ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 785 หลิวเทียนฉือกลับไปแล้ว

บทที่ 785 หลิวเทียนฉือกลับไปแล้ว

บทที่ 785 หลิวเทียนฉือกลับไปแล้ว

เมื่อซุนซื่อได้ยินว่ากู้ซินเถาเห็นด้วย นางจึงรีบพยักหน้า โค้งคำนับและตะโกนใส่หลี่เมี่ยวเมี่ยว “สาวน้อย สาวน้อย ขอโทษ ขอโทษ ข้าขอโทษกับเรื่องเมื่อครู่ ข้าผิดไปแล้ว ข้าไม่ควรผลักเจ้า ข้าขอโทษ!”

สิ่งที่ซุนซื่อพูดนั้นจริงใจ หลี่เมี่ยวเมี่ยวมองไปที่หลี่ฝาน จากนั้นเบนสายตาไปมองกู้เสี่ยวหวาน

หลี่ฝานพยักหน้าไปทางกู้เสี่ยวหวาน และเด็กสาวก็เข้าใจได้ทันทีว่าอีกฝ่ายหมายความว่าอย่างไร

นางโบกมือพร้อมกับพูดว่า “โยนพวกนางออกไป! ถ้ายังกล้าย่างเท้าเข้ามาเหยียบที่นี่อีก ข้าจะส่งพวกเจ้าไปพบเจ้าหน้าที่อย่างแน่นอน!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ กู้ซินเถาจึงพูดอย่างไม่พอใจว่า “ถ้าเจ้าเชิญข้ามา ข้าก็จะไม่มา!”

ใบหน้าของกู้ซินเถาเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม และท่าทางที่หยิ่งผยองอย่างทำให้กู้เสี่ยวหวานรู้สึกขบขัน กู้เสี่ยวหวานคลี่ยิ้มอ่อนหวาน “ไม่ต้องกังวล ข้าจะไม่เชิญเจ้าอย่างแน่นอน!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ทุกคนต่างก็หัวเราะอย่างมีความสุข

กู้ซินเถารู้สึกเสียหน้า ใบหน้าของนางน่าเกลียด นางทั้งอับอายใจและโกรธ ก่อนจะมองพวกเขาอย่างชั่วร้าย จากนั้นหันหลังและจากไป

เมื่อเห็นว่าสองแม่ลูกจากไปแล้ว กู้เสี่ยวหวานก็ไม่สนใจพวกนางอีกต่อไป และถือว่าวันนี้เป็นเพียงตอนสลับฉาก

มันเป็นแค่โต๊ะเท่านั้น ขูดก็ขูดเถอะ กู้เสี่ยวหวานไม่ต้องการยุ่งเกี่ยวกับพวกกู้ซินเถาอีกเพราะวันนี้เป็นวันสำคัญสำหรับครอบครัวของนาง

จากนั้นทักทายทุกคนที่แวะเวียนมา

กู้ซินเถาและซุนซื่อก่นด่าขณะเดินออกจากสวนกู้ และชายสองคนก็ ‘เฝ้าติดตาม’ พวกนางไปตลอดทางที่ออกจากประตู

จากนั้นเขาก็กอดอกและยืนอยู่ที่ประตูเหมือนทหารเฝ้ายาม เนื่องจากกลัวว่ากู้ซินเถาและซุนซื่อจะกลับเข้ามาอีกครั้ง เมื่อเห็นว่านางไม่สามารถเข้าไปได้ กู้ซินเถาก็กระทืบเท้าอย่างรุนแรงและไม่สนใจที่จะเข้าไปอีก นางด่าชายทั้งสองว่าเป็นสุนัขเฝ้าบ้านในใจ แล้วจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

เนื่องจากกู้ซินเถาและซุนซื่อแอบเข้าไปในเวลานั้น และรถม้าของพวกนางยังอยู่ที่ด้านล่างของภูเขา คราวนี้พวกนางจึงต้องเดินลงจากภูเขาอีกครั้ง

โชคดีที่วันนี้ไม่มีหิมะตก และข้างนอกยังมีแสงแดดส่องอยู่ กู้ซินเถาจึงค่อย ๆ เดินลงมาจากภูเขา

ซุนซื่อก็หมกมุ่นอยู่กับเรื่องนี้เช่นกัน และเดินตามกู้ซินเถาไปทีละก้าวด้วยสีหน้าจริงจัง โดยไม่รู้ว่าในใจของนางกำลังคิดอะไรอยู่

แต่ด้วยความอิจฉาริษยาในสายตาของนาง เห็นได้ว่าครอบครัวของกู้เสี่ยวหวานมีทรัพย์สินมากมาย แต่พวกนางไม่มี

แค่อิจฉา ริษยา เกลียดชัง!

