ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 797 พังพอนอวยพรปีใหม่

บทที่ 797 พังพอนอวยพรปีใหม่

บทที่ 797 พังพอนอวยพรปีใหม่

“โอ้..” กู้เสี่ยวหวานมองไปที่ประตูที่เปิดอยู่ ทันใดนั้นก็ได้ยินกู้เสี่ยวอี้พูดว่าท่านอาน่าสงสารยิ่งนัก จึงเริ่มสนใจ “เสี่ยวอี้ ทำไมถึงพูดเช่นนั้น?”

“ท่านอาต้องปรนนิบัติอาเขย แม้แต่น้ำล้างหน้าก็ยังต้องเตรียมให้ ต่างอะไรกับแต่งงานกับสาวใช้?” กู้เสี่ยวอี้เอียงศีรษะและพูดอย่างไม่เข้าใจ

จากนั้นกู้เสี่ยวหวานก็สัมผัสได้ นางลูบหัวกู้เสี่ยวอี้ด้วยรอยยิ้ม “เสี่ยวอี้พูดถูก ถ้าปรนนิบัติสามีอย่างสุดหัวใจจนเหมือนสาวใช้ ก็ไม่ต่างอะไรกับการแต่งงานกับสาวใช้!”

ความคิดของกู้เสี่ยวอี้เข้าแทรกซึมถึงหัวใจของกู้เสี่ยวหวาน

นางมักจะรู้สึกว่ากู้ฟางสี่และหลิวชิงซานั้นแปลกประหลาด แต่นางไม่สามารถเข้าใจได้ว่าแปลกอย่างไร แต่หลังจากฟังกู้เสี่ยวอี้ในที่สุดนางก็เข้าใจ

กู้ฟางสี่คนนี้ใจดีกับหลิงชิงซานมาก ใจดีจนนางอ่อนน้อมถ่อมตนราวกับสาวใช้

ไม่รู้ว่าเพราะรักกันจากใจจริงหรือเพราะความเฉื่อยชาที่เกิดจากความกลัวกันแน่!

หมอบอยู่ใต้อำนาจของตัณหา จนสูญเสียอัตตา!

ใจของกู้เสี่ยวหวานสั่นไหวเมื่อกู้ฟางสี่มองไปที่หลิวชิงซาน ดวงตาพลันเกิดความประหลาดใจเล็กน้อย มองไปที่ประตูที่ปิดอีกครั้งอย่างครุ่นคิด

เมื่อมาถึงประตูก็เห็นฉินเย่จือกำลังสอนศิลปะการต่อสู้ท่าใหม่ให้กับกู้หนิงผิง

ไม่ใช่ว่ากู้เสี่ยวหวานไม่เคยเห็นฉินเย่จือฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ เพียงแต่ว่าดวงดาวแตกสลายทั้งหมด ท่าทางของกู้หนิงผิงไม่ถูกต้อง ฉินเย่จือที่กำลังนำท่าทางการเคลื่อนไหวก็เคลื่อนไหวอย่างไม่เป็นท่า

คราวนี้ฉินเย่จือถือดาบไว้ในมือราวกับว่าเดินบนหิมะและดอกไม้บิน หิมะที่กำลังโปรยปรายอยู่บนท้องฟ้า เกล็ดหิมะตกลงบนปลายดาบ แต่เขาแทงมันออกมาจากอากาศ เกล็ดหิมะลอยขึ้นแล้วค่อย ๆ ตกลงสู่พื้น

มีเกล็ดหิมะปกคลุมทั่วท้องฟ้า แต่นักดาบคนนั้นรวดเร็วกว่าเกล็ดหิมะ!

กู้เสี่ยวหวานทึ่งกับมัน ในโลกของเกล็ดหิมะ ดูเหมือนจะมีเพียงหนึ่งคนและดาบหนึ่งเล่มที่เหลืออยู่ต่อหน้านางในขณะนี้

หลังจากการเคลื่อนไหวนี้จบลง กู้หนิงผิงเฝ้าดูอยู่ข้างนอก ไหล่ของนางถูกปกคลุมไปด้วยเกล็ดหิมะ แต่เมื่อมองไปที่ฉินเย่จือ นางไม่เห็นแม้แต่เกล็ดหิมะบนร่างกายของเขา

เห็นได้ว่าการรำดาบของเขานั้นดีแค่ไหน!

