ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1488 มาขอบคุณ

บทที่ 1488 มาขอบคุณ

บทที่ 1488 มาขอบคุณ

ฉางเซิงเดินไปเคาะประตูอีกครั้งและพูดอย่างเป็นห่วง “นายท่าน ท่านไม่ได้ออกไปไหนเลยตั้งแต่กลับมาเมื่อวานนี้ นายท่าน…”

ไม่ว่าเสียงเรียกจากข้างนอกจะดังมากเพียงใด เสิ่นเหวินเจวี้ยนที่อยู่ข้างในก็แสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน หลังจากที่เขากลับมาเมื่อวานนี้ ร่างที่สดใสของผู้หญิงในชุดสีเหลืองก็ยังตราตรึงอยู่ในใจ เขาไม่สามารถลบนางออกไปด้วยได้เหตุผลบางอย่าง

มันคาอยู่ในใจของเขา

เมื่อคืนเสิ่นเหวินเจวี้ยนลุกขึ้นและวาดภาพหญิงสาวที่ไม่รู้จักชื่ออย่างละเอียด

ตั้งแต่กลางดึกจนถึงตอนนี้ใช้เวลาวาดหลายชั่วยาม กระดาษแผ่นหนึ่งวาดผู้หญิงบอบบางและสดใส แต่เขามักจะรู้สึกว่ามีบางอย่างขาดหายไป

อย่างไรก็ตามหลังจากลงสีก็ไม่รู้ว่าอะไรหายไป มันเหมือนกับว่าหัวใจของเขาว่างเปล่าและหาความรู้สึกที่ต้องการไม่เจอ

นอกห้องมีเสียงพูดคุย ภายในห้องเสิ่นเหวินเจวี้ยนมองไปที่มีองค์ประกอบครบถ้วน แต่มันดูไม่มีชีวิตชีวาเลย

เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกรำคาญเล็กน้อย หลังจากวาดภาพสุดท้ายเสร็จ เขาวางพู่กัน มองไปยังผลงานอื่น ๆ ที่อยู่ด้านข้าง และส่ายหน้าอย่างช่วยไม่ได้ คงจะดีมากถ้าเขาได้เจอนางอีกสักสองสามครั้ง เขาคงจะสามารถวาดภาพของนางออกมาได้สดใสกว่านี้แน่นอน

รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏที่มุมปากและดวงตาโค้งขึ้นราวพระจันทร์เสี้ยว ดวงตาเรียว ปากสีแดง เมื่อยิ้มก็ปรากฏลักยิ้มสองข้างที่มุมปาก

แค่คิดถึงก็ทำให้เสิ่นเหวินเจวี้ยนสูญเสียความสงบไปอีกครั้ง

ทันใดนั้น เขาก็มีความคิดที่อยากจะเสี่ยงอีกครั้ง เนื่องจากเขาพบนางในเมืองหลวง บางทีเขาอาจจะได้พบนางอีกครั้ง

เมื่อนึกถึงความเป็นไปได้นี้ เสิ่นเหวินเจวี้ยนรู้สึกตื่นเต้นมาก หลังจากจัดระเบียบม้วนกระดาษอย่างระมัดระวังแล้ว เขาก็เก็บมันไว้ในที่ซ่อนที่คิดว่าไม่มีผู้ใดเห็น

จากนั้นเขาก็เดินไปเปิดประตู

ฉางเซิงพิงประตูอยู่ เมื่อประตูถูกเปิดออกอย่างกะทันหัน แรงจากด้านหลังจึงผลักฉางเซิงไปข้างหน้าและล้มลงกับพื้น มือทั้งสองข้างยันบนพื้นเพื่อป้องกันร่างกายของตัวเอง

โชคดีที่เสิ่นเหวินเจวี้ยนยื่นมือออกไปจับเขาไว้ ไม่เช่นนั้น หน้าผากของเขาอาจจะปูดโนออกมา

อา…

ไปข้างนอกหรือ…

ฉางเซิงยังคงลูบหน้าผากของเขาในขณะมองนายน้อยเดินออกไป

เมื่อเขากลับมามีสติ ฉางเซิงจึงรีบลุกขึ้นจากพื้น “นายน้อย รอฉางเซิงด้วย รอฉางเซิงด้วย”

ในไม่ช้ารถม้าก็มาถึงร้านขายผ้าจิ่นซิ่ว กู้เสี่ยวหวานเลือกมาในตอนเช้าเพราะกลัวว่าตอนเที่ยงจะมีคนมามากขึ้น ซึ่งจะเป็นการรบกวนธุรกิจของร้านขายผ้าจิ่นซิ่ว

การมาเวลานี้เป็นเวลาที่คนน้อยที่สุด

แน่นอนว่าเมื่อกู้เสี่ยวหวานเดินเข้าไปในร้านขายผ้าจิ่นซิ่ว นางไม่เห็นใครอื่นนอกจากคนที่กำลังทำความสะอาดร้าน

เมื่อเห็นมีคนเข้ามา ลูกจ้างคนหนึ่งจึงเดินเข้ามาทัก “คุณหนู ต้องการซื้ออะไรหรือไม่ ที่นี่มีของดีอยู่มากมาย”

“คุณชายเลี่ยวอยู่ที่นี่หรือเปล่า” กู้เสี่ยวหวานไม่รอให้เขาพูดจบ และขัดจังหวะด้วยรอยยิ้ม “ข้ามีธุระกับคุณชายเลี่ยว”

