ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1425 นางคือชีวิตของข้า

บทที่ 1425 นางคือชีวิตของข้า

บทที่ 1425 นางคือชีวิตของข้า

ยังไม่ทันที่พวกเขาจะเอ่ยจบประโยคก็ถูกขัดจังหวะโดยฉินเย่จือ

เมื่อเห็นเขายกมือขึ้น อาจั่วและอาโม่ก็หยุดพูดและลดศีรษะลงอย่างเชื่อฟัง

ครั้นมองไปที่ฉินเย่จือ ทว่าตอนนี้ยังคงมีความอ่อนโยนเช่นเมื่อครู่อยู่ที่ไหนกัน กลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากทั่วร่างกายของเขาซึ่งทำให้ผู้คนรู้สึกกดดันจนหายใจไม่ออก

ฉินเย่จือชำเลืองมองที่อาโม่และอาจั่วอย่างไม่แยแส ดวงตาเรียวยาวคู่นั้นไม่ได้ดูโกรธ แต่กลับทรงพลังและเต็มไปด้วยความเหนือกว่า

“นางคือชีวิตของข้า” ฉินเย่จือเอ่ยประโยคนี้ออกมาเพียงประโยคเดียว แต่มันทำให้อาจั่วและอาโม่ตกใจ

“รับทราบ ผู้ใต้บังคับบัญชาคนนี้ต้องปกป้องความปลอดภัยของคุณหนู” พวกเขาตอบรับอย่างหนักแน่น

เนื่องจากเป็นชีวิตของเจ้านาย พวกเขาจะใช้ชีวิตของตนเองเพื่อปกป้องความปลอดภัยของคุณหนู

ฉินเย่จือไม่ได้มองพวกเขาอีก แต่กลับมองไปยังบานประตูที่ปิดอยู่ คิดถึงลูกแมวในห้องที่ทำให้เขามีความสุขและมีรอยยิ้ม ดวงตาที่งามผุดขึ้นในใจของเขาเปรียบดังพระจันทร์เสี้ยวบนท้องฟ้า

เมื่อมองดูเจ้านายจากไป อาจั่วและอาโม่ก็มองหน้ากัน และมองเห็นความแน่วแน่ในดวงตาของกันและกัน

จากนั้นแต่ละคนก็แยกกันไปทำตามหน้าที่

คนในบ้านคือชีวิตของเจ้านาย และนั่นก็เป็นชีวิตของพวกเขาเช่นกัน

หลังจากกู้หนิงผิงจากไป ท่าทางของกู้เสี่ยวหวานดูหดหู่และเศร้าใจ เมื่อฉินเย่จือเห็นนางเศร้า ดังนั้นตอนกลางคืนเขาจะมานั่งพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องตอนเขายังเป็นเด็ก และทำให้นางห่างจากความเศร้า

กู้เสี่ยวหวานรู้ว่าฉินเย่จือรู้สึกเศร้าไปกับนาง ดังนั้นเพื่อไม่ให้ฉินเย่จือเป็นกังวล นางจึงบังคับตัวเองให้หายจากความเศร้าโศกโดยเร็วที่สุด

ยิ่งกว่านั้น หนิงผิงไปสั่งสมประสบการณ์ ไม่ว่าอย่างไรก็เป็นเรื่องดี เมื่อทุกคนมารวมตัวกัน ทุกอย่างก็จะเหมือนเดิม

เมื่อกู้หนิงผิงจากไปครบครึ่งเดือน สถานการณ์ในครอบครัวก็กลับมาเป็นปกติ ช่วงนี้กู้เสี่ยวหวานอยู่บ้านและถานอวี้ซูจะมาที่สวนชิงเป็นครั้งคราว อย่างไรก็ตาม เพราะนางคิดถึงกู้หนิงผิง ถานอวี้ซูจึงกลัวว่านางจะคิดถึงกู้หนิงผิง ดังนั้นจึงไม่ได้มาที่นี่บ่อยนัก

