ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1392 ความเป็นมาของสวนชิง

บทที่ 1392 ความเป็นมาของสวนชิง

บทที่ 1392 ความเป็นมาของสวนชิง

เมื่อครู่ตอนที่นางบอกว่านางจะอยู่ในลานบ้านเดียวกันกับคนอื่น ๆ ฉินเย่จือก็ขยิบตาให้นาง แต่กู้เสี่ยวหวานก็แสร้งทำเป็นไม่สังเกตเห็น

เหมือนไม่เห็นตัวเอง

ฉินเย่จือไม่เคยเห็นลูกแมวเป็นแบบนี้มาก่อน เขาจึงตื่นตระหนกเล็กน้อย และไม่รู้ว่าตนเองทำอะไรไม่ดีถึงทำให้ลูกแมวโกรธ ดังนั้นเมื่อเขาเห็นนางเข้าไปในห้องจึงรีบเดินตามหลังนางเข้าไปทันที

เมื่อเขามาถึงห้องของกู้เสี่ยวหวาน ฉินเย่จือปิดประตู กอดนางไว้ในอ้อมแขนและพูดอย่างเป็นห่วงระคนเศร้าใจว่า “หวานเอ๋อร์ เจ้าเป็นอะไรไป ทำไมเจ้าไม่สนใจข้า”

กู้เสี่ยวหวานไม่พูดอะไร พยายามดิ้นให้หลุดจากอ้อมกอดของฉินเย่จือ

เมื่อเห็นแมวตัวน้อยต่อต้านเขาเช่นนี้ ฉินเย่จือรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย “หวานเอ๋อร์ เจ้าเป็นอะไรไป ได้โปรดอย่าทำให้ข้าตกใจ”

ในขณะนี้นางกำลังขมวดคิ้วแน่นราวกับว่ามีบางสิ่งที่ไม่มีความสุข หัวใจของฉินเย่จือรู้สึกราวกับโดนบีบ เขาต้องการที่จะเอามือลูบไปที่แก้มของลูกแมว

แต่กู้เสี่ยวหวานเอียงหัวหลบหลีก ฉินเย่จือก็ยิ่งลนลานมากขึ้น รีบคว้าตัวกู้เสี่ยวหวานไว้ และถามขึ้นด้วยสีหน้าที่กังวลและประหม่า “หวานเอ๋อร์ เจ้าเป็นอะไรไป”

กู้เสี่ยวหวานพึมพำ เมื่อเห็นฉินเย่จือดูเป็นทุกข์และวิตกกังวล กู้เสี่ยวหวานก็เศร้ามากเช่นกัน แต่เมื่อนึกถึงคำพูดที่ชัดเจนนั้น นางก็รู้สึกแสบคันราวกับว่ามดกำลังกัดทั่วร่างกาย และนางรู้สึกอึดอัดไปหมด

“ชิงคือใคร” เสียงของกู้เสี่ยวหวานแผ่วเบาเหมือนสายลมที่พัดผ่าน นางถอนหายใจเบา ๆ ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่นางถูกฉินเย่จือกอดไว้อย่างเป็นกังวล

“ชิง?” เขาเลิกคิ้วและถามเบา ๆ ด้วยความแปลกใจ จากนั้นก็ระเบิดความปีติยินดีราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่างได้ทันท่วงที สีหน้าตื่นตระหนกบนใบหน้าถูกแทนที่ด้วยความปีติยินดี

เขาไม่มีเวลาอธิบายอะไร แค่รู้สึกว่าหัวใจเต้นราวกับว่ากำลังจะกระโดดออกมาจากอก เขาอุ้มกู้เสี่ยวหวานในท่าเจ้าสาวและก้าวอย่างรวดเร็วไปที่เก้าอี้นั่ง

เขาใช้ประโยชน์จากสถานการณ์ที่นางอยู่ในอ้อมแขนของเขา กู้เสี่ยวหวานนั่งลงและกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เมื่อนางรู้สึกว่ามีมือใหญ่อบอุ่นคู่หนึ่งจับแก้มนาง นางก็ไม่มีเวลาพูดอะไร

“หึ!”

