ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1452 จงใจขุดหลุม

บทที่ 1452 จงใจขุดหลุม

บทที่ 1452 จงใจขุดหลุม

“อ๋อ แขกคนพิเศษหรือ” หลี่ฝานถามด้วยความอยากรู้

เป็นเวลาเดียวกับที่ชุยจู่มารายงานพอดี “คุณหนู เสี้ยนจู่อันผิงมาถึงแล้ว”

ในเวลาเดียวกับที่หลี่ฝานหันมาทางนี้พอดี สายตาของเขามองตรงไปที่กู้เสี่ยวหวาน ทั้งสองไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาและทำเป็นว่าไม่รู้จักกัน จากนั้นก็เบนสายตาไปทางอื่น

“คุณหนูซู”

“เสี้ยนจู่อันผิง” ซูเฉี่ยนเยว่รีบมาต้อนรับข้างหน้า นางจับมือกู้เสี่ยวหวานแน่นพร้อมพูดอย่างขอโทษว่า “ว่าตามหลักแล้ว ข้าควรเป็นคนลงไปต้อนรับท่าน เพียงแต่ข้าค่อนข้างไม่สะดวก หากครั้งต่อไปจัดงานเลี้ยงที่บ้าน ข้าจะเป็นคนไปต้อนรับแขกคนสำคัญที่ประตู”

กู้เสี้ยวหวานประตุกยิ้มมุมปาก “คุณหนูซูเกรงใจเกินไปแล้ว”

สายตาที่สังเกตได้ยากของซูเฉี่ยนเยว่จ้องมองไปที่กู้เสี่ยวหวานอย่างตำหนิ ในตอนแรกที่พบนาง เห็นนางสวมชุดสีดำที่ดูสกปรก ในใจก็รู้สึกประหลาดใจ หากแต่มันก็หายวับไปในพริบตา

“มา ๆ รีบนั้งลงเถอะ วันนี้ข้ายังเชิญคุณหนูหวงมาด้วย ว่าตามจริงแล้วก็ควรจะรีบมา ชุยจู่ลงไปต้อนรับคุณหนูหวงเสีย”

กู้เสี่ยวหวานไม่กล้านั่งตรงที่ที่ซูเฉี่ยนเยว่จัดไว้ให้ซึ่งเป็นที่นั่งที่แรกสำหรับแขกคนสำคัญ แม้ว่าคนที่มาจะมีเพียงสามคน แต่ที่นั่งที่ถูกจัดไว้เช่นนี้ เห็นได้ชัดว่าเป็นที่ที่ทำให้ตนเองตกอยู่ในสถานการณ์ที่น่าอึดอัดได้

“เสี้ยนจู่อันผิง ท่านมาที่เมืองหลวงครั้งแรกก็มาเป็นแขกของพวกเรา ตำแหน่งตรงนี้เดิมทีก็จัดไว้ให้ท่านนั่ง” ซูเฉี่ยนเยว่จูงมือกู้เสี่ยวหวานไปยังตำแหน่งนั้น

กู้เสี่ยวหวานส่ายหน้า “คุณหนูซู วันนี้เจ้าเป็นเจ้าภาพ ที่นั่งแขกตรงนี้ควรเป็นของเจ้า”

“วันนี้ข้าเป็นเจ้าภาพ แต่เจ้าเป็นแขก จะให้เจ้าภาพนั่งอยู่ในที่นั่งของแขกได้อย่างไร มา ๆ เจ้ามาที่นี่เป็นครั้งแรก เจ้านั่งเถอะ”

ซูเฉี่ยนเยว่รอไม่ไหว นางเข้าไปจับมือของกู้เสี่ยวหวานไว้ และจูงมือนางเดินไปที่ตำแหน่งบนสุดด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม

หลี่ฝานที่อยู่ข้าง ๆ เห็นซูเฉี่ยนเยว่มีน้ำใจเช่นนี้ จึงเกิดความสงสัยและเคลือบแคลงใจ

ซูเฉี่ยนเยว่คนนี้เป็นลูกสาวของเสมียน ทั้งยังมีความสัมพันธ์อันดีกับหมิงตูจวิ้นจู่ ปกติไม่เคยเห็นใครอยู่ในสายตา

