ออกแรงเลยแม้แต่น้อย แต่นางก็ยังเห็นกู้ฟางสี่ผงะถอยหลังไปเล็กน้อย

กู้เสี่ยวหวานฉลาดมาก เมื่อเห็นแบบนี้ นางจึงถลกแขนเสื้ออีกฝ่ายขึ้นดูทันที

กู้ฟางสี่ต้องการผลักกู้เสี่ยวหวานออกไป แต่มันก็สายเกินไป

ข้อมือข้างหนึ่งของนางถูกเปิดเผยต่อหน้ากู้เสี่ยวหวาน

เมื่อป้าจางเห็นดังนั้น นางก็เดินออกมาข้างหน้าและถกแขนเสื้ออีกข้างของกู้ฟางสี่ขึ้น

มีรอยฟกช้ำอยู่ทุกที่บนแขนทั้งสองข้าง และไม่สามารถมองเห็นสีผิวเดิมของแขนได้

“ท่านอา เกิดอะไรขึ้น?” กู้เสี่ยวหวานถามด้วยความประหลาดใจ

แต่เมื่อเห็นกู้ฟางสี่หลบสายตา หากแต่แววยังฉายถึงความเจ็บปวด นางต้องการจะหลุดพ้นและอธิบายว่า “ไม่มีอะไร ข้าไม่ระวังจนเผลอไปชนบางสิ่งเข้า!”

“ฟางสี่ จนถึงตอนนี้เจ้ายังจะพยายามแก้ตัวแทนเจ้าสวะหลิวชิงซานนั่นอีกหรือ! เห็นได้ชัดว่าเจ้าถูกทุบตี!” ป้าจางคำรามอย่างโกรธเคือง ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

รอยฟกช้ำเหล่านี้บางจุดจางหายไป แต่บางจุดยังคงเป็นสีม่วงและสีแดงอย่างน่ากลัว ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเพิ่งเกิดขึ้นไม่นาน

หลิวชิงซานคนนี้อาศัยอยู่ในบ้านของนาง และเขาก็ยังทุบตีอาของนางอีก!

“ท่านอา พูดมาสิ! หลิวชิงซานทุบตีท่านบ่อยครั้งเลยใช่หรือไม่?” เมื่อเห็นว่ากู้ฟางสี่ไม่พูด กู้เสี่ยวหวานก็กังวลและคว้าตัวนางไว้

“เสี่ยวหวาน ไม่มีเรื่องอะไรจริง ๆ บาดแผลเหล่านี้เกิดขึ้นเพราะข้าไม่ระวังเอง!” กู้ฟางสี่หลบสายตา แต่ยืนกรานว่าจะไม่พูดอะไร

“กู้ฟางสี่ มือของเจ้าเป็นแบบนี้แล้ว เจ้าอยากให้เราเชื่อได้อย่างไรว่ามันถูกกระแทกโดยไม่ตั้งใจ เจ้าล้มด้วยวิธีไหนมันถึงเป็นแบบนี้ได้ ถ้าเจ้าไม่พูด ข้าและเสี่ยวหวานคงต้องตายด้วยความกังวลจริง ๆ!”

อารมณ์โกรธของป้าจางพลันพลุ่งพล่านเมื่อเห็นกู้ฟางสี่ปิดปากแน่นและไม่พูดอะไรเลย ใบหน้าของนางมืดมน ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าอาการบาดเจ็บของกู้ฟางสี่ต้องเกิดจากหลิวชิงซานเป็นแน่

กู้ฟางสี่และหลิวชิงซานอาศัยอยู่ที่สวนกู้มานานแล้ว ยกเว้นการกิน กู้ฟางสี่ไม่เคยคิดจะออกไปข้างนอก นางอยู่ในห้องตลอดทั้งวันและไม่ไปไหน ยกเว้นหลิวชิงซาน นางก็ไม่ติดต่อกับใครอีก

ท่อนบนของแขนนี้ดูเหมือนว่าถูกใครบางคนหยิก นอกจากหลิวชิงซานแล้วจะเป็นใครได้อีก!

คนที่มีสายตาที่เฉียบแหลมสามารถบอกได้อย่างรวดเร็ว แต่กู้ฟางสี่ยังคงปฏิเสธและไม่พูดอะไรสักคำ จนถึงตอนนี้นางยังคงปกป้องไอ้คนสารเลวนั่น เมื่อนึกถึงสิ่งนี้กู้เสี่ยวหวานรู้สึกคุกรุ่นไปด้วยความโกรธ!

“ท่านอา ท่านจะไม่พูดใช่หรือไม่? ได้ ข้าจะแจ้งเจ้าหน้าที่! ข้าจะฟ้องเขาในข้อหาทำร้ายร่างกายผู้หญิง!” กู้เสี่ยวหวานไม่ได้โต้เถียงกับกู้ฟางสี่ นางพูดประโยคนี้และกำลังจะเดินออกไปข้างนอก

กู้ฟางสี่ตื่นตระหนกเมื่อได้ยินเสี่ยวหวานบอกว่านางกำลังจะแจ้งเจ้าหน้าที่ ดังนั้นจึงคว้าตัวกู้เสี่ยวหวานไว้ และพูดด้วยความหวาดกลัว “เสี่ยวหวาน อย่าไป อย่าไปเลย ถ้าเจ้าไป ข้าถูกเขาตีจนตายแน่! ข้าถูกเขาตีจนตายแน่!”

กู้ฟางสี่ไม่ได้บอกว่า ‘เขา’ เป็นใคร แต่นอกจากหลิวชิงซานแล้วจะเป็นใครได้อีก!

“ท่านอา หลิวชิงซานทุบตีท่านบ่อยใช่หรือไม่?” เมื่อครู่ กู้เสี่ยวหวานเพียงทำให้กู้ฟางสี่หวาดกลัวเท่านั้น แต่ตอนนี้เมื่อเห็นท่าทางหวาดกลัวของนาง กู้เสี่ยวหวานก็ปวดใจ

กู้ฟางสี่ไม่ได้พูดอะไร หยาดน้ำตาก็หลั่งรินออกมา

ความเจ็บปวดและความสิ้นหวังนั้นทำให้ผู้คนทนดูไม่ได้

“ท่านอา ข้ามียาจินช่วงอยู่ในห้อง ข้าจะไปเอามันมาและทาให้ท่าน” กู้เสี่ยวหวานพูดอย่างเศร้าใจขณะที่เช็ดน้ำตา

“ไม่ต้อง ๆ ถ้าเขารู้ เขาจะทุบตีข้าอีกครั้ง!” กู้ฟางสี่พูดเพื่อหยุดนาง “ถ้าข้าทายา เขาจะต้องสงสัยว่าข้าบอกเจ้าอย่างแน่นอน!”