ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1413 ซุ่ยอวี้กู่ไจ

บทที่ 1413 ซุ่ยอวี้กู่ไจ

บทที่ 1413 ซุ่ยอวี้กู่ไจ

“ลุงหลี่ ข้าจำได้ตอนที่ข้าเข้าไปในห้องรับรองของท่านครั้งแรก ในขวดคือดอกเหมยสีขาว” กู้เสี่ยวหวานชี้ไปที่ดอกไม้ที่อยู่บนโต๊ะและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “แต่ตอนนี้กลายเป็นดอกอวี้หลันสีขาว”

หลี่ฝานถูมือ “ภายในห้องของข้าจะเตรียมดอกไม้ทุกวัน ดอกไม้ประจำฤดูคืออะไรก็เสียบอันนั้น”

“ไม่คาดคิดว่าท่านลุงจะเป็นคนที่มีรสนิยมดีเช่นนี้” กู้เสี่ยวหวานจิบชาในมือแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม

หลี่ฝานไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่มองดูกู้เสี่ยวหวานด้วยรอยยิ้ม

กู้เสี่ยวหวานก้มหน้าลงดื่มชา ทำไม่ให้ไม่เห็นด้วยตาอันเต็มไปด้วยความรู้สึกลึกซึ้งของหลี่ฝาน

“ผ่านมาหลายปีแล้ว ตอนนั้นเจ้าร่างกายผอมบาง ข้ายังคิดว่าเจ้าจะโตไม่ทันลูกสาวของข้าเลย พริบตาเดียวเจ้าโตเป็นสาวแล้ว” หลี่ฝานฟังที่กู้เสี่ยวหวานพูดก็คิดถึงปีนั้นขึ้นมา บรรพบุรุษตั้งรกรากที่ร้านจิ่นฝู อันนี้ไม่กิน อันนั้นไม่ชอบ ดูเหมือนจะสาบานว่าถึงแม้จะตายก็จะตายเป็นวิญญาณที่ร้านจิ่นฝู มันทำให้เขาเป็นกังวลแทบตาย

โชคดีที่กู้เสี่ยวหวานมาทัน ช่วยแก้ไขเรื่องของเขา

โบราณว่าไว้… หากมีวาสนา ห่างกันพันลี้ยังได้พบหน้า ดูเหมือนว่าเหตุและผลอะไรตอนนั้นก็แล้วแต่ สวรรค์ได้กำหนดไว้แล้ว

“เรื่องที่สวรรค์ลิขิตไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้” หลี่ฝานเห็นสายตาของกู้เสี่ยวหวาน ก็นึกถึงบรรพบุรุษคนนั้นที่พูดประโยคที่มีความหมายลึกซึ้งตราตรึง

กู้เสี่ยวหวานไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร คิดว่าหลี่ฝานกำลังคร่ำครวญถึงตลอดแปดปีที่ผ่านมา ดังนั้นจึงพูดว่า “ใช่ ตอนนั้นข้ารวบรวมความกล้าที่จะก้าวเข้าประตูร้านจิ่นฝู และกลัวว่าพวกท่านจะโยนข้าออกไปเหมือนขอทาน แต่ยังดีที่พี่เสี่ยวเซิ่งจื่อสงสารข้า ท่านลุงให้โอกาสครั้งที่สองแก่ข้า ไม่อย่างนั้นข้าไม่สามารถรับประกันได้จริง ๆ ว่าพวกเราจะมีชีวิตรอดถึงฤดูหนาวปีนั้น”

