ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1440 พี่น้องที่สนิทสนม

บทที่ 1440 พี่น้องที่สนิทสนม

บทที่ 1440 พี่น้องที่สนิทสนม

รูปร่างหน้าตาของทั้งสองคนไม่มีความคล้ายคลึงกันเลยแม้แต่น้อย คิดดูแล้ว พันธุกรรมของพ่อพวกนางน้อยเกินไป หน้าตาของสองคนนี้ไม่มีส่วนไหนที่คล้ายคลึงกัน คาดว่าน่าจะคล้ายกับมารดาเสียมากกว่า

“จวิ้นจู่ ท่านเองก็เป็นผู้ใหญ่แล้ว อย่ามากล่าวโทษพี่สาว” ฟางจู๋อวิ๋นคับแค้นใจ มองไปที่ฟางเพ่ยหยาที่ขี้อายและขี้กลัวที่จงใจเปิดหน้าผากต่อหน้าซูหมิ่น

คิดแบบนี้แล้ว ซูหมิ่นก็พูดอย่างไม่พอใจ “เกิดอะไรขึ้น ทำไมหน้าผากของพวกเจ้าเขียวอย่างนั้นล่ะ”

“จวิ้น… จวิ้นจู่” ฟางหลานซินอายเล็กน้อยแล้วเงยหน้ามองซูหมิ่น นางไม่กล้าพูด แต่แล้วก็มองไปที่ฟางเพ่ยหยาทันทีด้วยท่าทางเศร้าและหวาดกลัว ใครเห็นก็คงคิดว่าโดนผีหลอก

ซูหมิ่นแสร้งทำเป็นไม่เห็นการกระทำของฟางหลานซินและโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

“พูดออกมาว่าเกิดอะไรขึ้น!” ซูหมิ่นเห็นแบบนั้นก็ตวาดเสียงดังลั่นด้วยความโกรธ “ข้าเชิญพี่น้องที่สนิทสนมมา ใครกล้ารังแกเจ้า เจ้าไม่ต้องตกใจ แต่ไม่เป็นไร จวิ้นจู่คนนี้จะทวงความยุติธรรมให้เจ้าแน่นอน”

ซูหมิ่นบอกว่าเจ้าเป็นพี่น้องที่สนิทสนมที่เชิญมา และจะเรียกร้องความยุติธรรมให้อย่างแน่นอน ทันทีที่พูดออกมา ฟางหลานซินรู้สึกประทับใจอย่างมากจนเอาหัวกระแทกพื้นเสียงดังโครมคราม “ขอบคุณจวิ้นจู่ ขอบคุณจวิ้นจู่ ฮือ ฮือ”

“เมื่อครู่พวกเราเห็นพี่สาวยืนอยู่ที่ประตู พวกเราเอ่ยทักทาย หากแต่นางไม่สนใจและไม่พูดกับเรา ทั้งยังใส่ความพวกเรา บอกว่าพวกเราไม่นึกถึงหน้าตาของตระกูลฟาง ไม่ได้รับการอบรมสั่งสอนและต้องการจะลงโทษเราที่ไม่ได้รับการอบรม จะรายงานต่อฮ่องเต้และจวิ้นจู่ ใครจะทนได้ ฮือ ฮือ”

ฟางหลานซินพูดไปเช็ดน้ำตาไป ต้นหลิวที่อ่อนแอทำให้คนเห็นพลันปวดใจได้ตลอด

“เฮ้อ พี่น้องพวกเจ้า” ครั้นได้ยินว่าเป็นเรื่องของตระกูลฟาง ซูหมิ่นถอนหายใจและก้าวไปข้างหน้า จับฟางหลานซินกับฟางจู๋อวิ๋นไว้และพูดจาราวกับสั่งสอน “แม้ว่าพวกเจ้าทั้งสองจะเป็นลูกสาวของอนุภรรยา แต่สำหรับจวิ้นจู่คนนี้ เจ้ากับเพ่ยหยาไม่มีความแตกต่างกัน ไม่เช่นนั้นจวิ้นจู่คนนี้คงไม่เชิญพวกเจ้ามา”

ซูหมิ่นถอนหายใจ และรู้สึกเสียใจแทนทั้งสองคน

“ชีวิตของพวกเจ้าทั้งสองนั้นสูงส่ง เมื่อได้รับความโกรธเคืองเล็กน้อยก็ต้องมีชีวิตที่ดีมากกว่านี้ เข้าใจไหม” ซูหมิ่นยังคงพูดอย่างจริงจัง

ทันทีที่นางพูดจบก็เห็นใบหน้ามืดคล้ำของฟางเพ่ยหยาดังที่กู้เสี่ยวหวานคาดไว้

ซูหมิ่นหมายถึงอะไร

ในความคิดของซูหมิ่น นางคิดว่าฟางหลานซินกับฟางจู๋อวิ๋นมีฐานะเช่นเดียวกับฟางเพ่ยหยา

หรือนางคิดว่าฟางหลานซินกับฟางจู๋อวิ๋นเป็นสาวงาม ดังนั้นสาวงามจึงไม่ควรทะเลาะกับบุคคลที่มีความรู้แต่รูปร่างอัปลักษณ์อย่างฟางเพ่ยหยา