ยิ่งไปกว่านั้น ในช่วงเวลานี้ถานเย่สิงก็เป็นลมอย่างไม่รู้สาเหตุ และถานอวี้ซูก็ต้องดูแลท่านปู่ของนางที่บ้านในช่วงเวลานี้

เมื่อกู้เสี่ยวหวานรู้ว่าถานเย่สิงป่วย นางจึงรู้สึกประหลาดใจ

“ท่านแม่ทัพถานป่วยหรือ” กู้เสี่ยวหวานถามอย่างเป็นห่วงโดยถือจดหมายที่ถานอวี้ซูสั่งให้อาอวี้นำมาส่ง

“อืม ข้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ปกติก็สบายดี แต่หลังจากกลับบ้านและกินข้าวก็หมดสติไป และหลับไม่ได้สติอยู่นาน” อาอวี้ดูกังวล “เดิมทีคุณหนูจะมาหาเสี้ยนจู่ แต่ตอนนี้นายท่านกำลังป่วย คุณหนูจึงต้องอยู่ดูแลนายท่าน ดังนั้นคงไม่ได้มาที่นี่สักพักหนึ่ง เพราะเกรงว่าเสี้ยนจู่จะเป็นห่วง คุณหนูจึงสั่งให้ข้ามาส่งจดหมาย”

กู้เสี่ยวหวานพยักหน้า ดูเหมือนว่าถานอวี้ซูจะไม่ได้มาที่นี่อีกหลายวัน

“หมดสติหรือ…” กู้เสี่ยวหวานถามอย่างเป็นห่วง “ตอนนั้นข้าได้ยินจากอวี้ซู ตอนที่เพิ่งกลับมาจากเมืองรุ่ยเสียน ท่านแม่ทัพถานก็หมดสติไป”

อาอวี้คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วรีบตอบ “ใช่แล้ว หลังจากกลับมาจากเมืองรุ่ยเสียนได้ไม่นาน นายท่านก็หมดสติและนอนอยู่บนเตียงเป็นเวลาครึ่งเดือนกว่าจะฟื้น แต่หมอประจำราชสำนักไม่สามารถหาสาเหตุได้ว่านายท่านเป็นโรคอะไร”

ไม่สามารถหาสาเหตุได้

กู้เสี่ยวหวานรู้สึกงงงวย นี่เป็นข้อโต้แย้งแบบไหน?

หากตรวจไม่พบโรค คนที่มีสุขภาพแข็งแรงจะตกอยู่ในอาการหมดสติเป็นเวลาครึ่งเดือนโดยไม่มีสาเหตุได้อย่างไร

กู้เสี่ยวหวานตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “เชิญหมอคนอื่นมาบ้างหรือยัง”

อาอวี้ส่ายหน้า “ยังเจ้าค่ะ หมอหลวงเมิ่งนั้นอุทิศตนเพื่อรักษาฮ่องเต้ นายท่านของข้าป่วย ฮ่องเต้จะส่งท่านหมอหลวงเมิ่งมารักษาเขาโดยเฉพาะ”

แปลกเกินไป

กู้เสี่ยวหวานงงงวยมาก หากแต่นางก็ไม่กล้าต่อ นางทำได้เพียงพูดว่า “อาจั่วมาจัดการกันเถอะ ตามอาอวี้ไปที่บ้านท่านแม่ทัพและไปเยี่ยมท่านแม่ทัพถาน”

เมื่อมาถึงบ้านท่านแม่ทัพก็เห็นว่าร่างกายที่เพิ่งฟื้นตัวของถานอวี้ซูดูซูบผอมลงอีกแล้ว

ดวงตาคู่นั้นบวมช้ำจากการร้องไห้ คิดว่าช่วงนี้นางคงไม่ค่อยได้นอน

“ท่านพี่ ท่านปู่ป่วยอีกแล้ว นอนอยู่บนเตียงไม่ลุกขึ้นมาเลย ข้าเรียกเขา แต่เขาก็ไม่ตอบข้า ท่านพี่ ข้าเป็นห่วงมาก” ถานอวี้ซูร้องไห้สะอึกสะอื้น

