ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1489 รั้งนางไว้

บทที่ 1489 รั้งนางไว้

บทที่ 1489 รั้งนางไว้

ร่องรอยแห่งความสุขของคุณชายเลี่ยวไม่อาจรอดพ้นไปจากสายตาของกู้เสี่ยวหวานได้

“เร็วเข้า โปรดเข้ามาข้างใน ฉางกุ้ย เจ้าไปเตรียมชามา”

กู้เสี่ยวหวานมองการต้อนรับอย่างกระตือรือร้นของคุณชายเลี่ยว แม้ว่านางจะไม่เข้าใจการกระทำนี้ของเขาเท่าไรนัก แต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา กู้เสี่ยวหวานหันศีรษะและส่งสัญญาณให้อาจั่วกับอาโม่ตามเข้ามา

อย่างไรก็ตาม นางจะจากไปหลังจากขอบคุณเขา นางจะไม่มาที่นี่อีกและไม่จำเป็นต้องคาดเดาว่าเขากำลังคิดจะทำอะไร

นางเป็นเพียงเสี้ยนจู่ระดับห้าเท่านั้น แต่นางไม่คิดว่าผู้ดูแลร้านผ้าขนาดใหญ่ในเมืองหลวงจะมีเจตนาร้ายต่อหญิงสาวจากหมู่บ้านชนบท

มนุษย์ไม่ควรคิดร้ายกับผู้ใด แต่พึงระวังคนคิดร้ายกับเรา

กู้เสี่ยวหวานยังคงยึดมั่นในคตินี้ ขอบคุณ จากไป และไม่รั้นที่จะอยู่ที่นี่ต่อ

หลังจากเข้าไปในห้องรับรอง ในไม่ช้าลูกจ้างก็เข้ามาพร้อมชา กู้เสี่ยวหวานเงยหน้าขึ้นและพบว่าไม่ใช่ฉางกุ้ยที่คุ้นเคย เมื่อทุกอย่างพร้อม คุณชายเลี่ยวก็นั่งลงและทักทายอย่างอบอุ่น “ข้าไม่รู้ว่าวันนี้แม่นางจะมา”

อาจั่วและอาโม่ต่างก็ถือของขวัญขอบคุณอยู่ไว้ในมือ คุณชายเลี่ยวมองพวกเขาแล้วก็ได้แต่รู้สึกงงงวยว่ากู้เสี่ยวหวานมาที่นี่มีธุระอันใดกัน

เมื่อเห็นความสงสัยของเขา กู้เสี่ยวหวานจึงพูดว่า “คุณชายเลี่ยว ข้ามาที่นี่วันนี้เพราะมีเรื่องจะรบกวนคุณชายเลี่ยว”

ท่านลุงเลี่ยวรู้สึกงุนงงยิ่งขึ้นเมื่อเห็นกู้เสี่ยวหวานมีท่าทีจริงจัง ดังนั้นจึงเอ่ยถามว่า “ไม่ทราบว่าแม่นางมีเรื่องอะไร”

“เมื่อวานนี้ นายน้อยตระกูลเสิ่นช่วยชีวิตน้องสาวของข้าไว้ นี่คือเหตุผลที่ข้ามาที่นี่ ขอบคุณนายน้อยตระกูลเสิ่นที่ช่วยชีวิตน้องสาวของข้า” กู้เสี่ยวหวานเข้าตรงประเด็นโดยไม่อ้อมค้อม “นี่เป็นของขวัญเล็กน้อยเพื่อตอบแทนเขา”

“แม่นางบอกว่านายน้อยช่วยชีวิตคุณหนูเล็กไว้หรือ” ดวงตาของเขาเบิกกว้างและจ้องมองที่กู้เสี่ยวหวานด้วยสีหน้าไม่เชื่อ

กู้เสี่ยวหวานตกใจเมื่อนางคิดว่าปฏิกิริยาของคุณชายเลี่ยวนั้นรุนแรงมาก “เมื่อวานบนถนนมีม้าพยศตัวหนึ่ง นายน้อยเสิ่นกล้าหาญมากพอที่จะช่วยน้องสาวของข้าไว้ นี่เป็นบุญคุณครั้งยิ่งใหญ่ ข้าจะไม่มีวันลืมเด็ดขาด”

เมื่อคุณชายเลี่ยวเห็นว่ากู้เสี่ยวหวานไม่ได้ล้อเล่น เมื่อได้ฟังอีกครั้ง เขาก็ไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เขาเพิ่งได้ยิน

แต่ใบหน้าของเขาผ่องใสดุจดอกไม้บาน “เป็นสิ่งที่ควรทำ เป็นสิ่งที่ควรทำ นายน้อยของข้าเป็นคนมีเมตตา”

ใบหน้าของคุณชายเลี่ยวเต็มไปด้วยความตื่นเต้นอย่างระงับไว้ไม่อยู่ นายน้อยตามหาเด็กสาวคนนั้น แต่ไม่คิดว่าเขาจะช่วยเด็กสาวคนนั้นไว้เมื่อวานนี้ สิ่งนี้เรียกว่าโชคชะตาหรือไม่?

