ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1487 เข้าพระราชวัง

บทที่ 1487 เข้าพระราชวัง

บทที่ 1487 เข้าพระราชวัง

เขาคลี่ยิ้มจางและดวงตาเรียวยาวเผยให้เห็นดวงดาวที่เปล่งประกายเหมือนแสงรุ่งอรุณ แต่ดวงดาวไร้ซึ่งความอบอุ่น มันเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งในเดือนสิบสอง

ทันทีที่รถม้าหยุดลง นิ้วเรียวยาวของเขาก็หยิบหน้ากากสีเงินขึ้นมาสวมปิดใบหน้า

นี่คือสถานที่ที่ใกล้กับตำหนักทองมากที่สุด ฉินเย่จือก้าวลงจากรถม้า ทุกย่างก้าวของเขาอยู่ภายใต้สายตาเสนาบดีทุกคน

ท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ไม่เคยแสดงสีหน้าที่แท้จริงออกมา เขามีตัวตนลึกลับในต้าชิงมาโดยตลอด

บางคนยืดศีรษะมองดูสถานที่ที่ท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนก้าวลงมาจากรถม้า แต่พวกเขากลับเห็นอะไรไม่ชัด มีเพียงชุดที่พลิ้วไหวไปตามสายลมเท่านั้น และมีหน้ากากสีเงินที่สะท้อนอยู่ภายใต้มุกราตรี

ขันทีคนหนึ่งรอฉินเย่จือลงจากรถมานานแล้ว เมื่อเห็นรถม้าที่คุ้นเคยจอดอยู่ข้างหน้า ขันทีก็ก้มลงทันทีและหยิบเก้าอี้ตัวเตี้ยวางไว้ข้างหน้ารถ

เมื่อมีคนก้าวลงมา ทำให้เขาสัมผัสได้ถึงความเย็นเยือก

เป็นเวลาหลายปีแล้ว แม้ว่าเขาจะมาที่นี่เพื่อนำผู้สำเร็จราชการแทนไปยังห้องท้องพระโรง แต่เขาก็ไม่เคยกล้าที่จะเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย ในขณะนี้เขาก็ยังคงไม่กล้ามอง กลิ่นอายของชายในตำนานแห่งต้าชิง ผู้ที่ทำให้เขาไม่แม้แต่จะกล้าหายใจ เขาทำได้เพียงก้มลงนำทางไปข้างหน้าด้วยความเคารพ

ภายใต้การนำของขันที ฉินเย่จือเดินตรงไปที่ตำหนักทองซึ่งมีเหล่าขุนนางและทหารยืนอยู่ทั้งสองฝั่ง ก้มศีรษะและยืนด้วยความเคารพ

ภายใต้ม่านลูกปัด ฉินเย่จือมองที่ขุนนางและทหารของราชวงศ์อย่างเย็นชา ในขณะนี้ก็มีเสียงตะโกนดังขึ้น “ฮ่องเต้เสด็จแล้ว!”

หลังจากนั้น เหล่าขุนนางและทหารทั้งหมดคุกเข่าลงและตะโกนถวายพระพรฮ่องเต้น้อย “ขอให้พระองค์ทรงอายุยืน หมื่นปี! หมื่นปี หมื่น ๆ ปี!”

ฉินเย่จือยืนขึ้นและทำความเคารพอยู่ข้างหลัง

จากนั้นก็ได้ยินเสียงคำสั่งดังขึ้น “ถวายบังคมฮ่องเต้!”

“ขอให้พระองค์ทรงอายุยืน หมื่นปี! หมื่นปี หมื่น ๆ ปี!” หลังจากตะโกนเสร็จ ขุนนางเหล่านั้นก็ยืนขึ้นพร้อมเพรียงกันอีกครั้ง

เพียงเพราะด้านหลังฮ่องเต้น้อย หลังม่านหนามีชายร่างสูงใหญ่และมีศิลปะการต่อสู้ที่ไม่ธรรมดานั่งอยู่ เขานั่งอยู่บนที่นั่ง แค่รู้สึกว่าหลังม่านเย็นเยือกเหมือนถ้ำน้ำแข็งอายุพันปี ซึ่งทำให้ผู้คนสั่นสะท้าน

….

เช้าตรู่ของวันที่สอง เมื่อกู้เสี่ยวหวานตื่นขึ้น นางก็รู้สึกสดชื่นและรู้สึกว่าสมองของนางปลอดโปร่งมาก

อย่างไรก็ตาม เมื่อรู้สึกถึงความหนืดและความเปียกชื้นที่ร่างกายส่วนล่าง ใบหน้าของนางก็ขึ้นสีแดงด้วยความอาย แม้ว่านางจะไม่เคยสัมผัสกับความเหนียวที่ร่างกายส่วนล่างของนาง แต่ด้วยสัญชาตญาณของผู้ใหญ่นางจะไม่รู้ได้อย่างไรว่ามันคืออะไร

มันคือปฏิกิริยาของร่างกาย

เมื่อคืนที่ผ่านมา ความสุขและความปรารถนาทำให้นางราวกับขึ้นสวรรค์

ร่างกายเหมือนจะเรียกร้องมากขึ้นเรื่อย ๆ ดังนั้นจึงมีความต้องการตามธรรมชาติ

อย่างไรก็ตาม ฉินเย่จือหยุดตัวเองไว้ในช่วงเวลาสำคัญ เมื่อคิดถึงมันนอกเหนือจากความรู้สึกขอบคุณแล้ว ยังมีร่องรอยของความเสียดายแฝงอยู่ด้วย เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ แก้มของกู้เสี่ยวหวานก็แดงปลั่ง และนางเอ่ยเย้ยหยันตัวเอง “กู้เสี่ยวหวาน เจ้าไม่มีความละอายใจเสีย”