สีหน้าของถานอวี้ซูมืดครึ้มด้วยความโกรธ นางมองไปที่ฟางเพ่ยหยาและพูดอย่างไร้ความปรานีว่า “จวิ้นจู่พูดไม่ถูก ตั้งแต่สมัยโบราณ ในราชวงศ์ชิงของเรามีความแตกต่างระหว่างลูกหลานของอนุภรรยาและนางบำเรอ ลูกของอนุภรรยาจะเทียบได้กับบุตรและธิดาโดยชอบด้วยกฎหมายได้อย่างไร จวิ้นจู่คิดอย่างไรกับกฎของบรรพบุรุษ”

ถานอวี้ซูเป็นคนช่างพูดช่างจา และซูหมิ่นไม่รู้ว่าควรจะตอบอย่างไร

รอยยิ้มของนางในตอนนี้ดูดุร้าย เนื่องจากคำพูดเสียดสีของถานอวี้ซู

แต่ก็ต้องพยายามระงับรอยยิ้มนั้นไว้เพื่อรักษารอยยิ้มที่ดูอ่อนหวานที่สุด

“ซูหมิ่นลืมกฎของบรรพบุรุษไปได้อย่างไร ระหว่างพี่น้องที่สนิทสนมกัน ทำไมต้องสนใจฐานะเหล่านั้นด้วย” ซูหมิ่นสำลักแล้วโต้ตอบทันควัน ก่อนจะยิ้มแล้วมองไปที่ถานอวี้ซู จากนั้นก็มองกู้เสี่ยวหวานแล้วพูดว่า

“มิเช่นนั้น คนระดับสูงอย่างจวิ้นจู่จะกลายมาเป็นพี่น้องที่สนิทสนมกับสาวชาวบ้านแบบเสี้ยนจู่ได้อย่างไรล่ะอวี้ซู เจ้าไม่คิดหรือ”

รอยยิ้มของซูหมิ่นยังคงประดับอยู่บนใบหน้า และตอนนี้มองไปที่กู้เสี่ยวหวานอย่างมุ่งร้าย

“เจ้า!” ถานอวี้ซูโกรธมาก เพิ่งเข้าใจว่าทำไมซูหมิ่นถึงเรียกฟางหลานซินกับฟางจู๋อวิ๋นสองคนนี้มาตั้งแต่แรก

ฟางหลานซินและฟางจู๋อวิ๋นเป็นสุนัขรับใช้สองตัวของซูหมิ่น นางอยากกัดใครก็ปล่อยสุนัขสองตัวมากัด

นางฟังข่าวลือที่คนอื่นบอกมาตลอด และเมื่อได้เห็นตอนนี้ มันก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ

นี่ไม่ใช่ว่ากำลังด่าที่สองพี่น้องฟางหลานซินมาสาย เห็นได้ชัดว่าตั้งใจจัดฉากให้พวกนางเข้ามา

ซูหมิ่นคนนี้มีทั้งคนชอบและไม่ชอบ

“ทำไมไม่เป็นเช่นนั้น” บนใบหน้าของซูหมิ่นปรากฏรอยยิ้มอยู่เสมอ แต่รอยยิ้มแบบนี้กลับทำให้ผู้คนรู้สึกอึดอัด “เสี้ยนจู่ แม้ว่าจะเป็นตำแหน่งได้รับพระราชทานจากฮ่องเต้ แต่ในอดีตก็เป็นเพียงสามัญชน จวิ้นจู่ยอมลดศักดิ์ศรีมาเป็นพี่น้องที่สนิทสนม ทำไมจวิ้นจู่ถึงเป็นพี่น้องที่สนิทสนมกับนางสนมของครอบครัวเสมียนไม่ได้ เกี่ยวอะไรกับฐานะล่ะ”

พูดจบแล้วก็มองไปที่กู้เสี่ยวหวานอย่างภาคภูมิใจราวกับได้เยาะเย้ยนาง และยังทำหน้าตาเฉยเหมือนกับว่าสิ่งที่ตัวเองพูดนั้นดูมีเหตุผลมาก

กู้เสี่ยวหวานเห็นว่ากำลังสร้างเรื่องให้ตนเองจึงรู้ได้ทันทีว่านางตั้งใจ

มารับนางที่ไหนกัน นางรู้เรื่องที่เกิดขึ้นที่ประตูก็ตั้งใจมาที่นี่เพื่อทำให้นางอับอาย

ฟางหลานซินและฟางจู๋อวิ๋นได้ยินเสียงตะโกนของแม่นางเสี้ยนจู่คนนั้นที่ตัวเองไม่รู้จัก ก็หันไปมองกู้เสี่ยวหวาน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อ

นี่คือเสี้ยนจู่ในตำนาน

กู้เสี่ยวหวานไม่สนใจคำพูดยั่วยุของซูหมิ่น ใบหน้ายังคงมีสีหน้านิ่งเฉย “หมิงตูจวิ้นจู่กล่าวว่าเสี่ยวหวานก็คิดเช่นกันว่าตราบเท่าที่เราเข้ากันได้ ก็จะกลายมาเป็นเพื่อนที่ดีได้ ไม่เกี่ยวกับสถานะ แม้ว่าสถานะของข้ากับจวิ้นจู่จะแตกต่างกันมาก แต่มักจะถูกเรียกว่าพี่น้อง ไม่รู้ว่าทำไมหมิงตูจวิ้นจู่และหญิงสาวสองคนในตระกูลฟางถึงยังคงเรียกจวิ้นจู่และยังคุกเข่าลงเพื่อแสดงความเคารพ”