คุณชายเลี่ยวยิ้มอย่างมีความสุข แต่กู้เสี่ยวหวานกลับไม่เป็นเช่นนั้น “คุณชายเลี่ยว ข้าควรจะขอบคุณนายน้อยเสิ่นต่อหน้า แต่ข้าเพิ่งมาถึงเมืองหลวงและไม่คุ้นเคยกับเมืองหลวง เมื่อวานข้าได้ถามใครบางคนและรู้เพียงว่านายน้อยเสิ่นเป็นลูกชายของเจ้าของร้านขายผ้าจิ่นซิ่ว นั่นคือเหตุผลที่ข้ามารบกวนคุณชายเลี่ยว ข้านำของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ มาเพื่อขอบคุณนายน้อยเสิ่น ของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้เป็นการแสดงความขอบคุณสำหรับการช่วยเหลือของนายน้อยเสิ่น”

“เฮ้อ ท่านสุภาพเกินไปแล้ว” ทัศนคติของคุณชายเลี่ยวเป็นมิตรยิ่งกว่าเดิม และเขาพูดกับกู้เสี่ยวหวานด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า “ข้าขอถามได้ไหมว่าแม่นางแซ่อะไร เมื่อนายน้อยมา ข้าจะได้บอกเขาถูก ไม่เช่นนั้นการที่แม่นางจะมาที่นี่เพื่อขอบคุณเป็นการส่วนตัว แต่นายน้อยของข้าไม่รู้จักแม่นาง เมื่อถึงเวลาจะยากสำหรับข้าที่จะอธิบายให้เขาฟัง”

คุณชายเลี่ยวรู้ว่าน้องสาวของหญิงสาวตรงหน้าเขาคือคนที่นายน้อยต้องการพบมาตลอด แต่เขาไม่คาดฝันว่าทั้งคู่จะได้พบกันเมื่อวานนี้

ไม่รู้ว่านายน้อยรู้ไหมว่าผู้หญิงคนไหนที่เขาช่วยไว้เมื่อวานนี้?

คุณชายเลี่ยวไม่สนใจเรื่องนั้นมากนัก แต่อย่างไรเสียก็ต้องถามไว้ก่อน ถ้านายน้อยรู้ก็ไม่เป็นไร ถ้าไม่ก็มีข่าวดีอยู่ที่นี่

เมื่อกู้เสี่ยวหวานเห็นคนตรงหน้ายืนกรานที่จะรู้จักตัวตนของนาง ก็รู้ว่าคนคนนี้ไม่รู้จักตัวตนของนางอย่างแน่นอน หากอีกฝ่ายรู้จักนาง ทำไมถึงต้องขอให้ตัวนางแนะนำตัว

ร้านขายผ้าจิ่นซิ่วนี้ต้องการอะไรกันแน่?

กู้เสี่ยวหวานกระตุกยิ้มมุมปาก นางพูดอย่างสุภาพแต่รักษาระยะห่าง “คุณชายเลี่ยว ข้าไม่ได้มาจากเมืองหลวง ข้าเพิ่งมาที่เมืองหลวงเพื่อดูตัว หลังจากนี้ไม่นานเราจะออกจากเมืองหลวงแล้ว”

คุณชายเลี่ยวเป็นคนเฉลียวฉลาด หลังจากได้ยินคำพูดของกู้เสี่ยวหวาน เขาก็รับรู้ได้ทันทีว่านางกำลังปฏิเสธที่จะเผยตัวตนให้เขารับรู้

เรากำลังออกจากเมืองหลวงในเร็ว ๆ นี้ ดังนั้นจึงไม่มีเหตุผลที่จะบอกชื่อนี้แก่ท่าน

“แต่แม่นาง วันนี้ท่านมาถึงประตูของเราและนำของมีค่ามามากมายมาให้ ถ้านายน้อยถามแล้วไม่รู้ว่าของขวัญนี้เป็นของใคร นายน้อยจะต้องตำหนิข้าอย่างแน่นอน” คุณชายเลี่ยวยังยืนยัน

วันนี้เขาต้องรู้ตัวตนของอีกฝ่ายให้ได้

กู้เสี่ยวหวานยืนขึ้นด้วยรอยยิ้ม “คุณชายเลี่ยว ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อมอบของขวัญ ข้ามาที่นี่เพื่อขอบคุณ หากนายน้อยเสิ่นถามเกี่ยวกับเรื่องนี้ ให้บอกไปว่าเราจะระลึกถึงบุญคุณของเขาเสมอ”

หลังจากพูดจบ นางก็หันกลับและเตรียมเดินจากไป เมื่อเห็นว่าหญิงสาวไม่ยอมบอกว่าตัวเองเป็นใคร คุณชายเลี่ยวจึงกระวนกระวาย เมื่อเห็นว่านางกำลังจะออกไปแล้ว คุณชายเลี่ยวจึงอยากจะหยุดนางไว้แต่เขาไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร

อีกด้าน ฉางกุ้ยยังไม่กลับมา นายน้อยต้องไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่แน่ ๆ

เมื่อเห็นเช่นนี้ คุณชายเลี่ยวก็พูดทันที “แม่นาง ได้โปรดรอก่อน นายน้อยจะมาถึงที่นี่เร็ว ๆ นี้ หรือไม่ท่านควรรออีกหน่อย โปรดขอบคุณนายน้อยด้วยตัวท่านเอง”

กู้เสี่ยวหวานคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า “ตกลง นั่นคือสิ่งที่ข้าควรจะทำ”

กู้เสี่ยวหวานนั่งลงอีกครั้ง

เมื่อเห็นว่าตัวเองสามารถรั้งกู้เสี่ยวหวานไว้ได้ คุณชายเลี่ยวก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก “แม่นาง ทำตัวตามสบายเถอะ ข้ายังมีบางอย่างที่ต้องทำ ข้าจะกลับมาในไม่ช้าหลังจากที่ข้าจัดการธุระเสร็จแล้ว”

กู้เสี่ยวหวานพยักหน้า “คุณชายเลี่ยวไปทำธุระของท่านเถอะ ข้าจะรอนายน้อยเสิ่นที่นี่ ท่านไม่จำเป็นต้องมารับรองข้า”