กู้เสี่ยวหวานพูดอย่างปลงใจ

หลี่ฝานรู้ว่านางคิดต่างจากที่ตัวเองพูด หากแต่เขาไม่ได้อธิบายอะไร แค่พูดว่า “เจ้ามีฝีมือ ถ้าตอนนั้นเสี่ยวเซิ่งจื่อใจแคบดูถูกคนอื่นเหมือนกับเหมียวเอ้อร์ คนที่มีฝีมือดี ๆ อย่างเจ้า หากไปอยู่ที่อื่นเกรงว่าจะถูกคนอื่นเอาเปรียบ ตอนนั้นร้านจิ่นฝูมีกิจการที่รุ่งเรืองอย่างตอนนี้เสียที่ไหนกัน พอเจ้าเข้ามา ร้านของเราก็ค้าขายดีขึ้นเรื่อย ๆ ตอนนั้นข้ากลัวว่าจะมีร้านอาหารคู่แข่งมาแย่งตัวเจ้าไปเสียจริง” หลี่ฝานพูดตามความจริง

เมื่อพูดเรื่องในอดีตขึ้นมา ทั้งสองก็มีเรื่องราวมากมายให้พูดคุยกัน กู้เสี่ยวหวานพูดอีกสองสามคำก็ยอมแพ้

“ลุงหลี่ กิจการของร้านฝูจิ่นคงจะดีมากใช่หรือไม่ ตอนข้าขึ้นมาเห็นว่ายังไม่ถึงเวลาอาหาร แต่ก็มีแขกมาเยอะขนาดนั้นแล้ว” นางไม่พูดถึงอดีตอีกต่อไป เช่นนั้นก็พูดถึงตอนนี้และอนาคตก็แล้วกัน

“กู้เสี่ยวหวานมาพอดี เจ้าช่วยข้าดูสมุดบัญชีของร้านฝูจิ่นสักประเดี๋ยว” หลี่ฝานยิ้มเยาะ แล้วผลักสมุดบัญชีไปตรงหน้ากู้เสี่ยวหวาน

“ศัตรูคู่อาฆาต” กู้เสี่ยวหวานขมวดคิ้ว รีบวางถ้วยชาในมือลง เมื่อครู่ตอนที่นางขึ้นมา ข้างล่างนั้นมีคนนั่งอยู่เต็มไปหมด จริงหรือที่กิจการไม่ดี

กู้เสี่ยวหวานเปิดสมุดบัญชีในช่วงสองสามปีที่ผ่านมาดู ยิ่งดูยิ่งตกใจ และก็พบปัญหาทันที

หลังจากเปิดกิจการร้านฝูจิ่น กิจการดีมาตลอด เปิดมาสองสามปี กำไรต่อปีได้มากกว่าหมื่นตำลึง

แต่ตั้งแต่เริ่มปีนี้จนใกล้จะหมดปี แต่กำไรกลับยังไม่ถึงเจ็ดส่วนของปีที่ผ่านมา คิดว่าเหลือเวลาอีกแค่สองเดือนกว่า ๆ แม้กิจการร้านหม้อไฟในฤดูหนาวจะเป็นไปได้ด้วยดี แต่ระยะเวลาสองเดือน กำไรเพียงสามส่วนก็ไม่สามารถทำได้

เมื่อคิดดูแล้ว กำไรปีนี้ลดลงเมื่อเทียบกับปีก่อน

นอกจากนี้ ในทุก ๆ เดือน กำไรลดลงหลายส่วนเมื่อเทียบกับปีก่อน

“ลุงหลี่ กำไรทุกเดือนของปีนี้ลดลงอย่างน้อยสามส่วนเมื่อเทียบกับปีก่อน” กู้เสี่ยวหวานมองสมุดบัญชีและพูดด้วยความประหลาดใจ

เมื่อนึกถึงตอนที่เพิ่งเข้ามา ลูกจ้างคนนั้นแนะนำอาหารในร้านที่ลดราคา หรือว่า…

“ตอนที่เพิ่งเข้ามา ลูกจ้างในร้านบอกว่ามีอาหารหลายอย่างในร้านของเราที่กำลังลดราคา ข้าจำได้ว่าร้านของเราไม่เคยลดราคามาก่อน” กู้เสี่ยวหวานถามอย่างสงสัย