“คุณหนู ตื่นแล้วหรือ” เมื่อได้ยินเสียงข้างใน อาจั่วที่ยืนอยู่ข้างนอกเพื่อรอปรนนิบัติก็ถามขึ้นทันที

กู้เสี่ยวหวานอยู่ในภวังค์เพราะนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ ทันใดนั้น เมื่อนางได้ยินเสียงของคนอื่น นางจึงตกใจและรีบพูดว่า “ตื่นแล้ว เข้ามาได้ แต่ว่ารอข้าสักครู่”

กู้เสี่ยวหวานกำลังจะบอกให้อาจั่วเข้ามา แต่เมื่อนึกถึงใบหน้าของนางในตอนนี้ นางจึงสั่งให้อาจั่วรอก่อน จากนั้นกู้เสี่ยวหวานก็กระโดดลงจากเตียงเหยียบลงพรมหนานุ่มด้วยเท้าเปล่าและไปที่ตู้เสื้อผ้า

นางเปลี่ยนชั้นในส่วนล่างอย่างรวดเร็ว และหลังจากเปลี่ยนแล้วก็เอ่ยว่า “เอาล่ะ เข้ามาได้เลย”

อาจั่วที่ยืนอยู่ข้างนอกรู้สึกแปลกเล็กน้อย ในวันนี้เกิดอะไรขึ้นกับคุณหนูกัน?

หลังจากเข้ามาแล้วก็วางน้ำล้างหน้าไว้โต๊ะข้างเตียง จากนั้นเดินอ้อมไปด้านหลังกู้เสี่ยวหวานเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าให้นาง แต่เมื่อเห็นกองเสื้อผ้าที่ถูกม้วนไว้ด้านข้าง กู้เสี่ยวหวานจึงพูดขึ้นว่า “อาจั่ว เอาสิ่งนี้ไปเผาทิ้งเสีย อย่าให้ใครเห็นเข้า”

เดิมทีกู้เสี่ยวหวานวางแผนที่จะเผามันด้วยตัวเอง แต่อาจั่วอยู่เคียงข้างนางเสมอ ไม่ว่านางจะไปที่ไหน ดังนั้นให้ก็อาจั่วเผามันทั้งหมดจะดีกว่า

“รับทราบเจ้าค่ะ ข้าจะเผามันทีหลัง” แม้ว่านางจะสงสัยว่ามันคืออะไร แต่อาจั่วก็ไม่ได้ถาม ไม่พูด หรือสงสัยเกี่ยวกับเรื่องของเจ้านาย เจ้านายขอให้ทำอะไรก็ทำ ไม่พูดเรื่องไร้สาระ ไม่ตั้งคำถาม และไม่รับรู้เรื่องที่ตัวเองไม่ควรรู้

วันนี้จะไปแสดงความขอบคุณต่อเสิ่นเหวินเจวี้ยน ดังนั้นกู้เสี่ยวหวานจึงเลือกชุดสีน้ำเงินที่ดูภูมิฐานซึ่งเข้ากับอายุของนางเป็นพิเศษ หลังจากล้างตัวและเตรียมตัวให้พร้อม กู้เสี่ยวหวานก็วางแผนที่จะออกเดินทาง

“ไปถามอีกครั้งว่าคุณหนูเล็กอยากจะไปด้วยหรือไม่” กู้เสี่ยวหวานหยุดกะทันหันและถามขณะที่นางกำลังที่กำลังจะก้าวออกจากสวนชิง

อาจั่วรับคำสั่งและไม่นานก็กลับมาคนเดียว “คุณหนู คุณหนูเล็กบอกว่าวันนี้นางจะไม่ไป คุณหนูไปก็เหมือนนางไปด้วยตนเอง คุณหนูเล็กเย็บปักถักร้อยอยู่ที่บ้าน”

กู้เสี่ยวหวานพยักหน้าอย่างเห็นด้วย และมองไปทางลานบ้านของกู้เสี่ยวอี้ “ไปกันเถอะ”

ร้านขายผ้าจิ่นซิ่วนั้นเป็นเหมือนถ้ำที่ไม่รู้จัก และบางสิ่งก็เกิดขึ้นทีละอย่างซึ่งทำให้ผู้คนสงสัยเกี่ยวกับจุดประสงค์ของร้านขายผ้าจิ่นซิ่ว

แม้ว่านางซึ่งเป็นเสี้ยนจู่อันผิง แต่ก็จำเป็นต้องป้องกันคนอื่น ๆ เป็นการดีกว่าที่จะติดต่อกับร้านขายผ้าจิ่นซิ่วให้น้อยลง

ในขณะนี้ เสิ่นเหวินเจวี้ยนอยู่ในบ้านอย่างเบื่อหน่ายไม่ยอมออกไปไหน

ฉางเซิงยืนพิงประตูพลางมุ่ยปาก บ่นอย่างเสียใจ “นายท่าน เป็นอะไรไป ทำไมท่านไม่พูดอะไรเลย”

ฉางเซิงพึมพำ แต่ไม่มีใครในห้องตอบกลับและภายในห้องก็เงียบสนิท