ยิ่งกว่านั้น เมื่อมองลงมาจากภูเขาจะเห็นทุ่งนาปกคลุมไปด้วยหิมะ

ได้ยินมาว่าที่ดินทั้งหมดในบริเวณภูเขาลูกนี้เป็นของกู้เสี่ยวหวาน

ครอบครัวของกู้เสี่ยวหวานเป็นเจ้าของบ้านและที่ดินมากมาย

มีทรัพย์สินมากกว่าครอบครัวของกู้ฉวนลู่!

ถ้ารู้ว่าครอบครัวของกู้เสี่ยวหวานโชคดีขนาดนี้ ในปีนั้นไม่ควรแยกจากพวกเขา แม้ว่ากู้ฉวนฟู่จะเสียชีวิตในภายหลัง แต่พวกเขาก็ควรเลี้ยงดูเด็กเหล่านี้ ไม่เช่นนั้นพวกเขาก็คงจะเป็นเจ้าของทรัพย์สินครึ่งหนึ่งในตอนนี้

ยิ่งซุนซื่อคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ นางก็ยิ่งโกรธเคือง และรู้สึกว่าพวกเขาทำสิ่งที่น่าเสียใจลงไป

ตอนนี้แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะสานต่อสายสัมพันธ์กับกู้เสี่ยวหวาน ทุกครั้งที่พวกเขาเห็นหน้ากัน พวกเขามักจะหันปลายกระบอกปืนเข้าหากันเสมอ พูดเพียงไม่กี่ประโยค กู้เสี่ยวหวานก็ไม่พอใจ

ซุนซื่อยังไม่อยากคุยกับกู้เสี่ยวหวาน แต่จะดีมากถ้าครึ่งหนึ่งของทรัพย์สินครอบครัวกู้เสี่ยวหวานตกเป็นของครอบครัวนาง!

ซุนซื่อคิดทุกวิถีทาง คิดว่าหากพวกนางมีที่ดินและทรัพย์สินจริง ๆ ศักดิ์ศรีของครอบครัวนางในเมืองหลิวเจียจะดีขึ้นไปอีก

อย่างไรก็ตาม ด้วยพื้นที่มากมายก็เป็นเจ้าของเพียงครึ่งเดียวเท่านั้น

พวกนางโลภมากอยากได้บ้านเก่าของตระกูลกู้และที่ดินไม่กี่หมู่โดยเปล่าประโยชน์ แต่บ้านของกู้เสี่ยวหวานที่นี่ได้ทวีคูณขึ้นหลายเท่า

บ้านหลังนั้นยิ่งเทียบไม่ได้กับบ้านหลังนี้ของกู้เสี่ยวหวาน!

สภาพดีขนาดนี้ ซุนซื่อตาร้อนผ่าวเมื่อนึกถึงมัน!

หลังจากเข้าไปในรถม้า กู้ซินเถายังคงเต็มไปด้วยความโกรธ

ซุนซื่อกระวนกระวายและถามว่า “ซินเถา คุณหนูหลิวจากเมืองหลวงอยู่ที่ไหน ทำไมนางจึงไม่เชิญเจ้าไปเที่ยวเล่นที่ตระกูลเจียงล่ะ?”

