ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1385 ความวิตกกังวลของหนิงผิง

บทที่ 1385 ความวิตกกังวลของหนิงผิง

บทที่ 1385 ความวิตกกังวลของหนิงผิง

“ไม่ต้องห่วง พวกเราสบายดี พวกเจ้าก็เหมือนกัน มีหลายสิ่งหลายอย่างในเมืองหลวง เจ้าต้องดูแลตัวเองให้ดีและอย่าลืมกลับมาหาเราเมื่อเจ้าว่าง” ฟ่านหลิงพูดด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น

“พี่สะใภ้ พาท่านพ่อของท่านมาอยู่ในสวนกู้ด้วยกันเถอะ ท่านจะได้ไม่เหนื่อยจนเกินไป อยู่กันเป็นครอบครัวแบบนี้จะได้ช่วยกันดูแล และข้าจะได้รู้สึกสบายใจมากขึ้น” กู้เสี่ยวหวานกล่าวต่อ

เมื่อฟ่านหลิงได้ยิน ดวงตาของนางก็เป็นประกายและถามด้วยความไม่เชื่อ “เสี่ยวหวาน เป็นไปได้จริงหรือ?”

“แน่นอน ยังมีห้องว่างจำนวนมากในสวนกู้ ท่านพาท่านลุงมาอาศัยอยู่ในนี่เถอะ ท่านจะได้ดูแลผู้สูงอายุทั้งสองฝั่งได้ มันจะช่วยให้ท่านไม่ต้องกังวลและไม่ต้องเหนื่อยเกินไป”

ฟ่านหลิงรู้สึกตื่นเต้นมากเมื่อได้ยินสิ่งนี้ นางพูดอะไรไม่ออกเป็นเวลานานในขณะที่กอดกู้เสี่ยวหวานแน่น

ภายในสวนกู้ นางถือว่าเป็นเจ้านายอีกคนของสวนกู้ แม้ว่ากู้เสี่ยวหวานจะอยู่บ้าน นางก็ยังเคารพผู้อื่น

นี่เป็นสิ่งที่นางไม่เคยคิดเลยเมื่อแต่งงาน ในเวลานั้น ท่านพ่อของนางบอกนางว่าหลังจากนางแต่งงานแล้ว นางควรปรนนิบัติต่อสามีและเสี้ยนจู่ให้ดี แต่หลังจากแต่งงานมา นางไม่เคยต้องรับใช้กู้เสี่ยวหวานเลยแม้แต่วันเดียว ในทางกลับกัน กู้เสี่ยวหวานมอบความไว้วางใจให้กับตัวเองในหลาย ๆ เรื่องเกี่ยวกับตระกูลกู้ เป็นเพราะนางเชื่อใจตัวเองและปฏิบัติต่อตัวเองในฐานะครอบครัว

“พี่สะใภ้ ทุกคนคือครอบครัวของข้า ทุกคนควรจะอยู่อย่างสุขสบาย”

กู้เสี่ยวหวานพูดเบา ๆ และกอดฟ่านหลิง แน่นพยายามกลั้นน้ำตา แต่น้ำตาที่หางตาของนางยังคงไหลลงมาอย่างช่วยไม่ได้

อีกด้าน กู้ฟางสี่กับป้าจางกอดกันแน่นและร้องไห้ออกมา “ฟางสี่ เมื่อไปถึงเมืองหลวง เจ้าต้องดูแลตัวเองให้ดี ถ้าเจ้าไม่มีอะไรทำก็ส่งจดหมายมาหาข้าบ้าง ฮือ ฮือ ฮือ”

“พี่สะใภ้ก็เหมือนกัน ท่านกับท่านพี่ต้องดูแลตัวเองให้ดี”

กู้เสี่ยวอี้และกู้หนิงผิงเองก็กอดฉือโถวและร้องไห้ออกมา

หลังจากบอกลาเป็นเวลานาน ในที่สุดกู้เสี่ยวหวานกลับเข้าไปในรถม้า รถม้าค่อย ๆ เคลื่อนออกไป โดยมีสมาชิกในครอบครัวอยู่ที่เดิมและโบกมือให้

