ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1379 ขึ้นโรงศาล

บทที่ 1379 ขึ้นโรงศาล

บทที่ 1379 ขึ้นโรงศาล

สีหน้าของใต้เท้าจ้าวน่าเกลียดมาก ดูจากอารมณ์ของจานหงอวี้แล้ว ตอนนี้แม้ว่าเขาจะพูดอะไรออกมาก็ค้านอะไรไม่ได้ เพราะเหตุผลของจานหงอวี้ฟังแล้วล้วนดูสมเหตุสมผล ใบหน้าของคนตระกูลจ้าวมืดมนราวกับก้นหม้อ

รอบด้านเต็มไปด้วยสายตาเหน็บแนมของผู้คนที่เฝ้าดูเรื่องสนุก ครั้งนี้ชื่อเสียงตระกูลจ้าวป่นปี้จนไม่เหลือชิ้นดี

“นายท่าน ท่านต้องการจะแย้งสิ่งใดอีกหรือไม่” ใต้เท้าจ้าวมองไปที่จ้าวสวิ่นแล้วเอ่ยขึ้น

จ้าวสวิ่นก้มหน้างุดและไม่พูดอะไรสักคำ ฮูหยินจ้าวที่อยู่ด้านข้างจึงพูดขึ้น “ท่านใต้เท้าจ้าว ตระกูลจ้าวไม่ได้ส่งใครไปฆ่าจานซื่อ พวกเขาไม่ได้มาจากตระกูลจ้าว”

หากไม่ใช่ตระกูลจ้าวแล้วจะเป็นผู้ใดกันเล่า จานหงอวี้ยังคงไม่เชื่อ “คนเหล่านี้เอาแต่พูดว่าพวกเขาถูกส่งมาจากตระกูลจ้าว ถ้าไม่ใช่พวกท่าน แล้วจะเป็นใครได้อีก”

“ไร้สาระ พวกเราไม่รู้จักคนเหล่านี้ ข้าไม่รู้ว่าใครเป็นคนส่งพวกเขาไป อาจเป็นคนรักเก่าของเจ้าก็ได้ ข้าได้ยินมาว่าเจ้ากำลังตั้งครรภ์ ดังนั้นเขาอาจต้องการฆ่าเจ้า” ฮูหยินจ้าวพูดอย่างดุเดือด

หากแต่จานหงอวี้ไม่สนใจ “ฮูหยินจ้าว ท่านบอกว่าท่านไม่ได้ส่งคนเหล่านี้มา เห็นได้ชัดว่าพวกเขาเป็นคนที่อยู่ในงานเทศกาลคืนนั้น เจ้าเป็นคนที่ผลักท่านเสี้ยนจู่ลงไปในทะเลเพลิง”

จานหงอวี้ชี้ไปที่หนึ่งในนั้นแล้วพูดขึ้น

ผู้คนมากมายต่างรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในคืนนั้น และพวกเขาทั้งหมดก็มองตามนิ้วของจานหงอวี้เพื่อดูคนหนึ่งในนั้น พวกเขาเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด และเห็นคนที่ผลักกู้เสี่ยวหวานเข้าไปในกองไฟในคืนนั้นได้อย่างชัดเจน

“ใช่แล้ว เป็นเขาที่ผลักเสี้ยนจู่” ผู้คนจำนวนมากตะโกนขึ้น

เมื่อใต้เท้าจ้าวได้ยินสิ่งนี้ เขาจึงถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “เขากล้าผลักเสี้ยนจู่ลงไปในทะเลเพลิงได้อย่างไร”

“ใช่แล้ว ใต้เท้าจ้าว เขาผลักเสี้ยนจู่ โชคดีที่นางไม่ได้เป็นอะไรมาก และยังช่วยเด็กคนหนึ่งในกองไฟมาได้อีกด้วย”

“กล้าหาญเสียจริง! ยังไม่ยอมสารภาพอีกงั้นหรือ!” ใต้เท้าจ้าวทุบโต๊ะและตวาดเสียงดังลั่นทำให้เสียงจอแจในห้องโถงเงียบลงทันที จากนั้นใต้เท้าจ้าวก็มองไปยังผู้ต้องสงสัยที่ผลักเสี้ยนจู่ด้วยสายตาที่ดุดัน

ชายผู้นั้นก้มหน้างุด ปิดปากสนิทไม่ส่งเสียงออกมา จนกระทั่งเสียงอันแข็งกร้าวดังขึ้นในห้องโถง “จับพวกเขาไปทรมาน”

ถ้อยคำของใต้เท้าทำให้ชายคนนั้นหน้าซีดด้วยความตกใจ เขาคุกเข่าลงและตะเกียกตะกายไปข้างหน้าพลางตะโกนเสียงดัง “ใต้เท้า เป็นคุณชายรองตระกูลจ้าวที่สั่งให้ข้าทำเช่นนี้ เป็นคุณชายรองตระกูลจ้าว”

“เจ้ากำลังพูดไร้สาระอะไร เจ้าไม่ใช่คนรับใช้ของตระกูลจ้าวด้วยซ้ำ” ฮูหยินจ้าวพูดอย่างเย็นชา

