ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1448 ทำให้คนประหลาดใจ

บทที่ 1448 ทำให้คนประหลาดใจ

บทที่ 1448 ทำให้คนประหลาดใจ

ตอนนี้คนที่ก่อเรื่องวุ่นวายต่อหน้านาง ล้วนเข้าใจผิดคิดว่านางไม่รู้จักแม้แต่กุ้ยฮวา

อย่างไรก็ตาม นางคิดผิดแล้ว

กุ้ยฮวานี้ กู้เสี่ยวหวานไม่เพียงแต่รู้จัก ในคัมภีร์ประวัติศาสตร์ห้าพันปีก่อนของจีนมีการกล่าวถึงกุ้ยฮวาไม่น้อยเลย

กู้เสี่ยวหวานระงับรอยยิ้มและขมวดคิ้วราวกับว่างุนงง

เมื่อทุกคนเห็นเช่นนี้ก็ยิ่งแน่ใจว่าฮู้กั๋วจวิ้นจู่และนางเตรียมตัวเรื่องนี้มาก่อน

กู้เสี่ยวหวานแสร้งทำเป็นครุ่นคิดครู่หนึ่ง จากนั้นก็เงยหน้าขึ้น และรอยยิ้มใบหน้าของนางก็ฉีกกว้างยิ่งกว่าเดิม ทำให้คุณหนูตรงหน้าพลันหัวใจสั่นสะท้าน

“คุณหนูท่านนี้ฟังไว้ให้ดี กุ้ยฮวาที่มีกลิ่นหอมจะเบ่งบานและร่วงโรยเอง กลางคืนที่เงียบสงบและภูเขาในฤดูใบไม้ผลิก็ดูเหมือนจะว่างเปล่า พระจันทร์ส่องแสงเจิดจ้าทำให้นกบนภูเขารำคาญใจ” ริมฝีปากที่แดงและรอยยิ้มที่มุมปากของกู้เสี่ยวหวานทำให้คนหลงใหล แล้วนางก็ส่งเสียงนกร้องของหวังเวยออกมา ไม่มีคนรู้ว่านี่คือบทกวีของหวังเวย และไม่มีใครน่าจะรู้จักบทกวีนี้ว่ามาจากไหนกันแน่ ในสายตาคนเหล่านั้น นี่คือกลอนที่กู้เสี่ยวหวานแต่งขึ้นมาเอง

กู้เสี่ยวหวานยิ้มเบา ๆ แต่ทำให้ทุกคนแปลกใจ

ถ้าบอกว่าเมื่อครู่ยังมีข้อสงสัย กลับกลายเป็นตื่นตระหนกเสียมากกว่า

“สุรา” ยังมีคนไม่เชื่อและเอ่ยปากออกมา

“สุราหลานหลิงชั้นดี ถ้วยหยกสะท้อนแสงเหลืองอำพัน แต่ถ้าเจ้าภาพดื่มจนเมามายไม่สนว่าอยู่บ้านเกิดหรือต่างแดน” กู้เสี่ยวหวานคิดอยู่ครู่หนึ่งและคิดขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย

หลี่ไป๋เป็นเทพสุราเช่นเดียวกันกับเทพกวี

ใครจะบอกว่ากลอนของเขาไม่ดีกันล่ะ?

“ดี” ทันทีที่กู้เสี่ยวหวานพูดจบ ก็ได้ยินถานอวี้ซูปรบมืออย่างดีใจ และมองไปอย่างภาคภูมิใจทางคนเหล่านั้นที่กำลังตกตะลึง “พวกเจ้าบอกว่าข้าและพี่สาวของข้าสมรู้ร่วมคิดกันมาก่อนไม่ใช่หรือ เหตุใดคำของพวกเจ้า พี่สาวของข้ายังแต่งออกมาได้ หรือว่าพวกเจ้าก็สมรู้ร่วมคิดกับพี่สาวข้าไว้แล้ว”

ซูหมิ่นโกรธจนหน้าดำหน้าแดง และสายตามองไปที่กู้เสี่ยวหวานราวกับงูพิษ

กู้เสี่ยวหวานหาได้เกรงกลัวแต่อย่างใด และจ้องมองไปที่สายตาของซูหมิ่นอย่างไม่ใส่ใจ

ด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก

ซูหมิ่นผู้นี้ไม่ต้องการให้นางได้หน้าดูดี กู้เสี่ยวหวานเองก็คร้านที่จะไกล่เกลี่ยกับนาง