กู้เสี่ยวหวานพยายามกลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมา และโผเข้าไปในอ้อมแขนของฉินเย่จือและพูดด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น “พี่เย่จือ ข้าทนไม่ได้”

ฉินเย่จือกอดกู้เสี่ยวหวานแน่น วางคางของเขาบนหน้าผากของกู้เสี่ยวหวานพลางมองออกไปนอกหน้าต่างที่เงาต้นไม้ที่เคลื่อนไหวช้า ๆ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาพูดไม่ออก

เนื่องจากนำของมาด้วยมากมาย การเดินทางจึงล่าช้าไปเล็กน้อย พวกเขาเดินทางมากกว่าครึ่งเดือนแล้วก็ยังไม่ถึงเมืองหลวง แต่เพราะว่าไม่รีบร้อน ทุกคนจึงได้มีเวลาหยุดพักระหว่างทาง และไม่ได้รู้สึกว่าการเดินทางครั้งนี้ลำบากเลย

ระหว่างทาง กู้เสี่ยวหวานพบว่ากู้หนิงผิงมีความกังวลและพูดน้อยลงเรื่อย ๆ บางครั้งเมื่อเขามองไปในทิศทางของเมืองหลวง ท่าทางก็เงียบขรึมและไม่ยิ้มเลย ขาดความสุขและความตื่นเต้นที่มีในตอนแรก

กู้เสี่ยวอี้ยังสังเกตเห็นความแปลกประหลาดของกู้หนิงผิง และแอบพูดคุยกับกู้เสี่ยวหวานในตอนที่กู้หนิงผิงไม่อยู่

“ท่านพี่ ช่วงนี้พี่ชายดูเหมือนจะมีบางอย่างอยู่ในใจ” กู้เสี่ยวอี้เอ่ยขึ้น

“เจ้ารู้ไหมว่ามันคืออะไร” กู้เสี่ยวหวานถาม

“ดูเหมือนว่าจะเกี่ยวกับพี่อวี้ซู ช่วงนี้ข้ามักจะเห็นท่านพี่มองจี้หยกและผ้าเช็ดหน้าที่พี่อวี้ซูให้ไว้”กู้เสี่ยวอี้ตบริมฝีปากของตัวเองและพูดว่า “มันผ่านมาหลายปีแล้ว แต่ท่านพี่ก็ยังไม่ลืมพี่อวี้ซูเลย”

ตอนนี้ยิ่งอยู่ใกล้เมืองหลวงมากเท่าไร ก็ยิ่งอยู่ใกล้ถานอวี้ซูมากขึ้นเท่านั้น และกู้หนิงผิงก็ยิ่งกระวนกระวายมากขึ้น

คืนนั้นเขาพลิกตัวไปมานอนไม่หลับตลอดคืน และสุดท้ายจึงได้แต่แอบลุกเดินเข้าไปในสวน และเอาแต่มองพระจันทร์ยามค่ำคืน

กู้เสี่ยวอี้กำลังนอนหลับสนิทและส่งเสียงกรนเบา ๆ กู้เสี่ยวหวานเห็นดังนั้นจึงลุกขึ้น สวมเสื้อผ้าแล้วออกไปนอกห้อง

ใต้ต้นหอมหมื่นลี้ที่ส่งกลิ่นหอมขจรขจาย กู้หนิงผิงรู้สึกเสียสมาธิเล็กน้อยกับสิ่งของที่อยู่ในมือ เขาไม่ได้สังเกตด้วยซ้ำว่ากู้เสี่ยวหวานมายืนอยู่ข้าง ๆ ตนเอง

