ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1397 หยั่งเชิง

บทที่ 1397 หยั่งเชิง

บทที่ 1397 หยั่งเชิง

ในที่สุดหลังจากพ้นสายตาของทุกคน ท่านอาจารย์เลี่ยวก็จากไป ถานอวี้ซูกอดกู้เสี่ยวหวานอีกครั้ง ก่อนจะพูดอย่างมีความสุขและตื่นเต้น “พี่เสี่ยวหวาน ในที่สุดข้าก็ได้พบท่านอีกครั้ง ข้าคิดว่าในชีวิตนี้ข้าจะไม่ได้พบท่านอีกแล้ว พี่เสี่ยวหวาน ข้าคิดถึงท่านมาก”

กู้เสี่ยวหวานรีบปลอบโยนนาง “อวี้ซู ข้าก็คิดถึงเจ้าเช่นกัน ข้าไม่ได้เจอเจ้ามาหลายปีแล้ว และเจ้าก็ดูโตขึ้นมาก”

ความสูงของถานอวี้ซูเพิ่มขึ้นมาก ดวงตาของนางกลมโตราวกับพระจันทร์เต็มดวงบนฟากฟ้า แสดงความเย่อหยิ่งที่ไม่เกรงกลัวสิ่งใด นางดูกล้าหาญและมีจิตวิญญาณของวีรบุรุษ

ใบหน้ารูปไข่ จมูกเล็ก ริมฝีปากสีแดง ชุดที่สง่างามและประณีตขับเน้นรูปร่างที่งดงามของนาง ทำให้นางดูเป็นความงามที่หาได้ยาก

“อวี้ซู เจ้าโตขึ้นแล้วจริง ๆ” กู้เสี่ยวหวานกล่าว

“ท่านพี่เสี่ยวหวาน ท่านมาที่นี่เพื่อเฉลิมฉลองวันประสูติของไทเฮาใช่หรือไม่” ถานอวี้ซูถาม

กู้เสี่ยวหวานพยักหน้าและตอบว่าใช่

“ทุกคนมากันหมดใช่หรือไม่” ถานอวี้ซูถาม ดวงตาของนางกวาดไปที่คนที่กู้เสี่ยวหวานพามา และเมื่อไม่เห็นคนที่ต้องการเจอก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

“นอกจากครอบครัวของท่านป้าจางและหนิงอันที่กำลังเตรียมตัวสำหรับชิวเหวย ทุกคนในครอบครัวล้วนมาที่นี่ด้วยกัน”

“โอ้” ถานอวี้ซูรู้สึกตื่นเต้น “พี่เสี่ยวหวาน ปีนี้ท่านเป็นอย่างไรบ้าง”

กู้เสี่ยวหวานเล่าสิ่งต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาให้ถานอวี้ซูฟัง เด็กหญิงค่อนข้างคุ้นเคยกับเมืองรุ่ยเสียน โดยเฉพาะเมื่อนางได้ยินเรื่องของกู้หนิงผิง ดวงตาก็เป็นประกาย

“จริงหรือ ท่านพี่หนิงผิงเป็นลูกผู้ชายตัวจริง” ถานอวี้ซูไม่สนใจว่าจะมีคนอื่นอยู่หรือไม่ และไม่สนใจว่านางจะทำผิดอะไรด้วยการชมผู้ชาย

อาโม่และอาจั่วเป็นผู้ใหญ่ ดังนั้นพวกเขาจึงรู้ว่าถานอวี้ซูกำลังคิดอะไรอยู่ กู้เสี่ยวอี้ก็รู้เกี่ยวกับเรื่องนี้เช่นกัน

มีเพียงหลี่เมี่ยวเมี่ยวเท่านั้นที่ไม่เข้าใจ

นางรีบดึงมือของกู้เสี่ยวอี้และถามด้วยความสงสัย “ผู้หญิงคนนี้คือใคร คนคนนั้นเรียกนางว่าจวิ้นจู่ นางคือจวิ้นจู่หรือ”

ผู้หญิงคนนี้มีความสูงส่งทั่วร่าง นางดูไม่เหมือนผู้หญิงจากครอบครัวทั่ว ๆ ไป

“นางคือจวิ้นจู่” กู้เสี่ยวอี้พยักหน้าเบา ๆ

“พวกเจ้ารู้จักกัน…” หลี่เมี่ยวเมี่ยวรู้สึกประหลาดใจ จวิ้นจู่ผู้นี้ดูเหมือนจะคุ้นเคยกับท่านพี่เสี่ยวหวานมาก

“รู้จักสิ ครั้งเมื่อนางไปเมืองรุ่ยเสียน นางมีช่วงเวลาที่ดีกับเรา” หลังจากกู้เสี่ยวอี้ตอบ นางสงสัยว่านางควรจะบอกพี่ชายว่านางพบกับท่านพี่อวี้ซูหรือไม่

“เสี่ยวอี้” ถานอวี้ซูเรียกนาง

“ท่านพี่อวี้ซู” กู้เสี่ยวอี้เพิ่งฟื้นจากความคิดและรีบตอบรับ

“เป็นเรื่องดีที่ทุกคนอยู่ที่นี่ เป็นเรื่องที่ดีมาก” ถานอวี้ซูพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ น้ำตากำลังจะร่วงลงมาอีกครั้ง

