ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 783 ขอโทษเมี่ยวเมี่ยว

บทที่ 783 ขอโทษเมี่ยวเมี่ยว

บทที่ 783 ขอโทษเมี่ยวเมี่ยว

เมื่อแขกที่มาแสดงความยินดีเห็นเข้า ต่างก็ส่งเสียงวิพากษ์วิจารณ์ว่า “คนผู้นั้นคือใครกัน คงจะอิจฉาที่คนอื่นได้ดีสินะ ถึงได้มาขูดโต๊ะจนเละเทะเช่นนี้!”

“ใช่แล้ว ใครกัน ทำไมถึงไร้ยางอายเช่นนี้!”

หลิวต้าจ้วงและคนเหล่านั้นล้วนเป็นคนซื่อสัตย์ เมื่อพวกเขาเห็นใครบางคนที่ตนเองไม่รู้จักสร้างความเสียหายแก่บ้านใหม่ของผู้มีพระคุณ พวกเขาก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา “พวกเจ้าเป็นใคร รีบหันกลับมาเร็ว!”

หญิงบางคนยังพูดต่ออีกว่า “ใช่แล้ว ช่างไร้ยางอายเสียจริง ถึงบ้านตัวเองจะไม่มี แต่ก็ไม่ควรมาทำลายข้าวของในบ้านของคนอื่นได้!”

กู้เสี่ยวหวานเองก็มาถึงตรงนี้เช่นกัน นางมองไปยังรอยขีดข่วนบนโต๊ะ โต๊ะตัวนี้นางยังไม่ได้ใช้งานเลยแม้แต่น้อย แต่กลับมีรอยขีดข่วนเสียแล้ว นางจะรู้สึกเศร้าอย่างแน่นอน

เมื่อเห็นแผ่นหลังของบุคคลสองคนที่หันหลังอยู่ นางรู้สึกคุ้นเคยเป็นอย่างยิ่งจึงโพล่งออกมา “กู้ซินเถา?”

ร่างสูงเพรียวสวมชุดสีแดงสดและมีผ้าคาดเอว เพียงแค่มองจากด้านหลัง กู้เสี่ยวหวานก็แน่ใจทันทีว่านางคือกู้ซินเถา

เมื่อเห็นว่ากู้เสี่ยวหวานเรียกชื่อคนผู้นั้น คนที่ไม่รู้จักก็ถามขึ้นด้วยความสงสัย “แม่นางกู้รู้จักพวกนางด้วยหรือ! พวกนางเป็นใครกัน ช่างใจร้ายเหลือเกิน!”

“ใช่แล้ว ใจร้ายมาก!”

กู้เสี่ยวหวานไม่พูด และผู้หญิงทุกคนต่างก็ชี้ไปที่กู้ซินเถาที่หันหลังอยู่ และเอ่ยว่ากู้ซินเถามีความผิด จนทำให้นางไม่กล้าแม้แต่จะหันหลังกลับมา ทุกคนต่างบอกว่ากู้ซินเถาเป็นคนชั่วร้าย

เมื่อเห็นผู้คนจำนวนมากด่าทอนางมาจากด้านหลัง กู้ซินเถาหันหลังขวับกลับมาและก่นด่าอย่างชั่วร้าย “เจ้าว่าใครเป็นชั่วร้ายกัน เจ้าน่ะสิที่ชั่วร้าย พวกเจ้าก็ชั่วร้ายด้วยกันทั้งหมด”

กู้ซินเถาเอามือเท้าเอวของนาง อีกมือสะบัดผ้าเช็ดหน้าและตะโกนใส่หญิงที่บอกว่านางเป็นคนชั่วร้าย

ผู้หญิงเหล่านี้ล้วนแต่เป็นคนเช่าที่ดินของครอบครัวกู้เสี่ยวหวาน และพวกนางล้วนเป็นหญิงในหมู่บ้านที่ซื่อสัตย์ แม้ว่าสิ่งที่พวกนางพูดจะไม่น่าพอใจ แต่พวกนางก็พูดใส่ผู้ประสงค์ร้าย

กู้ซินเถารู้สึกว่าพวกนางกำลังด่าตนเอง แต่กู้เสี่ยวหวานรู้สึกว่าพวกนางกำลังปกป้องตัวเอง

เมื่อเห็นว่ากู้ซินเถากำลังชี้หน้าตะโกนด่าคนเหล่านั้น กู้เสี่ยวหวานก็สาปแช่งกลับ “เจ้าสองคนไม่ได้รับเชิญไม่ใช่หรือ? เจ้ามาที่นี่โดยไม่ได้รับเชิญแล้วยังทำลายโต๊ะของข้าอีก ข้าอยากจะถามว่านี่เป็นสิ่งที่น่ารังเกียจมากกว่าถูกด่าว่าเป็นคนชั่วร้ายหรือไม่?”