นางไม่ได้ต้องการให้ตนเองขายหน้าหรอกหรือ

“เสี้ยนจู่อันผิงมีพรสวรรค์ด้านวรรณคดี สามารถแต่งบทกลอนออกมาได้อย่างรวดเร็วเช่นนี้ โดดเด่นมากจริง ๆ” ซูหมิ่นโกรธมาก แต่ในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ต้องกู้หน้ากลับคืนมาให้ได้อย่างเด็ดขาด

“ขอบคุณสำหรับคำชมของจวิ้นจู่ เป็นเพราะในบ้านมีน้องชายที่ชอบอ่านหนังสือ สองสามปีมานี้จึงได้อ่านไปพร้อมเขา” กู้เสี่ยวหวานยิ้มและอธิบาย เหตุการณ์เช่นนี้ดูเหมือนจะมากเกินไปก็ไม่ค่อยจะดี โยนทุกอย่างให้กู้หนิงอันก่อนแล้วกัน

“โอ้! เป็นแบบนี้นี่เอง” ซูหมิ่นเห็นกู้เสี่ยวหวานถ่อมตน จึงพูดว่า “จู๋อวิ๋น เมื่อครู่เจ้าพูดเล่นแล้ว นี่ไม่ใช่โยนอิฐเพื่อล่อหยก เห็นได้ชัดว่าโยนกองทองออกมา ข้าเกรงว่าต่อไปคงไม่มีคุณหนูคนไหนกล้าออกมาแล้ว”

รอยยิ้มบนใบหน้าของซูหมิ่นงดงามราวกับนางเซียน แต่ทุกคนก็รู้ว่าในใจนางโกรธจนแทบจะกระอักเลือดอยู่แล้ว

อยากทำให้กู้เสี่ยวหวานเสียหน้า แต่ไม่คิดว่าจะทำให้นางได้โอกาสที่ดีเช่นนี้ หากเรื่องนี้แพร่ออกไป ทุกคนคงบอกว่าเสี้ยนจู่อันผิงถ่อมตนเก็บอาการเก่ง ไม่ให้คนอื่นรู้ว่านางทำอะไรอยู่ และถูกบังคับให้แสดงความสามารถ

เมื่อฟางจู๋อวิ๋นเห็นซูหมิ่นพูดเช่นนี้ ก็ตกใจจนเหงื่อแตกพลั่ก “ถูกต้อง เมื่อครู่เป็นข้าที่โง่เขลาเบาปัญญา ไม่รู้ว่าจะมีบุคคลที่มีความสามารถเช่นนี้อยู่ในชนบท”

“มันไม่ใช่พรสวรรค์ที่จะอ่านหนังสือแค่สองสามเล่มแล้วเกิดความเข้าใจทะลุปรุโปร่ง” กู้เสี่ยวหวานยิ้มอย่างถ่อมตน

ในตอนนี้ ทุกคนประหลาดใจจนเหงื่อตก

อ่านแค่ไม่กี่เล่มก็เกิดความเข้าใจทะลุปรุโปร่ง

ทุกคนประหลาดใจมาก มองกู้เสี่ยวหวานอย่างประหลาดใจและอิจฉา

ซูหมิ่นรู้สึกหมดแรงและไม่มีความคิดที่จะอยู่ในงานเลี้ยงต่อไป ตอนนี้กู้เสี่ยวหวานแสดงความสามารถมาแล้ว และเป็นไปตามเจตนาของนาง

อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าจะเป็นไปตามเจตนาดีหรือเจตนาร้ายของนาง เมื่อเห็นใบหน้าซูหมิ่นที่ดำมืดเหมือนก้นหม้อก็เดาออกได้ประมาณเจ็ดแปดส่วน

เมื่องานเลี้ยงจบลง กู้เสี่ยวหวานและคนอื่น ๆ ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