หัวใจของกู้เสี่ยวหวานเต็มไปด้วยการตำหนิตัวเอง ในช่วงหลาย ๆ วันนี้นางไม่สนใจว่าทำไมอวี้ซูไม่ไปที่สวนชิง และตอนนี้นางก็เพิ่งรู้ว่ามีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นในบ้านตระกูลถาน

“อวี้ซู อย่าร้องไห้ แม่ทัพถานเป็นคนดี ดังนั้นจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นแน่” กู้เสี่ยวหวานรีบปลอบโยน

“ฮือ ท่านพี่ ข้ากังวลมาก ครั้งที่แล้วท่านปู่ก็เป็นแบบนี้ เขาตื่นขึ้นมาหลังจากอยู่ในอาการหมดสติมาครึ่งเดือน ข้าไม่รู้ว่าคราวนี้เขาจะอยู่ในอาการหมดสติอีกนานแค่ไหน” ถานอวี้ซูใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล

หลังจากที่ถานเย่สิงล้มป่วย จะมีหลายคนถูกส่งไปเฝ้าประตู นอกจากถานอวี้ซู ท่านหมอหลวงเมิ่ง และผู้ใต้บังคับบัญชาของถานเย่สิง ก็ไม่มีใครสามารถเข้าไปได้ เดาว่าเพื่อสุขภาพของถานเย่สิง

เมื่อมองไปที่ฝูงชนที่หนาแน่น กู้เสี่ยวหวานทำได้เพียงล้มเลิกแผนการของนางที่จะเข้าไปดู “อวี้ซู ไม่ต้องกังวล ครั้งที่แล้วเจ้าไม่ได้พูดหรือว่าแม้ว่าแม่ทัพถานอยู่ในอาการหมดสติ แต่สีหน้าเขาก็ดีมาก ถ้าคราวนี้เป็นแบบนั้น เขาก็คงจะฟื้นขึ้นในเร็ว ๆ นี้”

“ทำไมพูดว่าป่วยก็ป่วยเลยล่ะ เมื่อเช้าท่านปู่ยังยิ้มและคุยกับข้าอยู่เลย สุขภาพของท่านก็ยังดีมากจนสามารถฆ่าเสือได้” อย่างไรก็ตาม ถานอวี้ซูยังเป็นเด็กและนางอาศัยอยู่กับถานเย่สิงตั้งแต่เด็ก เมื่อเห็นว่าญาติคนเดียวล้มป่วย ทั้งวันจึงเอาแต่ร้องไห้

“อย่าได้กังวลไปเลย ข้าได้ยินจากอาอวี้ว่าท่านแม่ทัพถานได้รับการรักษาโดยท่านหมอหลวงแล้ว ไม่ต้องกังวล เขาจะไม่เป็นอะไร” กู้เสี่ยวหวานจับมือของถานอวี้ซูและคอยปลอบโยนนาง

ตอนนี้ นั่นคือทั้งหมดที่ทำได้เพื่อปลอบโยนนาง

อย่างไรก็ตาม กู้เสี่ยวหวานมักจะรู้สึกแปลก ๆ ในใจของนาง

ตามคำอธิบายของอาอวี้ ใบหน้าของถานเย่สิงมีเลือดฝาด ดูเหมือนเป็นปกติและต้องป้อนข้าวต้มและน้ำแกง ยกเว้นการหลับ ส่วนที่เหลือดูเหมือนคนปกติ ซึ่งมันแปลกมาก

“หมอหลวงเมิ่งมาแล้ว”

หลังจากฟังคำพูดของอาอวี้แล้ว ถานอวี้ซูรีบเช็ดน้ำตาและพูดว่า “ท่านพี่ ข้าจะไปหาท่านปู่ ข้าอยู่เป็นเพื่อนท่านไม่ได้”

“เจ้ารีบไปเถอะ พรุ่งนี้ข้าจะมาใหม่”