เมื่อเห็นว่ากู้เสี่ยวหวานบอกว่าพวกนางทำโต๊ะพัง ซุนซื่อก็ทนไม่ได้อีกต่อไปจึงหันหลังกลับทันที

เมื่อกู้เสี่ยวหวานเห็นซุนซื่อ นางก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

ซุนซื่อแลดูเปลี่ยนไปจากเมื่อครึ่งปีก่อน ไม่แปลกใจเลยที่เมื่อครู่นางสงสัยว่าคนผู้นั้นเป็นใคร!

ตอนนี้เมื่อมองไปที่ซุนซื่อ ผิวของนางซีดขาว และริ้วรอยบนใบหน้าของนางก็ลึกขึ้นราวกับว่านางอายุสี่สิบหรือห้าสิบปี

ดูเหมือนว่าการใช้ชีวิตในคุกแห่งนี้จะลำบากเสียจริง!

อย่างไรก็ตาม ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของคนตรงหน้า!

“กู้เสี่ยวหวาน อย่าพูดไร้สาระ ข้าเป็นป้าของเจ้า ตาข้างไหนที่เห็นว่าเราขูดโต๊ะของเจ้า เราแค่มาแสดงความยินดีกับเจ้าด้วยเจตนาดี แต่เจ้ากลับไม่เห็นคุณค่าและใส่ร้ายเรา เจ้าปล่อยให้ทุกคนด่าเรา เจ้าต่างหากที่มากล่าวโทษผู้อาวุโสเช่นนี้!” ซุนซื่อกล่าวตำหนิ

ราวกับจะบ่นว่าหลานสาวปฏิบัติต่อตนอย่างหยาบคาย

ราวกับจะบอกทุกคนว่ากู้เสี่ยวหวานไม่เข้าใจมารยาท

แต่ซุนซื่อคิดผิด คนที่ยืนอยู่ในสวนกู้แห่งนี้ นอกจากจะเป็นคนที่คุ้นเคยกับกู้เสี่ยวหวานมานานแล้ว พวกเขารู้ถึงนิสัยของกู้เสี่ยวหวานเป็นอย่างดี และยังรู้ว่ากู้เสี่ยวหวานไม่ใช่คนเช่นนั้น

คนเหล่านั้นเป็นเกษตรกรผู้เช่าที่ดินของครอบครัวกู้เสี่ยวหวาน กู้เสี่ยวหวานเก็บค่าเช่าน้อยกว่าเจ้าของรายอื่นหนึ่งส่วน ด้วยเหตุนี้ ใครก็ตามที่ไม่ชื่นชมและพูดอะไรไม่ดีเกี่ยวกับกู้เสี่ยวหวาน พวกเขาจะตอบโต้กลับทันที!

แน่นอนว่า ก่อนที่กู้เสี่ยวหวานจะอ้าปากพูด นางก็ได้ยินผู้หญิงคนหนึ่งหัวเราะอย่างเหยียดหยาม “โอ้ เดิมทีเป็นญาติกันนี่เอง ญาติเพิ่งจะมาถึงเอง ทำไมจึงรีบกลับนักล่ะ! ทำไมจึงไม่อยูดูก่อน วันนี้เป็นวันที่เสี่ยวหวานขึ้นบ้านใหม่ พวกเจ้าเอาของขวัญอะไรมาแสดงความยินดีหรือเปล่า!”

ของขวัญ?

กู้ซินเถาและซุนซื่อมองหน้ากัน

พวกนางมาที่นี่เพื่อก่อความวุ่นวายในวันนี้ พวกนางมาเพื่อแสดงความยินดีที่ไหนกัน!

เมื่อเห็นทั้งสองคนมามือเปล่าและไม่พูดอะไร ทุกคนล้วนเข้าใจเป็นอย่างดี

เห็นได้ชัดว่าสองคนนี้มาที่นี่เพื่อก่อเรื่องวุ่นวาย!