ซูหมิ่นขอตัวออกไปก่อนเนื่องจากความเหนื่อยล้า และไม่ส่งถานอวี้ซูกลับไป

ถานอวี้ซูเองไม่ได้อยากให้นางไปส่ง จึงจับมือกู้เสี่ยวหวานและเดินออกไปจากสวนด้วยสีหน้าที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความดีใจ เหล่าคุณหนูทั้งหลายที่อยู่ด้านหลังและคนอื่น ๆ มองกู้เสี่ยวหวานด้วยสายตาซับซ้อน และไม่แน่ใจว่าหมายถึงอะไร

เมื่อถึงหน้าประตูก็เห็นอาจั่วยืนอยู่ข้างนอกด้วยสีหน้าที่ตื่นเต้น

เรื่องที่เกิดข้างในเมื่อครู่นี้ นางได้ยินชัดเจนทุกอย่าง

ตอนแรกได้ยินแม่นางบอกว่าข้าไม่ดีใจ แต่ตอนที่นางพูดว่าหลีกให้ผึ้งและผีเสื้อ ครั้นได้ยินสิ่งนี้ อาจั่วอยากจะปรบมือให้

ตอนนี้ซูหมิ่นถูกตีอย่างโหดเหี้ยม ตีอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย สะใจจริง ๆ จึงรีบนำเรื่องนี้ไปรายงานนายท่าน ให้นายท่านดีใจ

เมื่อออกจากจวนหมิงอ๋องแล้ว ก่อนจะขึ้นรถม้า ฟางเพ่ยหยาก็ดึงแขนถานอวี้ซูอย่างกังวลใจและพูดเบา ๆ “อวี้ซู เจ้าว่าซูหมิ่นนางจะทำได้ไหม”

ถานอวี้ซูได้ยินก็ถอนหายใจ “จะไปสนใจว่านางจะทำได้หรือไม่ได้ทำไมกัน ไม่อายหรืออย่างไร เป็นนางเองที่ต้องการเช่นนี้ นางกล้าทำเช่นนี้กับพี่สาวของข้า เช่นนั้นก็อย่าโทษข้าที่ไม่เกรงใจนางที่เป็นจวิ้นจู่ ข้าก็เป็นจวิ้นจู่เหมือนกัน ถ้าตายก็ตายด้วยกันทั้งสองฝ่าย ดูสิว่าใครจะชนะใคร”

เดิมทีถานอวี้ซูก็มีความแค้นกับซูหมิ่นมากอยู่แล้ว ตอนนี้เมื่อรู้ว่ากู้เสี่ยวหวานอยู่ในช่วงหน้าสิ่วหน้าขวาน แน่นอนว่าทำให้ซูหมิ่นไม่พอใจ แต่ว่าข้าก็จะทำเช่นกัน

เมื่อครู่ในงานเลี้ยง ซูหมิ่นทำท่าทางก้าวร้าว แล้วกู้เสี่ยวหวานจะมีทางถอยได้หรือ

ถานอวี้ซูพูดจบ ฟางเพ่ยหยาจึงพยักหน้า “อวี้ซู เจ้าพูดถูก นางอยากใส่ร้ายพี่สาว พวกเราก็ปล่อยนางไปไม่ได้”

ถานอวี้ซูพยักหน้า “นี่มันก็สายแล้ว เจ้าก็รีบกลับบ้านเถอะ แม่ของเจ้าจะได้ไม่ต้องกังวล แล้วเจ้าก็กินให้น้อยหน่อย เดี๋ยวสุขภาพของเจ้าจะแย่เอา”

ฟางเพ่ยหยาพยักหน้า “ข้ารู้ แต่มันคุมไม่ได้”

ฟางเพ่ยหยามองไปที่เสื้อผ้าของตนเองอย่างลำบากใจ

เสื้อผ้าหลวม ๆ นั้นทำให้ตัวแน่นไปหน่อย คนอื่นใช้ผ้าผืนเดียวในการตัดเสื้อ แต่นางต้องใช้สองผืน

“ถ้าหิวแล้ว เจ้าก็กินขนมนี่หน่อยแล้วกินน้ำเยอะ ๆ”

ถานอวี้ซูพูดจบก็มองฟางเพ่ยหยาแล้วหยิกแก้มของนาง จากนั้นจึงพูดอย่างทุกข์ใจ “จะอ้วนต่อไปไม่ได้แล้วนะ รู้ไหม”