เมื่อมาถึงร้านฝูจิ่นเพื่อทานหม้อไฟ มีเพียงหลี่ฝานเท่านั้นที่เห็นซูเฉี่ยนเยว่นั่งอยู่ด้านบนสุด นางเคยมีท่าทางเหมือนวันนี้เสียที่ไหนที่ร้อนใจอยากให้กู้เสี่ยวหวานไปนั่งที่ตำแหน่งบนสุด

เมื่อคิดถึงตรงนี้ หลี่ฝานจึงแอบเพ่งมองไปที่นางพร้อมส่ายหัว

กู้เสี่ยวหวานเลี่ยงคำเชิญของอีกฝ่ายอย่างแนบเนียนและยืนอยู่ข้าง ๆ ซูเฉี่ยนเยว่ผู้นี้รีบร้อนให้นางนั่งลงเช่นนี้ หรือว่านางมีแผนการอะไรแอบแฝง

เมื่อนึกถึงว่าซูเฉี่ยนเยว่ยังเชิญใครก็ไม่รู้มาอีกคน สายตาของกู้เสี่ยวหวานก็ปฏิเสธอย่างไม่มีข้อกังขา “คุณหนูซู ตอนนี้ยังมีแขกอีกคนที่ยังไม่มา ถ้าอย่างนั้นรอให้แขกมาครบแล้วค่อยนั่งเถอะ”

กู้เสี่ยวหวานถอยหลังไปสองก้าวเพื่อออกห่างจากตัวของซูเฉี่ยนเยว่ ดูเหมือนว่าซูเฉี่ยนเยว่จะยังไม่ยอมจบเรื่องนี้ นางก้าวไปข้างหน้าอีกครั้งเพื่อคว้าแขนของกู้เสี่ยวหวานไว้ อาจั่วที่อยู่ข้าง ๆ ก้าวไปหยุดอยู่ข้างหน้าอย่างว่องไว เพื่อยืนอยู่ข้างหน้ากู้เสี่ยวหวาน ยืนอยู่ตรงกลางระหว่างกู้เสี่ยวหวานและซูเฉี่ยนเยว่ เพื่อขวางทั้งสองเอาไว้

ใบหน้าของซูเฉี่ยนเยว่เต็มไปด้วยความไม่ยินยอม แต่นางกลับไม่กล้าที่จะแสดงมันออกมาแม้แต่น้อย ริมฝีปากจึงได้แต่คลี่ยิ้มอย่างจำใจ “ได้สิ งั้นรออีกหน่อยเถอะ”

จากนั้นก็ฉวยโอกาสนี้ ซูเฉี่ยนเยว่ชี้ไปที่หลี่ฝาน “เสี้ยนจู่ นี่คือเถ้าแก่หลี่เจ้าของร้านฝูจิ่น เมื่อครู่ข้าเพิ่งสั่งอาหารไป ท่านอยากลองดูอีกหน่อยไหม ดูว่าต้องการอะไรเพิ่มเติมอีกไหม”

กู้เสี่ยวหวานมองหลี่ฝาน ก่อนจะยิ้มพลางส่ายหน้า “วันนี้มาเป็นแขกของคุณหนูซู จะให้ข้าทำเกินหน้าเกินตาได้อย่างไร ที่คุณหนูซูสั่งนั่นดีแล้ว”

ซูเฉี่ยนเยว่เห็นว่ากู้เสี้ยวหวานทำตัวห่างเหินอยู่ตลอด ใบหน้าแสดงความแข็งกระด้าง แต่เมื่อได้ยินชุยจู่เข้ามารายงานว่าหวงหรูซื่อมาถึงแล้ว สีหน้าของนางจึงกลับมาเป็นปกติ “พี่หวง”

วันนี้หวงหรูซื่อสวมชุดสีเหลืองนวล สว่างไสวราวกับดอกมะลิเหมันต์ในฤดูใบไม้ผลิ

ซูเฉี่ยนเยว่มองไปยังสองคนที่ยื่นอยู่ข้างกายนาง คนหนึ่งแต่งตัวเรียบง่าย แต่กลับทำให้คนต้องนับถือความสามารถในการเลือกเสื้อผ้าของกู้เสี่ยวหวาน ร่างที่สวมชุดสีดำทั้งตัวนั้น ไม่ได้ทำให้รู้สึกอึดอัดแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามเครื่องประดับสีแดงขับให้ผิวของนางดูขาวใสยิ่งกว่าหิมะ