กู้หนิงผิงรู้สึกตื่นเต้นมากจนไม่อยากจะเชื่อตัวเอง นอกจากกู้เสี่ยวหวานแล้ว กู้หนิงผิงก็เห็นฉินเย่จือรำดาบเป็นครั้งแรก

เกล็ดหิมะทั่วท้องฟ้า ร่างสีดำเหยียบหิมะ แต่หิมะไม่ติดที่ร่างของเขา

กู้เสี่ยวหวานรู้สึกทึ่งกับมัน ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความชื่นชม

เมื่อเห็นว่าฉินเย่จือฝึกเสร็จแล้ว กู้เสี่ยวอี้ก็ตบมือแล้วตะโกนว่า “เก่งมากพี่ฉิน ท่านเก่งมาก!”

ฉินเย่จือวางดาบของเขาและยืนอยู่ไม่ไกลจากกู้เสี่ยวหวาน เห็นลูกแมวน้อยอ้าปากค้างมองเขาด้วยความชื่นชม และความหลงใหลที่เด่นชัดในดวงตาคู่นั้น

ฉินเย่จือมีความสุขมาก แต่ในขณะที่กำลังจะยกเท้าขึ้นก็มีเสียงกรีดร้องแสบหูดังขึ้นจากด้านหลัง “โห พี่ใหญ่ฉิน เจ้าเก่งมาก สุดยอดจริง ๆ!”

กู้เสี่ยวหวานตกใจกับเสียงกรีดร้อง นางเห็นกู้ฉวนลู่ ซุนซื่อ และกู้ซินเถาที่ยืนกรีดร้องอยู่นอกลาน!

เมื่อครู่พวกเขาก็ยืนดูจากข้างสนาม กู้เสี่ยวหวานหมกมุ่นอยู่กับฉินเย่จือมากจนนางไม่ทันได้สังเกตเห็นทั้งสามคนที่ยืนอยู่ที่ประตูลานบ้าน

ในเวลานี้ เมื่อกู้เสี่ยวหวานเห็นพวกเขาแล้ว กู้ฉวนลู่ก็พูดด้วยรอยยิ้ม “สาวน้อยเสี่ยวหวาน ข้ามาที่นี่เพื่ออวยพรปีใหม่!”

อวยพรปีใหม่?

กู้เสี่ยวหวานเห็นว่ากู้ฉวนลู่ยกของในมือด้วยรอยยิ้ม ราวกับว่าเขากำลังบอกกู้เสี่ยวหวานว่ามาอวยพรปีใหม่!

อย่างไรก็ตาม หากกู้เสี่ยวหวานเชื่อจริง ๆ ว่า กู้ฉวนลู่มาที่นี่เพื่ออวยพรปีใหม่ แสดงว่ามีบางอย่างผิดปกติจริง ๆ

อดีตยังคงชัดเจนในความทรงจำ การแอบวางแผนร้ายของกู้ฉวนลู่ ความเย่อหยิ่งของกู้ซินเถา ไม่อยากจะหยิบเรื่องเก่ามาพูด แต่ครั้งสุดท้ายที่กู้ซินเถาบุกเข้าไปในบ้าน แล้วข่วนโต๊ะของนาง

เหอะ ๆ ลุงป้าน้าอาที่ไหนเลี้ยงลูกหลานแบบนี้บ้าง?

ไม่มี!

เหอะ ๆ พังพอนให้ไก่มาอวยพรปีใหม่*[1] ใจดีอะไรขนาดนั้น!

