ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1428 วัดกว่างหยวน

บทที่ 1428 วัดกว่างหยวน

บทที่ 1428 วัดกว่างหยวน

วัดกว่างหยวนมีชื่อเสียงมาอย่างยาวนาน เมื่อไปถึงเชิงเขาจะเห็นผู้คนมากมายเดินพลุกพล่านไปมาที่หน้าวัดจนฝุ่นบนพื้นฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ

สองฟากถนนมีพ่อค้าแม่ค้าหาบเร่คอยตะโกนเรียกผู้แสวงบุญที่มาจุดธูปบูชาที่วัด

เมื่อนางกำลังจะลงจากรถม้า อาอวี้ก็หยิบผ้าคลุมสองผืนออกมาแล้วมอบให้ถานอวี้ซูและกู้เสี่ยวหวาน

“คนที่มาที่นี่เพื่อไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์นั้นโดยทั่วไปแล้วเป็นคนธรรมดา การคลุมหน้าจะสะดวกกว่าสำหรับเรา” ถานอวี้ซูกล่าว

กู้เสี่ยวหวานทำตามคำพูดของถานอวี้ซู นางสวมผ้าคลุมหน้าแล้วก้าวลงจากรถม้า จากนั้นจึงขึ้นไปบนเกี้ยวแล้วตามนางไปจนถึงยอดเขา

คนที่มาที่วัดกว่างหยวนเพื่อสักการะบูชาล้วนเป็นคนธรรมดา ประการแรกเพราะถนนบนภูเขาที่นี่ขรุขระ เจ้าหน้าที่ระดับสูงและขุนนางเหล่านั้นไม่เต็มใจที่จะใช้เวลาไปกับตรงนั้น และประการที่สองก็คือวัดกว่างหยวนนั้นเล็กเกินไปไม่สมฐานะ

ถนนบนภูเขานี้มีบันไดคดเคี้ยวซึ่งปูด้วยหินทั้งหมด แต่มันก็ดูสะอาดเรียบร้อย และมีศาลาสำหรับพักผ่อนบนไหล่เขา

กู้เสี่ยวหวานและคนอื่น ๆ นั่งบนเกี้ยวมาถึงครึ่งทางของทางขึ้นภูเขา แต่พวกเขาไม่ได้พัก และผู้หามก็ขึ้นไปบนภูเขาอีกครั้งในลมหายใจเดียว

เมื่อมาถึงประตูของวัดกว่างหยวน มีผู้แสวงบุญจุดธูปบูชาพระพุทธเจ้าทุกหนทุกแห่ง ไม่มีผู้ใดส่งเสียงดังเพราะกลัวว่าจะรบกวนความสงบ

ถึงเวลาสวดมนต์ ผู้แสวงบุญที่เคร่งศาสนาหลายคนพนมมือสวดมนต์พร้อมกับเสียงสวดมนต์ของพระในวัดกว่างหยวน

ในชาติก่อน กู้เสี่ยวหวานไม่เชื่อในศาสนาพุทธ แต่หลังจากเดินทางข้ามกาลเวลามาที่นี่และนางได้พบกับพระอาจารย์ฮุ่ยหย่วนผู้นั้น นางก็เลื่อมใสในศาสนาพุทธอย่างไม่มีขอบเขต เมื่อพวกนางมาถึงวัดกว่างหยวน พวกนางจึงรวบรวมสมาธิและสงบจิตสงบใจเพื่อสวดมนต์อย่างเคร่งครัดตามพระสงฆ์เหล่านั้น

หลังจากท่องบทสวดและไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์เสร็จแล้ว ถานอวี้ซูก็ไปขอเครื่องรางให้ถานเย่สิง แต่เพราะเครื่องรางนั้นยังทำพิธีไม่เรียบร้อย นางจึงจำเป็นต้องอยู่ต่ออีกครึ่งวันเพื่อรอรับเครื่องรางกลับไปด้วย