สำหรับหวงหรูซื่อ นางสวมชุดสีเหลืองนวล สดใสราวกับผีเสื้อเต้นรำ ริมฝีปากมีสีแดงสด ใบหน้าขาวราวกับหิมะ ผมสีดำขลับราวกับน้ำหมึก เครื่องแต่งกายที่ดูเลิศหรูอลังการเช่นนั้นราวกับกลัวคนอื่นจะไม่รู้ว่านางเป็นลูกสาวของท่านเสมียน

“ท่านพี่หวง ท่านมาแล้ว” ซูเฉี่ยนเยว่มองอีกฝ่ายแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม

หวงหรูซื่อเป็นลูกสาวคนโตของท่านเสมียน ฐานะของทั้งสองไม่ได้ต่างกันนัก แต่เมื่อซูเฉี่ยนเยว่อยู่ข้างหน้า หวงหรูซื่อก็ยังดูด้อยกว่าเล็กน้อย

หลังจากเห็นกู้เสี่ยวหวาน หวงหรูซื่อผู้นั้นจึงเชิดหน้าขึ้น ยกกระโปรงขึ้น และเดินไปยังที่นั่งด้านบนสุด

ซูเฉี่ยนเยว่รีบก้าวไปข้างหน้าเพื่อจูงมือของหวงหรูซื่อ เพื่อเดินไปที่ตำแหน่งแรกด้านบน “ท่านพี่”

หวงหรูซื่อไม่แม้แต่จะคิดและนั่งลงทันที การกระทำที่เป็นไปตามธรรมชาติเช่นนี้

กู้เสี่ยวหวานเห็นพวกนางสองคนไม่มีความเกรงอกเกรงใจเช่นนี้ จึงยิ้มเยาะในใจ

ซูเฉี่ยนเยว่ผู้นี้ ทันทีที่มาก็ขุดหลุมให้ตัวเองกระโดดลงไป

ถ้าเมื่อครู่นางรับคำเชิญของซูเฉี่ยนเยว่ก็ยากที่จะปฏิเสธ และนั่งตรงตำแหน่งนั้นอย่างไม่ทันระวัง หวงหรูซื่อผู้นั้นมาเห็นว่าเดิมทีตำแหน่งที่นั่งที่ควรจะเป็นของตนถูกคนอื่นนั่งแล้ว ตามนิสัยของหวงหรูซื่อแล้ว นางจะต้องไม่พอใจมากแน่ ๆ

ใบหน้าของกู้เสี่ยวหวานนิ่งเรียบอยู่ตลอด หลังจากเห็นหวงหรูซื่อนั่งลงแล้ว ใบหน้าของนางก็ไม่แสดงอารมณ์แม้แต่น้อย

ซูเฉี่ยนเยว่แอบชำเลืองมองกู้เสี้ยวหวาน เมื่อเห็นหน้าของนางไม่แสดงอารมณ์แม้แต่น้อยก็รู้สึกประหลาดใจ

ใบหน้าของซูเฉี่ยนเยว่แข็งทื่อไปครู่หนึ่ง

“เสี้ยนจู่อันผิง เชิญนั่งเจ้าค่ะ” นางชี้ไปยังที่นั่งที่อยู่ไม่ไกลจากหวงหรูซื่อ และพูดอย่างขอโทษเล็กน้อย

กู้เสี่ยวหวานไม่สนใจสายตาที่แสดงความขอโทษของซูเฉี่ยนเยว่ แต่นางก็แสร้งทำเป็นไม่เห็น หลังจากทักทายหวงหรูซื่อเสร็จ จึงหาที่นั่งสำหรับตนเองแล้วนั่งลง

วันนี้มีแค่พวกเราสามคน ซูเฉียนเยว่จึงพูดด้วยรอยยิ้ม “เสี้ยนจู่อันผิง เช่นนั้นท่านไปนั่งข้าง ๆ คุณหนูหวงเถอะ”

กู้เสี่ยวหวานยิ้มพลางนั่งลงบนที่นั่งที่เว้นห่างจากหวงหรูซื่อหนึ่งที่

เดิมทีหวงหรูซื่อก็ไม่ต้องการให้กู้เสี่ยวหวานนั่งอยู่ข้างนาง เมื่อเห็นกู้เสี่ยวหวานนั่งห่างออกไป ในใจก็รู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย