ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1445 ต้องการทำให้นางขายหน้า

บทที่ 1445 ต้องการทำให้นางขายหน้า

บทที่ 1445 ต้องการทำให้นางขายหน้า

“ทำไมหรืออวี้ซู ที่นั่งที่ข้าจัดให้เจ้าไม่ดีหรือ” ซูหมิ่นระงับความโกรธและเอ่ยออกมา

ฮู้กั๋วจวิ้นจู่ผู้สง่างามนั่งอยู่ท้ายสุด แล้วผู้หญิงคนอื่นจะนั่งได้อย่างไร? ที่นั่งทั้งหมดว่างเปล่า สาว ๆ เหล่านั้นต่างยืนอยู่หน้าที่นั่งของตัวเองด้วยท่าทางหมดสภาพ และไม่มีใครกล้านั่งลง

ฮู้กั๋วจวิ้นจู่นั่งอยู่ข้างหลังพวกนาง หากเรื่องนี้รู้ไปถึงหูของไทเฮา การที่พวกนางจะโดนข้อหาดูหมิ่นราชวงศ์ก็ไม่ใช่เรื่องน่าขัน

“ข้าพอใจ ข้าพอใจสิ” ถานอวี้ซูพึมพำอย่างเย็นชาโดยไม่แสดงความอ่อนแอใด ๆ “ข้าพอใจ แต่ว่าข้าไม่สบายใจ”

“ฮู้กั๋วจวิ้นจู่ ข้าจัดให้เจ้านั่งอยู่ตรงนั้น เหตุใดเจ้าถึงไม่สบายใจ” ซูหมิ่นไม่เข้าใจความหมายในคำพูดของถานอวี้ซูและเอ่ยถามออกมา

เมื่อก่อนนางจัดงานเลี้ยง ถานอวี้ซูก็นั่งข้างข้างนางเสมอ

“แน่นอนว่าข้าไม่สบายใจ” ถานอวี้ซูมองซูหมิ่นที่กำลังงุนงงและพูดด้วยรอยยิ้ม “ข้าคือฮู้กั๋วจวิ้นจู่ โดยธรรมชาติแล้ว ข้าคือตัวแทนและความเมตตาจากฮ่องเต้ ดังนั้นการจะนั่งในตำแหน่งแรกย่อมเป็นเรื่องที่เหมาะสมมากกว่าไม่ใช่หรือ เพื่อเป็นการให้เกียรติฮ่องเต้ แต่อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนว่าหมิงตูจวิ้นจู่จะลืมไปว่าเรายังมีบุคคลที่มีพระคุณอันยิ่งใหญ่อย่างฮ่องเต้อยู่”

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร” ซูหมิ่นยังคงไม่เข้าใจ เมื่อเห็นว่าถานอวี้ซูเงียบไป นางก็ไม่สามารถรั้งไว้ได้อีกต่อไป

ถานอวี้ซูผู้นี้เปลี่ยนมุมมองและบอกว่านางไม่เห็นแก่หน้าฮ่องเต้อย่างนั้นหรือ?

“เสี้ยนจู่อันผิง นางได้รับการแต่งตั้งโดยฮ่องเต้ นางได้รับการแต่งตั้งให้เป็นเสี้ยนจู่อย่างยิ่งใหญ่เกรียงไกร นั่นก็นับว่าเป็นหน้าตาของราชวงศ์ไม่ใช่หรือ” ถานอวี้ซูถามกลับ “แม้ว่าตำแหน่งของเสี้ยนจู่อันผิงจะต่ำกว่าเล็กน้อย แต่มันเป็นคำสั่งของฮ่องเต้ ข้าอยากจะถามหมิงตูจวิ้นจู่หน่อยว่า นอกจากท่านกับข้าแล้ว ยังมีหญิงสาวมากมายในลานนี้อีกไหมที่ได้รับเกียรติจากราชวงศ์เช่นนี้”

“เจ้า…” ซูหมิ่นเข้าใจกระจ่างแจ้งแล้ว

เห็นได้ชัดว่าถานอวี้ซูออกหน้าแทนกู้เสี่ยวหวาน และพูดได้ดีมากจนนางถูกตราหน้าว่าไม่เคารพฮ่องเต้

ซูหมิ่นโกรธจนเนื้อตัวสั่นไหว แต่สุดท้ายนางก็ต้องอดทนต่อความโกรธที่เต็มหัวใจ

แม้ว่าคำพูดของถานอวี้ซูจะน่าเกลียด แต่เหตุผลของนางก็สมเหตุสมผล นอกจากนางและถานอวี้ซูแล้ว กู้เสี่ยวหวานเป็นคนเดียวที่ถือว่าเป็นหนึ่งในสมาชิกของราชวงศ์

“อวี้ซูพูดมาก็ไม่ผิด เป็นข้าที่ประมาทเอง ให้คนเข้ามารีบจัดการเปลี่ยนแปลงที่นั่ง”

แม้ว่าเสี้ยนจู่จะเป็นสาวชาวบ้านจากชนบท แต่นางก็ยังถือเป็นขุนนางระดับที่ห้า นางถือว่าเป็นสมาชิกของราชวงศ์ โดยธรรมชาติแล้วตำแหน่งนี้จึงไม่สามารถจัดที่นั่งไว้ตรงท้าย ๆ ได้

หลังจากจัดที่นั่งใหม่ กู้เสี่ยวหวานก็ได้นั่งตรงข้ามกับถานอวี้ซู

คราวนี้หญิงสาวทุกคนในที่นั่งที่เรียงแถวกันก็ต้องถอยตำแหน่งเก้าอี้ไปอีกหนึ่งตำแหน่ง หลังจากนั่งลงแล้ว กู้เสี่ยวหวานก็สัมผัสได้ถึงความเป็นปรปักษ์จากใครบางคนอย่างชัดเจน

นางถูกจัดให้อยู่ในตำแหน่งที่สามจากตำแหน่งสุดท้าย และตำแหน่งของหญิงสาวคนอื่น ๆ ถอยออกไปหนึ่งตำแหน่งก็ต้องไม่พอใจเป็นเรื่องธรรมดา

แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีใครกล้าพูดหรือโต้แย้งอะไร

หลังจากที่ทุกคนนั่งลงเรียบร้อยแล้ว ก็เป็นการแสดงร้องรำทำเพลง

การแสดงทั้งหมดเป็นการแสดงจากเหล่าคุณหนู เช่น การเล่นฉิน เต้นรำ วาดภาพ และอีกมากมาย ทุกอย่างล้วนเป็นการแสดงทั่วไป กู้เสี่ยวหวานไม่สนใจมากนัก นางทำได้เพียงแสร้งทำเป็นชื่นชมเป็นครั้งคราว พร้อมปรบมือหนึ่งหรือสองครั้ง

กู้เสี่ยวหวานมีรอยยิ้มงดงามประดับบนใบหน้าตั้งแต่ต้นจนจบ นางหัวเราะกับทุกคนอย่างครึกครื้นและดูการแสดงอย่างเพลิดเพลิน และนางก็ไม่พบข้อผิดพลาดใด ๆ

ขนมอบและน้ำชาที่วางอยู่บนโต๊ะ กู้เสี่ยวหวานก็กินพอเป็นพิธีแล้ววางลง ตั้งสมาธิจดจ่อกับการดูการแสดง

ซูหมิ่นที่นั่งอยู่ที่เก้าอี้ตำแหน่งแรกเบนสายตาเหลือบมองไปยังตำแหน่งของกู้เสี่ยวหวานเป็นครั้งคราว เห็นว่าตอนที่นางดูการแสดงอย่างตั้งใจ ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มเสมอ และเมื่อนางกำลังรับประทานอาหารก็มีรอยยิ้มที่พึงพอใจบนใบหน้า ไม่มีการกระทำไม่เหมาะไม่ควรเลยแม้แต่น้อย

นอกจากนี้ ท่าทางการกินของว่างและการดื่มชานั้นสง่างามมาก ไม่มีร่องรอยของความหยาบคายของหญิงสาวในหมู่บ้านเลย

ทุกท่วงท่าการขยับกายล้วนแสดงถึงมารยาทที่ดี

กู้เสี่ยวหวานยิ้มและยอมรับสายตาของคนเหล่านี้ นางไม่ได้จงใจติดตามการจ้องมองของพวกเขา แต่เพียงก้มหัวลงเบา ๆ เพื่อดูการแสดงหรือกินอาหาร และไม่สนใจการตรวจสอบข้อเท็จจริงของคนอื่นเลย