“ท่านพี่ ข้ารบกวนท่านรอข้าสักครึ่งวันได้หรือไม่” ถานอวี้ซูพูดด้วยความลำบากใจ เมื่อได้ยินว่าเครื่องรางยังต้องได้ทำพิธี และต้องใช้เวลาครึ่งวัน เดิมทีถานอวี้ซูไม่ต้องการรอ เพราะนางกลัวว่าจะทำให้เวลาของกู้เสี่ยวหวานล่าช้า นางวางแผนที่จะถาม แต่ถูกกู้เสี่ยวหวานหยุดไว้เสียก่อน

เดิมทีกะว่าจะขอ แต่ก็ไม่ได้ขอ ถ้าพระพุทธเจ้ารับรู้ความไม่จริงใจเช่นนี้ คงจะตำหนิเอาได้

นางได้พบกับสิ่งที่เหนือความคาดหมาย และมีบางอย่างที่นางไม่อยากจะเชื่อ ดังนั้นนางจึงไม่กล้าทำอะไรเลอะเทอะ

เมื่อเห็นว่าการยืนหยัดของกู้เสี่ยวหวานนั้นทำเพื่อตัวนางเอง ถานอวี้ซูก็รู้สึกประทับใจ ดังนั้นนางจึงอยู่และรอให้เครื่องรางได้รับการทำพิธีก่อนที่จะลงมาจากภูเขา

หลังจากบริจาคตามจิตศรัทธาแล้ว พระหนุ่มรูปหนึ่งก็พาพวกนางไปที่ภูเขาด้านหลัง ซึ่งมีบ้านหลังหนึ่งถูกล้อมรอบด้วยกำแพงลาน เป็นที่สำหรับแขกคนพิเศษที่มาเยี่ยมเยียน

บ้านหลังนี้ธรรมดาและเรียบง่ายเหมือนบ้านของชาวบ้านธรรมดา ๆ มีต้นไม้และดอกไม้สีเหลืองสองสามต้นในสวน ต้นไม้สูงใหญ่นี้เป็นเหมือนหลังคาที่ให้ร่มเงา ดูสง่างามและเงียบสงบมาก

หลังจากที่พระสงฆ์รูปนั้นพากู้เสี่ยวหวานและถานอวี้ซูเข้าไปในห้องหนึ่ง เขาก็พูดด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา “โยมจะพักผ่อนอยู่ที่นี่ก่อนก็ได้ เพราะการทำพิธีให้เครื่องรางจะต้องรออีกสักหน่อย อาตมาจะไปเตรียมน้ำชามาให้เจ้าก่อน”

พระสงฆ์รูปนี้ช่างใจกว้าง หลังจากนำน้ำชามาให้แล้ว เขาก็ให้คำแนะนำอีกสองสามคำก่อนจากไป

นี่เป็นครั้งแรกที่กู้เสี่ยวหวานมาที่วัดแห่งนี้ และเป็นครั้งแรกที่ออกมานอกประตูเมืองหลวง กู้เสี่ยวหวานรู้สึกอยากรู้อยากเห็น ดังนั้นนางจึงอยากไปเดินเล่น นางบอกถานอวี้ซู และบังเอิญพวกนางมีจิตใจที่ตรงกัน ดังนั้นทั้งสองจึงจับมือกันเดินออกไปจากห้องปีกและออกไปข้างนอกเพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์

พวกนางสองคนออกจากห้องปีกและลานบ้าน เห็นทางเดินที่เชื่อมระหว่างภูเขาด้านหลัง มีต้นไผ่เขียวขจีปลูกอยู่ข้าง ๆ ดูเหมือนว่าต้นไผ่จะถูกปลูกมาหลายปีแล้ว

มีลมพัดมาจากภูเขาด้านหลังเป็นครั้งคราว ได้ยินเสียงใบไผ่เสียดสีกันจากแรงลมที่พัดมาอย่างแผ่วเบาราวกับเสียงเพลงที่ไพเราะ

ปลายสุดของทางเดินนี้ไม่สามารถมองเห็นได้ แต่ได้ยินว่ามีศาลาอยู่ที่ปลายสุดของทางเดินนี้ เพราะอยู่บนภูเขาและเป็นสถานที่พิเศษสำหรับผู้ที่มาเยือนภูเขาด้านหลัง เมื่อมองไปรอบ ๆ จะเห็นภูเขาและแม่น้ำที่สวยงาม