รอยเย็บบนผ้าเช็ดหน้า ถ้าดูใกล้ ๆ จะพบว่ามันไม่มีความประณีต และดูเหมือนมือใหม่หัดปักผ้า แต่มันไม่ได้เป็นตัวขัดขวางความทะนุถนอมของใครบางคนเลยแม้แต่น้อย เขายังคงลูบจี้หยกในมือ ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ตื่นตระหนก และความจริงจัง

“หนิงผิง” กู้เสี่ยวหวานเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา

“ท่านพี่” กู้หนิงผิงได้ยินการเคลื่อนไหวของอีกฝ่าย จึงรีบซ่อนสิ่งนี้ไว้ข้างหลังอย่างรวดเร็ว แต่เขาคงจะไม่รู้ว่ากู้เสี่ยวหวานตามเขาออกมานานแล้ว และได้เห็นสิ่งของในมือของเขาแล้ว

“เจ้ายังคงเก็บจี้หยกและผ้าเช็ดหน้าที่อวี้ซูมอบให้ไว้อีกหรือ” กู้เสี่ยวหวานนั่งลงข้าง ๆ กู้หนิงผิงและถามอย่างอ่อนโยน

“อืม” กู้หนิงผิงพยักหน้าและไม่พูดอะไรอีก เพียงแค่หยิบสิ่งที่ซ่อนอยู่ข้างหลังออกมา มองทักษะการเย็บปักถักร้อยแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “แม้ว่าจะปักได้ไม่ดีนัก แต่นางก็ปักด้วยตัวนางเอง”

กู้เสี่ยวหวานหยิบมันขึ้นมาดูและพูดด้วยรอยยิ้ม “ฝีมือไม่ดีจริง ๆ เป็ดยวนยางที่มีชีวิตถูกนางปักเป็นเป็ดธรรมดาไปเสียนี่”

กู้หนิงผิงหัวเราะ “ข้าไม่สนหรอกว่าจะเป็นเป็ดยวนยางหรือเป็ดธรรมดา”

เมื่อเห็นกู้หนิงผิงยิ้มอย่างมีความสุข กู้เสี่ยวหวานก็รู้สึกผ่อนคลายเล็กน้อย

เดิมทีนางไม่รู้ว่าจะบอกกู้หนิงผิงเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างไร แต่เมื่อเห็นว่าเขามีความสุขมาก กู้เสี่ยวหวานจึงวางแผนที่จะพูดอะไรบางอย่าง

“หนิงผิง เจ้ากำลังจะไปเมืองหลวงเร็ว ๆ นี้ เจ้ามีความสุขไหม”

“อืม มีความสุขมาก” กู้หนิงผิงพยักหน้า เขาถือจี้หยกและผ้าเช็ดหน้าไว้ในมือ

“ตอนนี้อวี้ซูคงจะโตเป็นสาวแล้ว และข้าไม่รู้ว่านางยังน่ารักเหมือนตอนที่นางยังเด็กอยู่หรือเปล่า” กู้เสี่ยวหวานพูดด้วยรอยยิ้ม “เมื่อข้าพบนางอีกครั้ง ข้าไม่รู้ว่าข้าจะจำนางได้หรือเปล่า”

เมื่อกู้หนิงผิงได้ยินสิ่งนี้ เขาก็พยักหน้าระรัว “ใช่ ท่านพี่ แม้ว่าอวี้ซูจะจำข้าไม่ได้ แต่ข้าจำนางได้อย่างแน่นอน”

คนที่ซ่อนอยู่ในใจ ทุกรอยยิ้มของนาง เขาทบทวนมันในใจทุกวัน แม้จะเป็นสิบปี ยี่สิบปี หรือห้าสิบปี ถึงแม้ผมจะขาวหงอก แต่เมื่อพบกันใหม่ นางยังเป็นที่หนึ่งในใจของเขาตลอดกาล

“หนิงผิง อวี้ซูอายุสิบสี่ปีแล้ว นางอาจจะหมั้นหรือนางแต่งงานแล้วก็ได้” แม้ว่าความจริงนี้จะโหดร้าย แต่กู้เสี่ยวหวานก็ยังต้องพูดมัน