หลังจากการแสดงโดยเหล่าคุณหนูจบลงก็ใช้เวลาไปเกือบครึ่งชั่วยาม แต่ซูหมิ่นดูเหมือนว่าไม่ต้องการให้มันจบลง

“ดูเหมือนว่าจวิ้นจู่จะยังสนุกไม่เต็มที่” ซูหมิ่นปรบมือและพูดด้วยรอยยิ้ม สีหน้ายังคงเต็มไปด้วยความหมายแอบแฝงมากมาย

ตอนนี้หมิงตูจวิ้นจู่บอกว่านางไม่สนุกกับการดูการแสดง ส่วนคนอื่น ๆ ก็ตกลงที่จะเพลิดเพลินกับการแสดงต่อไปอีกครั้ง เพื่อให้เหล่าคุณหนูที่ไม่ได้อยู่เหล่านั้นได้แสดงความมารถได้อีกหนึ่งหรือสองรายการ

การแสดงระหว่างหญิงสาวในเมืองหลวงนี้ถือได้ว่าเป็นการนัดดูตัว

แม้ว่าที่นี่จะไม่มีแม่สื่อ แต่ก็ยังมีพี่ชายและน้องชายในครอบครัวของหญิงสาวเหล่านี้ หากผู้ใดโดดเด่นก็จะต้องถูกพูดถึงเป็นธรรมชาติ การเข้าร่วมการแสดงถือได้ว่าเป็นการเพิ่มความเฉิดฉายให้กับตนเอง

ตอนที่ได้ยินเกี่ยวกับเรื่องนี้ครั้งแรก หญิงสาวเกือบทั้งหมดที่มาต่างกระตือรือร้นที่จะสมัครเข้าร่วม แต่เวลาได้ถูกกำหนดไว้แล้ว และบางรายการก็ถูกยกเลิก ผู้ที่สามารถแสดงได้ล้วนเกี่ยวข้องกับหมิงตูจวิ้นจู่ ผู้ที่มีความสัมพันธ์ดีหรือครอบครัวมีอำนาจ

ตอนนี้เมื่อเห็นหมิงตูจวิ้นจู่บอกว่าจะดูการแสดงต่อไป หญิงสาวทุกคนก็เริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง และทุกคนก็พร้อมที่จะขึ้นแสดง

ถานอวี้ซูไม่ได้สร้างความวุ่นวายหรือกระทำการกระโตกกระตาก นางคือฮู้กั๋วจวิ้นจู่ และนอกจากหมิงตูจวิ้นจู่แล้วก็ไม่มีใครกล้าให้นางเต้นรำที่นี่

แต่กู้เสี่ยวหวานแตกต่างออกไป นางหยิบถ้วยชาขึ้นมากำลังจะดื่ม แต่แล้วก็มีเสียงที่แหลมคมและไม่เป็นมิตรดังขึ้น “นี่เป็นครั้งแรกที่เสี้ยนจู่อันผิงจะเข้าร่วมงานเลี้ยงของหญิงสาวในเมืองหลวง ทำไมไม่ให้ท่านเสี้ยนจู่ได้แสดงอะไรเสียหน่อยล่ะ”

คนที่พูดคือฟางจู๋อวิ๋น นางนั่งอยู่ข้าง ๆ ฟางหลานซิน ในขณะที่ถือขนมชิ้นหนึ่งไว้ในมือและพูดด้วยรอยยิ้ม

“จู๋อวิ๋น เจ้ากำลังพูดถึงอะไร? เสี้ยนจู่อันผิงนางมาจากชนบท นางจะรู้จักฉิน หมากรุก การประดิษฐ์ตัวอักษรและภาพวาดเหล่านั้นได้อย่างไร เจ้าพูดเช่นนี้มันหมายความว่าต้องการให้เสี้ยนจู่อันผิงขายหน้าหรือ?” ฟางหลานซินดูเหมือนจะเห็นอกเห็นกู้เสี่ยวหวาน แต่ความจริงแล้วในใจกลับสาปแช่งด้วยรอยยิ้ม