กู้เสี่ยวหวานย้ายเข้าบ้านใหม่วันนี้ และนางไม่ต้องการพูดคุยเรื่องไร้สาระกับกู้ซินเถาและซุนซื่อ แต่ถ้าพวกนางทำอะไรผิด พวกนางจะต้องจ่ายในราคาที่เหมาะสม

“กู้ซินเถา เจ้าผลักแม่นางหลี่ รีบขอโทษแม่นางหลี่เร็วเข้า!” กู้เสี่ยวหวานพูดอย่างไร้อารมณ์

ว่าอย่างไรนะ? ขอโทษหลี่เมี่ยวเมี่ยว?

สาวน้อยคนนั้น?

ครอบครัวของหลี่ฝานได้รับเชิญจากพวกเขา และหลี่เมี่ยวเมี่ยวก็ถูกพวกนางผลักลงกับพื้น ดังนั้นกู้เสี่ยวหวานจึงต้องการเรียกร้องความยุติธรรมให้กับนางโดยธรรมชาติ

เมื่อฮูหยินหลี่เห็นว่ากู้เสี่ยวหวานเพิกเฉยต่อโต๊ะที่ถูกขีดข่วนและสนใจแต่ลูกสาวของนาง นางก็รู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก นางได้ยินจากสามีเสมอว่ามีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่อายุไล่เลี่ยกับเมี่ยวเมี่ยว แม้ครอบครัวจะยากจน แต่อาศัยความสามารถของตัวเองหาเลี้ยงชีพ ชีวิตของนางจึงดีขึ้นเรื่อย ๆ

ฮูหยินหลี่ก็อยากรู้อยากเห็นมากว่าเด็กหญิงคนนี้หน้าตาเป็นอย่างไร

เมื่อวันนี้ฮูหยินหลี่พบเห็นแล้ว นางที่หลี่ฝานพูดถึงช่างดูงดงามและน่าเอ็นดูยิ่งนัก

เมื่อนึกถึงภูมิหลังและการทำงานหนักของนาง ฮูหยินหลี่ก็ยิ่งรู้สึกสงสารนางมากขึ้นไปอีก

เมื่อเห็นว่านางไม่สนใจโต๊ะของนางเลยและสนใจแต่เมี่ยวเมี่ยว ในใจจึงรู้สึกตื่นเต้นมาก

เมื่อกู้ซินเถาเห็นว่ากู้เสี่ยวหวานต้องการให้นางขอโทษเด็กหญิงตัวเล็กคนนี้ นางก็พูดด้วยใบหน้าที่มืดมนทันทีว่า “ทำไม!”

“เป็นเพราะว่าเจ้าทำร้ายคนอื่นโดยไม่มีเหตุผล!” กู้เสี่ยวหวานกล่าวอย่างแข็งกร้าว

กู้ซินเถามักจะเป็นแบบนี้ ยามตัวเองกระทำผิด แต่มักจะแสดงตนว่าอยู่เหนือกว่าและไม่รู้ว่าตนเองทำผิดตรงไหน ซึ่งมันน่ารำคาญมาก

ในขณะนี้ กู้ซินเถาเงยหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ โดยคิดในใจว่ากลุ่มคนที่สามารถมาที่บ้านของกู้เสี่ยวหวานได้จะมีภูมิหลังแบบใด พวกเขาคงจะเป็นคนในเมืองใกล้เคียง แม้ว่าเด็กผู้หญิงที่ชื่อหลี่เมี่ยวเมี่ยวจะแต่งตัวดีก็ตาม แต่ใครจะรู้ว่าเสื้อผ้านี้อาจเป็นสิ่งที่นางยืมคนอื่นมาก็ได้!

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ กู้ซินเถาก็เหลือบมองอย่างเย่อหยิ่งและพูดอย่างเหยียดหยาม “ให้ข้าขอโทษนางหรือ? เหอะ ๆ อย่าทำให้ขำหน่อยเลย คนบ้านนอกต้องการให้ข้าขอโทษเนี่ยนะ!”

กู้ซินเถาไม่รู้จักหลี่ฝาน และถ้านางไม่รู้จักหลี่ฝาน นางก็จะไม่รู้จักฮูหยินหลี่เช่นกัน