นางร้องอุทาน พยายามผลักคนที่อยู่ข้างหน้านางออกไป นางพยายามสุดกำลังเพื่อผลักเขาออกไป แต่คนที่กักขังนางไว้นั้นแข็งแกร่งเกินไป

เพื่อไม่ให้ตัวนางเคลื่อนไหวได้อีก ฉินเย่จือรีบลุกขึ้น เขากอดร่างเล็กไว้ในอ้อมแขนอีกครั้ง ซบหน้าลงไปบนคอของนางและดูดดมกลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์ของหญิงสาว

“หวานเอ๋อร์” เสียงของฉินเย่จือแหบแห้งเล็กน้อยพร้อมกับสัมผัสแห่งความปรารถนา

“อืม” กู้เสี่ยวหวานฟื้นจากการถลำลึก นางปล่อยให้ฉินเย่จือกอดนางโดยไม่พูดอะไรสักคำ เมื่อฉินเย่จือเอ่ยปาก นางจึงร้องเสียงเล็ก ๆ ในลำคอเหมือนลูกแมว

“ชิงคือชื่อของแม่ข้า แซ่ของแม่ข้าคือเย่ และมีนามว่าหลัน ชื่อเล่นคือชิง เมื่อไม่มีใครอยู่ ท่านพ่อของข้ามักจะเรียกท่านแม่ของข้าว่าชิงเอ๋อร์ ท่านพ่อรักท่านแม่มาก เพราะท่านแม่ของข้ามาแต่งงานที่แดนไกล และนางไม่รู้จักใครในต้าชิง ท่านพ่อกลัวว่าสักวันหนึ่งท่านพ่อจะทำให้ท่านแม่โกรธและไม่มีความสุข จึงสร้างสวนแห่งนี้ไว้โดยคิดว่าถ้าวันหนึ่งท่านแม่โกรธ นางก็จะได้มีที่ให้กลับไป” ฉินเย่จือพูดเบา ๆ เมื่อเขาพูดถึงอดีต ดูเหมือนว่าจะมีความภาคภูมิใจในน้ำเสียงของเขา

“ตั้งแต่ท่านพ่อแต่งงานกับท่านแม่ เขาไม่เคยให้โอกาสท่านแม่โกรธเลย แต่ท่านพ่อเคยหนีออกจากบ้านเพราะท่านแม่โกรธ” ฉินเย่จือเย้ยหยันและหัวเราะ ดวงตาของเขาพร่ามัวราวกับว่านึกถึงช่วงเวลาที่พ่อแม่ของเขายังมีชีวิตอยู่

“แล้วพ่อของท่านเคยมาที่นี่หรือไม่” กู้เสี่ยวหวานหัวเราะเช่นกัน นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้ยินว่ามีชายคนหนึ่งซื้อสวนให้ภรรยาเพื่อเป็นที่พัก

“ท่านพ่อของข้าก็ไม่เคยมาที่นี่เหมือนกัน” ฉินเย่จือมองไปรอบ ๆ ด้วยสายตาที่ใจดี “ท่านพ่อของข้าไม่เคยมาที่นี่เลย ถ้าท่านแม่ของข้าทำให้เขาโกรธ ท่านพ่อของข้าก็ออกไปนั่งข้างนอกแล้วค่อยกลับบ้าน เจ้ารู้ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากที่ท่านกลับไป” ฉินเย่จือเลิกคิ้วและถามด้วยรอยยิ้ม

“อย่างไรหรือ?” กู้เสี่ยวหวานถามด้วยความสงสัย

“ท่านพ่อของข้าซื้อเกี๊ยวนึ่งที่นางชอบ ที่ตั้งแผงขายอยู่ข้างถนนมาให้ท่านแม่ เขากลัวว่ามันจะไม่ร้อน ดังนั้นเขาจึงถือมันไว้ในอ้อมแขนของเขาและวิ่งกลับบ้าน ท่านแม่ของข้าโกรธมากจนอยากจะทุบตีเขา” เมื่อนึกถึงบุรุษสูงใหญ่ผู้สง่างามที่ไม่เคยเกรงกลัวสิ่งใดในสนามรบ แต่กลับกลัวหญิงตัวเล็กที่ดูอ่อนแอ

ทุกครั้งที่ฉินเย่จือเห็นภาพดังกล่าว เขาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาดัง ๆ “ในตอนนั้น ข้าคิดว่าท่านแม่ของข้ามีอำนาจมากที่สุด ชายที่สูงส่งและทรงพลังอย่างท่านพ่อของข้าถูกท่านแม่ของข้าควบคุมแล้ว”