พวกนางพูดคุยกันและรู้สึกไม่เต็มใจที่จะแยกจากกัน ที่ประตูร้านขายผ้าจิ่นซิ่ว ถานอวี้ซูยังคงจับมือของกู้เสี่ยวหวานแน่นไม่ยอมปล่อย “พี่เสี่ยวหวาน ข้าจะไปหาท่านได้ไหม”

กู้เสี่ยวหวานพยักหน้า พลางคิดถึงใครบางคนและรีบตอบกลับว่า “แน่นอน เราทุกคนยินดีต้อนรับ”

“ต้อนรับข้าจริง ๆ หรือ” ถานอวี้ซูพูดกับตัวเอง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้า “ข้าโกหกเขามากขนาดนี้ เขายังจะต้อนรับข้าอีกไหม”

เมื่อเห็นท่าทางผิดหวังของถานอวี้ซู กู้เสี่ยวหวานก็ไม่สามารถตอบแทนกู้หนิงผิงได้

นี่เป็นเรื่องระหว่างพวกเขาสองคน และแน่นอนว่ามันจะต้องได้รับการแก้ไขโดยทั้งสองคน

ขณะที่เดินบนถนน กู้เสี่ยวอี้ก็รู้สึกสงสัยเล็กน้อยและกระซิบ “ท่านพี่ เมื่อครู่ท่านพี่อวี้ซูร้องไห้หนักมาก ทำไมท่านไม่บอกนางว่าพี่หนิงผิงคิดถึงนางตลอดเวลา?”

กู้เสี่ยวหวานส่ายหน้า “นี่เป็นเรื่องของหนิงผิงและอวี้ซู แม้ว่าเราจะรู้ แต่เราไม่สามารถตัดสินใจแทนพวกเขาได้ มีเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้นที่สามารถจัดการมันได้”

ถานอวี้ซูถามเกี่ยวกับกู้หนิงผิงอย่างระมัดระวังตั้งแต่ต้นจนจบ และกู้เสี่ยวหวานได้เล่าเกี่ยวกับกู้หนิงผิงอย่างเป็นกลางและยุติธรรม ถานอวี้ซูฟังอย่างตั้งใจ และดวงตาของนางเต็มไปด้วยความปรารถนา

ถานอวี้ซูคิดว่าตัวเองโกหกกู้หนิงผิง แต่ความจริงกู้หนิงผิงโกรธถานอวี้ซูที่ไม่ไว้ใจเขาเช่นกัน

แม้ว่าอารมณ์ดังกล่าวจะเจือจางลงเมื่อถานอวี้ซูจากไป แต่ทั้งสองคนก็ไม่เคยพูดคุยกันอย่างเปิดเผยและตรงไปตรงมา สิ่งที่คนอื่น ๆ พูดก็เป็นการตัดสินของคนอื่นเท่านั้น

กู้เสี่ยวหวานไม่สามารถตัดสินใจเกี่ยวกับการเลือกของพวกเขาได้

จะอยู่หรือไปก็ให้พวกเขาถามใจตัวเองดู

ถานอวี้ซูอยู่บนรถม้าที่กำลังเดินทางกลับ ดวงตาของนางบวมแดงจากการร้องไห้ อาอวี้คอยยื่นผ้าขนหนูอุ่น ๆ ให้นางและพูดอย่างเป็นทุกข์ “คุณหนู ดูท่านสิ ตาของท่านแดงแล้ว เมื่อกลับไปแล้วนายท่านเห็นคงต้องลำบากแน่”

“อาอวี้ บอกข้าที ถ้าท่านพี่หนิงผิงรู้ว่าข้าเจอท่านพี่เสี่ยวหวาน เขาจะตื่นเต้นเหมือนข้าไหม” ถานอวี้ซูถามอย่างประหม่า

อาอวี้หลับตาโดยคิดถึงเรื่องที่คุณหนูต้องการบอกกู้หนิงผิงเกี่ยวกับตัวเอง แต่เนื่องจากการตัดสินใจของนายท่าน ทุกอย่างจึงหยุดชะงัก

นางต้องเดินจากไปพร้อมกับการแบกคำโกหกไว้ และกล้ำกลืนความรักที่นางไม่เข้าใจในตอนนั้น

แต่มีเพียงฝั่งของคุณหนูเท่านั้นที่ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ และตอนนี้มันก็เติบโตเป็นต้นไม้สูงตระหง่านที่มีกิ่งก้านและใบที่สวยงาม

“คุณหนู นายน้อยกู้ก็ต้องตื่นเต้นมากเช่นกัน” อาอวี้ตอบ คุณหนูของนางปฏิเสธข้อเสนอการแต่งงานมากมายจากตระกูลต่าง ๆ ที่มอบให้นางและปฏิเสธข้อเสนอการแต่งงานของฮ่องเต้และไทเฮา หากกู้หนิงผิงไม่เห็นคุณค่าต่อการกระทำของคุณหนู แสดงว่าเขาเป็นคนที่ไร้หัวใจจริง ๆ

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา คุณหนูโทษตัวเองตลอดเวลาสำหรับสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนั้น

นางพูดเสมอว่าถ้านางบอกกู้หนิงผิงล่วงหน้า หลายปีมานี้นางคงจะไม่ต้องโทษตัวเองมากนัก และจะไม่คิดถึงความสงสัยที่เป็นไปได้ของกู้หนิงผิงทุกคืนและนอนไม่หลับ