“ท่านพี่ แม้ว่าวัดกว่างหยวนแห่งนี้จะทรุดโทรม แต่พระโพธิสัตว์ก็ศักดิ์สิทธิ์มาก มีคนกล่าวว่า ในศาลาด้านหน้าเคยมีเทพเจ้าลงมายังโลก ดังนั้นทุกคนจึงมาที่นี่เพื่อกราบไหว้บูชา และเทพเจ้าก็จะมาที่นี่เพื่อนั่งดูผู้คน” ถานอวี้ซูพูดด้วยรอยยิ้ม

“เทพเจ้า” กู้เสี่ยวหวานแสดงรอยยิ้มจาง ๆ เมื่อมองไปที่ต้นไม้ด้านหน้า รอยยิ้มบนใบหน้าของนางนุ่มนวลราวกับสายลมอ่อน ๆ ที่พัดเข้าสู่หัวใจของนาง มันช่างเงียบสงบ

ถานอวี้ซูที่อยู่ด้านข้างเห็นท่าทางสนอกสนใจของกู้เสี่ยวหวาน นางจึงพากู้เสี่ยวหวานเดินไปที่ศาลาแปดเหลี่ยม

ในบางครั้งลมกระโชกพัดพุ่งตรงขึ้นไปบนท้องฟ้า เสียงฝีเท้าที่เงียบสงบและเสียงหัวเราะเป็นครั้งคราว ทว่าในไม่ช้าบรรยากาศที่เงียบสงบนี้ก็ถูกทำลายลงโดยเสียงหัวเราะของผู้หญิงคนหนึ่ง

ก่อนถึงศาลาแปดเหลี่ยมตรงทางแยก ก็ได้ยินเสียงที่อ่อนหวานเอ่ยขึ้นว่า “พี่จือเยว่ ดูทิวทัศน์ที่สวยงามของภูเขาและแม่น้ำนั่นสิ ช่างสวยงามเหลือเกิน! ข้าเบื่อที่จะอยู่ในห้องทั้งวัน เบื่อแล้ว! พี่จือเยว่ ท่านไม่ได้ไปเที่ยวภูเขาและแม่น้ำที่สวยงามบ่อย ๆ หรือ คราวหน้าพาข้าไปด้วยนะ ตกลงหรือไม่”

เสียงของหญิงผู้นั้นมีเสน่ห์และเย้ายวน เมื่อคิด ๆ ดูแล้ว จะมีผู้ชายสักไม่กี่คนที่สามารถต้านทานเสียงที่มีเสน่ห์นั้นได้

ฝีเท้าของถานอวี้ซูหยุดลงในทันที เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยและมีเสน่ห์ดังมาจากศาลาแปดเหลี่ยม นางพลันขมวดคิ้วทันที

ทำไมนางถึงอยู่ที่นี่

คนที่ถูกเรียกว่าพี่จือเยว่ตอบด้วยความเคารพ “จวิ้นจู่กำลังล้อเล่น จวิ้นจู่เป็นคนร่ำรวย ข้าจะทำสิ่งหยาบคายเหล่านั้นได้อย่างไร นอกจากนี้ วัดกว่างหยวนแห่งนี้อยู่ห่างจากเมืองหลวง และเนื่องจากเป็นวัดธรรมดา ๆ ที่คนทั่วไปมารวมตัวกัน ถ้าคนรู้ว่าจวิ้นจู่อยู่ที่นี่ จือเยว่ก็กลัว”

น้ำเสียงของชายผู้นั้นฟังดูห่างเหินและเต็มไปด้วยความเคารพนับถือ

เมื่อเห็นฝีเท้าของถานอวี้ซูหยุดลง กู้เสี่ยวหวานก็จ้องมองไปที่ศาลาแปดเหลี่ยมพร้อมขมวดคิ้ว จากตำแหน่งนี้ พวกนางมองได้ไม่ชัดว่าใครยืนอยู่ในศาลา

ดูเหมือนว่าถานอวี้ซูจะรู้จักจวิ้นจู่ที่ยืนอยู่ในศาลาหลังนั้น