เมื่อกู้ซินเถาได้ยินสิ่งนี้ สีหน้าของนางก็เคร่งขรึมขึ้นและพึมพำว่า “อย่าพูดถึงอีก นางกลับไปที่เมืองหลวงแล้ว”

“กลับไปที่เมืองหลวง?” เมื่อซุนซื่อได้ยินสิ่งนี้ก็รู้สึกกังวลเล็กน้อย หากไม่มีการสนับสนุนที่ทรงพลังเช่นนี้ก็เป็นกังวลอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

อย่างไรก็ตาม เทศกาลปีใหม่ใกล้จะมาถึงแล้ว ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องผิดที่คุณหนูหลิวจะกลับบ้านเพื่อฉลองปีใหม่

“แล้วหลังปีใหม่นางจะกลับมาหรือไม่?” ซุนซื่อเอ่ยถามต่อ

“ข้าจะรู้ได้อย่างไร บางทีนางอาจจะไม่กลับมาแล้ว!” เมื่อนึกถึงวันก่อนที่หลิวเทียนฉือจะออกเดินทาง เสี่ยวเถาบอกกับนางด้วยรอยยิ้มว่าพวกนางกำลังจะกลับไปที่เมืองหลวง และพวกนางอาจจะไม่กลับมาอีกในอนาคต เรื่องที่ทำก่อนหน้านี้แค่ถือว่ามันเป็นความสนุก

นอกจากนี้ยังกล่าวด้วยว่า หลิวเทียนฉือได้ช่วยซุนซื่อออกมาแล้วและถือว่านางหักล้างหนี้กับกู้ซินเถาแล้ว

เมื่อกู้ซินเถาได้ยินเช่นนั้นก็โกรธมาก นี่หมายความว่าอย่างไร!

เรียกหานางเมื่อต้องการ

เมื่อไม่ต้องการก็กำจัดนางด้วยเพียงไม่กี่ประโยค

เหตุผลคืออะไร?

ยิ่งกว่านั้น นางยังไม่เห็นหน้าของเจียงหย่วนเลยด้วยซ้ำ!

สิ่งนี้จะถือเป็นการหักล้างได้อย่างไร?

กู้ซินเถาเป็นกังวล แต่นางไม่สามารถพูดอะไรได้ ดังนั้นนางจึงได้แต่ระงับความโกรธในใจ และถามเสี่ยวเถาว่าเกิดอะไรขึ้น และถามด้วยว่าในอนาคตหลิวเทียนฉือจะมาที่เมืองหลิวเจียอีกหรือไม่

สีหน้าของเสี่ยวเถาเปลี่ยนไปทันทีหลังจากได้ยิน และก็ตำหนินางว่าไม่ต้องสนใจมากนัก

กู้ซินเถาถูกสาวรับใช้ตำหนิ ดังนั้นการแสดงออกของนางจึงน่าเกลียดโดยธรรมชาติ

จนถึงตอนนี้ที่นั่งอยู่ในรถม้า ครั้นนึกถึงท่าทางดูถูกเหยียดหยามของเสี่ยวเถาในเวลานั้น กู้ซินเถาก็รู้สึกรังเกียจอยู่พักหนึ่ง

จะหยิ่งยโสไปทำไม ไม่ว่านางจะเย่อหยิ่งเพียงไร นางก็ไม่เป็นอะไรมากไปกว่าสาวรับใช้ เทียบไม่ได้กับนิ้วเท้าของตัวเองด้วยซ้ำ!

กู้ซินเถารู้สึกภูมิใจในตัวเองอย่างลับ ๆ หลังจากไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วนแล้ว นางก็รู้สึกดีขึ้นอีกครั้ง

ไม่ว่าในกรณีใด นางต้องแต่งงานกับครอบครัวที่ร่ำรวยเพื่อไม่ให้คนอื่นมาดูถูกนาง

นอกจากนี้ กู้เสี่ยวหวานจะต้องถูกเหยียบย่ำให้จมโคลน

ความคิดของซุนซื่อนั้นเหมือนกันโดยธรรมชาติ แต่เรื่องเร่งด่วนที่สุดคือการยึดทรัพย์สินทั้งหมดจากครอบครัวของกู้เสี่ยวหวานให้เร็วที่สุด

พวกนางไม่สามารถแสดงตัวได้ แต่…

ซุนซื่อนึกถึงใครบางคน ทันใดนั้นก็หัวเราะเบา ๆ แล้วถามกู้ซินเถา “ซินเถา เจ้ายังจำอาของเจ้าได้หรือไม่?”