ลูกจ้างคนนั้นไม่รู้จักกู้เสี่ยวหวาน เมื่อเห็นว่านางมีธุระกับคุณชายเลี่ยว เขาจึงมองหญิงสาวผู้มีท่าทางไม่ธรรมดาที่ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน ดังนั้นเขาจึงอดที่จะลังเลไม่ได้ “นี่…”

เมื่อเห็นว่าเขามีปัญหา ก็มีชายคนหนึ่งเดินออกมาจากหลังม่าน เขาคือฉางกุ้ย ซึ่งกู้เสี่ยวหวานรู้จักตั้งแต่ครั้งแรกที่มายังร้านขายผ้าจิ่นซิ่ว

ฉางกุ้ยมีแววตาที่ดี เมื่อเขาเห็นกู้เสี่ยวหวาน ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยประกายสดใส “คุณหนูมาแล้ว”

เมื่อเห็นเขาทักทายนางอย่างอบอุ่น กู้เสี่ยวหวานก็รู้ว่าเขาจำนางได้ นางจึงยิ้มและพูดว่า “พี่ใหญ่ วันนี้ข้ามาที่นี่เพื่อพบท่านลุงเลี่ยว ได้โปรดเรียกเขามาที”

กู้เสี่ยวหวานไม่รู้จักสมาชิกคนใดในตระกูลเสิ่น ดังนั้นนางจึงต้องมาหาผ่านท่านลุงเลี่ยวแห่งร้านขายผ้าจิ่นซิ่วแห่งนี้

ฉางกุ้ยพยักหน้าทันที และโบกมืออย่างกระตือรือร้นและพูดว่า “คุณหนู โปรดมากับข้า”

หลังจากพูดจบ เขาก็ยื่นมือขวาออกไปเพื่อเชิญกู้เสี่ยวหวานเดินไปที่สวนหลังบ้าน

กู้เสี่ยวหวานเห็นเขาพาตัวเองไปที่สวนหลังบ้าน ยิ่งกว่านั้นรอยยิ้มบนใบหน้าของชายคนนี้ค่อนข้างใส่ใจเกินไป ด้วยเหตุผลบางอย่าง กู้เสี่ยวหวานมีความรู้สึกไม่ดีในใจของนาง ดังนั้นนางจึงพยักหน้าให้อาจั่วและอาโม่ที่อยู่ข้างหลัง ทั้งสามเข้าไปในสวนหลังบ้านภายใต้การนำของฉางกุ้ย

ภายในร้านหรูหราอลังการ พอเข้าผ่านม่านเข้ามาก็จะเห็นการตกแต่งที่แตกต่างจากโถงด้านหน้า

หลังจากผ่านม่านเข้ามา จะผ่านห้องเล็กที่รายล้อมไปด้วยตู้หนังสือ มีหนังสือมากมายในนั้น มีแจกันลายครามขนาดเล็กและมีดอกเบญจมาศประดับไว้ในแจกันกำลังส่งกลิ่นหอมจาง ๆ

หลังจากที่ออกจากห้องเล็กมา สายตาก็เห็นภาพตรงหน้าชัดเจนขึ้น

ลานขนาดใหญ่ล้อมรอบด้วยต้นไม้ใหญ่ให้ร่มเงา มีดอกไม้และพืชทุกชนิดอยู่ตรงกลางรวมถึงดอกเบญจมาศที่บานแล้วและดอกไม้อื่น ๆ การจัดวางที่เป็นระเบียบทำให้ผู้คนรู้สึกมีความสุข

แทนที่จะเดินไปกลางลานบ้าน ฉางกุ้ยพากู้เสี่ยวหวานและคนอื่น ๆ ไปที่ทางเดินด้านหนึ่ง ผ่านทางเดินและเข้ามาที่ห้องรับรอง “คุณหนู มาถึงแล้ว”

จากนั้น เขายกมือขึ้นเคาะประตู จากนั้นก็มีน้ำเสียงนิ่งสงบดังขึ้นมาจากด้านใน “มีอะไร”

ฉางกุ้ยตอบว่า “ลุงเลี่ยว คุณหนูที่ซื้อผ้าของเราครั้งก่อนมาที่นี่”

กู้เสี่ยวหวานอยากรู้ว่าเขากำลังพูดอะไร ลุงเลี่ยวจะจำตัวเองได้หรือ?

ท่านลุงเลี่ยวคนนี้ติดต่อกับลูกสาวจากตระกูลที่ร่ำรวยทุกตระกูล เขาจะจำตัวเองได้อย่างไร

กู้เสี่ยวหวานประหลาดใจ แต่ตอนนี้กลับไม่มีเสียงตอบสนองมาจากด้านใน เมื่อฟังการเคลื่อนไหวก็ดูเหมือนจะมีเสียงฝีเท้าดังขึ้น แน่นอนว่าประตูก็ถูกเปิดหลังจากนั้นครู่หนึ่ง

เมื่อลุงเลี่ยวเห็นว่าหญิงสาวที่ยืนอยู่ที่ประตูคือหญิงสาวที่เขาตามหา เขาดีใจเป็นอย่างมาก แต่ใบหน้าของเขายังคงสงบนิ่ง “แม่นางมาแล้ว”