กู้เสี่ยวหวานเพิ่มความระวังในใจของนาง และพูดอย่างเป็นปกติด้วยสีหน้าว่างเปล่า “เป็นแขกที่หายากเสียจริง เมื่อก่อนท่านลุงกับท่านป้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าประตูบ้านของข้าเปิดตรงไหน เมื่อข้าย้ายบ้านใหม่ ทุกคนก็ดูอารมณ์ผ่อนคลายและมาที่นี่เพื่ออวยพรปีใหม่ข้า”

คำพูดของกู้เสี่ยวหวานนั้นแหลมคม นางพูดเสียดสีพวกเขาอย่างประชดประชันด้วยสายตาที่ทรงพลัง

เมื่อเห็นกู้เสี่ยวหวานเย้ยหยันพวกเขา ใบหน้าของกู้ฉวนลู่ก็เปลี่ยนไป แต่เขาก็ยิ้มทันทีและพูดว่า “สาวน้อยเสี่ยวหวานกำลังพูดถึงเรื่องอะไร แต่ก่อนข้ายุ่งมาก ไม่ง่ายเลยที่จะมีเวลาว่างมาเยี่ยมเจ้า!”

เมื่อเห็นคำโกหกของกู้ฉวนลู่ กู้เสี่ยวหวานก็เย้ยหยันในใจ “ไม่จำเป็น บ้านข้าไม่ใช่วัดที่จะสามารถให้ท่านมาสักการะ”

นางมองไปที่พวกเขาอย่างเย็นชา ประตูที่อยู่ตรงกลางซึ่งไม่ได้เปิด

กู้ฉวนลู่กำลังรีบ ใบหน้าของเขาไม่น่าดู เขาตะโกน “กู้เสี่ยวหวาน เจ้ามันไร้มารยาท ในสายตาเจ้ายังเห็นว่าข้าเป็นผู้อาวุโสอยู่หรือไม่!”

กู้ฉวนลู่คิดว่า ถ้าเขาข่มกู้เสี่ยวหวาน นางจะเปิดประตูอย่างเชื่อฟัง

แต่ใครจะรู้ กู้เสี่ยวหวานไม่ฟังเขาแล้วพูดอย่างเย็นชา “ข้าเกรงว่าท่านจะลืมไปแล้วว่าหลังจากท่านพ่อกับท่านแม่ข้าเสียชีวิต ท่านลุงและท่านป้าได้ประกาศแล้วว่าจะตัดขาดจากเด็กอย่างพวกข้า ไม่ว่าจะเป็นหรือตายก็ไม่มีอะไรต้องเกี่ยวข้องกัน มันนานมากเสียจนคุณชายกู้ลืมไปแล้วหรือ?”

กู้ฉวนลู่จะลืมได้อย่างไร!

อย่างไรก็ตาม ถ้าเขารู้ว่ากู้เสี่ยวหวานจะร้ายกาจขนาดนี้ ก็อยากที่จะลืมมันให้หมด!

ในเวลานั้น เขาฟังคำพูดของซุนซื่อ นางกล่าวว่า ครอบครัวของกู้เสี่ยวหวานมีหลายคน กู้ฉวนฟู่กับภรรยาก็เสียชีวิต เด็กทั้งสี่คนก็ยังไม่โต ปากทั้งสี่จะกินข้าว คนทั้งสี่จะใส่เสื้อผ้า ในฐานะลูกชายคนโต ทุกคนได้มาอยู่กับเขาแน่ในอนาคต แล้วทุกอย่างก็จะมาตกอยู่ที่เขา

ในตอนนั้น กู้ฉวนลู่ไม่ได้คิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ หลังจากหารือกับซุนซื่อแล้ว เขาก็ตัดสินใจว่า ไม่ว่าในอนาคตพวกกู้เสี่ยวหวานทั้งสี่คนจะเป็นหรือตายก็ไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเขา!

แน่นอนว่า กู้ฉวนลู่จำได้ว่าเขาได้สาบานต่อหน้าผู้เฒ่าในหมู่บ้านอู๋ซีแล้ว แต่นั่นก็เป็นเพียงอดีตไม่ใช่ปัจจุบัน

นั่นเป็นเหตุผลที่กู้เสี่ยวหวานได้รู้จักว่าอะไรที่เรียกว่าคนแข็งแกร่งอยู่ยงคงกระพัน

*[1] พังพอนเป็นสัตว์ที่ชอบกินไก่และชอบขโมยไก่ เปรียบคือ อุตส่าห์เอาของรักมาให้ ใจดีไม่ไหว!