“สภาพอากาศมีส่วนกับกิจการหม้อไฟมาก เมืองหลวงแม้คนจะเยอะ แต่กิจการที่นี่ไม่ง่ายเมื่อเทียบกับเมืองรุ่ยเสียน” หลี่ฝานถอนหายใจ

“เมืองหลวงเต็มไปด้วยเจ้าหน้าที่ระดับสูงและชนชั้นสูง ผู้ที่มากิน แม้ว่าอาหารจะแพง แต่สำหรับพวกเขาแล้วล้วนไม่ใช่ปัญหา แต่น่าเสียดายที่เจ้าหน้าที่ระดับสูงคนนี้ฆ่าคนตาย ตั้งแต่เปิดซุ่ยอวี้กู่ไจที่ถนนเสียงหลิน แขกหลายคนไปที่นั่น ทำให้รายได้ของกิจการร้านฝูจิ่นกับร้านจิ่นฝูก็ลดลงมาก”

“ซุ่ยอวี้กู่ไจคือสิ่งใดกัน ฟังชื่อแล้วเหมือนดื่มชาก็มิปาน” เป็นชื่อที่ไพเราะเหมือนเป็นสถานที่สำหรับดื่มชา

“เจ้าเดาถูก เป็นที่ดื่มชาจริง ๆ แต่มันแตกต่างจากโรงน้ำชาทั่วไป ซุ่ยอวี้กู่ไจนั้นมีทั้งหมดสามชั้น ชั้นแรกสำหรับดื่มชา อีกสองชั้นเหมือนกับเอาไว้สำหรับกินหม้อไฟ” หลี่ฝานพูดด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ เมื่อคิดถึงเรื่องนี้แล้ว เขาก็ปวดหัวจริง ๆ

กินหม้อไฟเสร็จก็ดื่มชา

วิธีการเปิดร้านแบบนี้ค่อนข้างมีเอกลักษณ์ที่ยอดเยี่ยมมาก

“เกรงว่าเจ้าของซุ่ยอวี้กู่ไจจะเป็นเจ้าหน้าที่ระดับสองขึ้นไป” กู้เสี่ยวหวานคิดถึงเรื่องราวทั้งหมดและพูดด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย

“ใช่แล้ว สูงกว่าระดับสอง… เป็นหมิงอ๋อง” หลี่ฝานเอ่ยเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยินเสียง

ตอนที่กู้เสี่ยวหวานได้ยินชื่อนี้ก็ขมวดคิ้ว จู่ ๆ ก็นึกถึงเช้าวันนั้น ตอนที่จินโหย่วกุ้ยส่งคนมาสังหารฉินเย่จือ บุคคลนี้เคยถูกพูดถึงขึ้นมาครั้งหนึ่ง จินโหย่วกุ้ยอยู่ภายใต้คำสั่งของหมิงอ๋อง

กู้เสี่ยวหวานได้ยินชื่อนี้ก็เข้าใจชัดเจนแจ่มแจ้ง

“ซุ่ยอวี้กู่ไจนี้ หมิงหวังเปิดขึ้น ในวันเปิดร้าน หมิงอ๋องเชิญแขกมาด้วยตนเอง นั่นคือท่านอ๋องทั้งหลาย เขายืนอยู่ที่ประตูต้อนรับแขก แขกบางคนแสดงความจริงใจต่อหมิงอ๋อง วิ่งตรงไปที่ซุ่ยอวี้กู่ไจ และไม่เคยกลับมาเหยียบที่นี่อีกเลย”

หลี่ฝานถอนหายใจและพูดอย่างหมดหนทาง “ข้าส่งคนไปลองอาหารที่ซุ่ยอวี้กู่ไจแล้ว ก้นหม้อหนากว่าของเราครึ่งหนึ่ง และมีลูกค้ามากมาย”

“นั่นเป็นเรื่องธรรมดา พวกเขาไปกินที่ไหนก็เมาที่นั่น” กู้เสี่ยวหวานยิ้มอย่างเข้าใจ