“ฮูหยิน ข้าอาจจะไม่ใช่คนของตระกูลจ้าว แต่ข้ามากับคุณชายซ่ง” ชายคนนั้นเอ่ย “คุณชายซ่งชอบคุณหนูจ้าว และคุณชายรองใช้สิ่งนี้เพื่อข่มขู่คุณชายของข้า โดยบอกว่าเขาต้องการทำสิ่งหนึ่งและถ้าคุณชายของข้าไม่ช่วย เขาจะไม่ยอมให้คุณหนูจ้าวแต่งงานกับนายน้อยของข้า”

“ไร้สาระ การแต่งงานของลูกสาวข้าขึ้นอยู่กับข้า” จ้าวสวิ่นคำราม

“ใต้เท้าจ้าว ชายผู้นี้กำลังพูดความจริง ที่ท่านเสี้ยนจู่ถูกผลักลงไปในทะเลเพลิงวันนั้นเป็นฝีมือของเขา และลูกชายของท่านก็เป็นคนสั่งให้ข้าทำ” ชายอีกคนเอ่ยขึ้น และโยนความผิดไปที่จ้าวจื่อเจี๋ย

“เจี๋ยเอ๋อร์ของข้าไม่ได้อยู่ที่นี่ ดังนั้นเจ้าจึงโยนเรื่องเลวร้ายเหล่านี้ไปให้เขา เจ้าเป็นคนรับใช้ของตระกูลซ่ง และเพื่อปกป้องเจ้านายของเจ้า เจ้าผลักความผิดทั้งหมดให้กับเจี๋ยเอ๋อร์ของข้า แล้วเจ้ามีหลักฐานอะไร” ท้ายที่สุดจ้าวจื่อเจี๋ยก็เป็นลูกชายของเขาเอง และตอนนี้ชื่อเสียงของเขาก็ถูกทำลาย หากเขาถูกจับในข้อหาก่ออาชญากรรมลอบทำร้ายท่านเสี้ยนจู่ เรื่องนี้จะทำให้ตระกูลจ้าวเสียหาย

“นายท่านจ้าว หากท่านไม่เชื่อข้า ท่านสามารถกลับไปถามเรื่องนี้กับจ้าวจื่อเจี๋ยได้” เมื่อเห็นจ้าวสวิ่นปกป้องลูกชายของเขา และตนเองกำลังจะโดนจับกุม คนรับใช้คนนั้นก็รีบสาปแช่งทันที

ตอนนี้ผู้ยุยงให้เกิดข้อพิพาทไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว เป็นการยากที่จะตัดสินว่าใครถูกใครผิด

“หยุดเถียงกันได้แล้ว” ใต้เท้าจ้าวทุบค้อนและห้องโถงที่เต็มไปด้วยเสียงซุบซิบก็เงียบลงอีกครั้ง

“พวกเจ้า ไปนำตัวผู้ต้องสงสัยจ้าวจื่อเจี๋ยและซ่งเหลียนเฉิงมาที่นี่” ต่างฝ่ายต่างก็บอกว่าตัวเองนั้นมีเหตุผล มาค่อยดูเถอะว่าใครเป็นคนร้ายตัวจริง

ฮูหยินจ้าวที่อยู่ข้าง ๆ มองจ้าวสวิ่นด้วยความกังวล แม้แต่มือที่จับจ้าวสวิ่นก็สั่นเทาเล็กน้อย

“ท่านสามี เราควรทำอย่างไร” ฮูหยินจ้าวไม่เคยเห็นการต่อสู้เช่นนี้มาก่อน หากจ้าวจื่อเจี๋ยส่งคนไปผลักเสี้ยนจู่อันผิงจริง ๆ อย่างนั้นก็คง…

นางลอบมองขึ้นไปบนโถงศาลและเห็นใต้เท้าจ้าวกำลังมองคนที่คุกเข่าอยู่ด้านล่างด้วยใบหน้ามืดมน นางจึงอดไม่ได้ที่จะตกใจอีกครั้งและก้มศีรษะลงอย่างรู้สึกผิด

จ้าวสวิ่นก้มศีรษะลง เขาได้ยินทุกคำพูดของฮูหยินจ้าว แต่เขาไม่สามารถตอบได้จริง ๆ จ้าวจื่อเจี๋ยเป็นลูกชายของเขา ถ้าลูกชายของเขาต้องการฆ่าใครสักคนจริง ๆ เรื่องนี้จะต้องเกี่ยวข้องกับเขา

ซ่งเหลียนเฉิงเป็นหลานชายของภรรยา ถ้าเขาฆ่าใครสักคนเรื่องนี้จะต้องเกี่ยวข้องกับเขา

ไม่ต่างกัน ไม่นานจ้าวจื่อเจี๋ยและซ่งเหลียนเฉิงก็ถูกเจ้าหน้าที่พาตัวมา

ในระหว่างกระบวนการทั้งหมด จ้าวจื่อเจี๋ยไม่ได้พูดอะไรสักคำ มีแต่ซ่งเหลียนเฉิงที่กำลังสาปแช่ง

“เจ้า…จ้าวจื่อเจี๋ย เจ้ามันไร้ยางอาย เจ้ากล้าที่จะมีความสัมพันธ์กับน้องสาวของตัวเอง เจ้ามันช่างไร้ยางอาย!” ซ่งเหลียนเฉิงก่นด่า ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าหน้าที่จับตัวเขาไว้ เขาอาจก้าวไปข้างหน้าเพื่อต่อสู้กับจ้าวจื่อเจี๋ยแล้ว

“เจ้ามันไร้ยางอาย จ้าวจื่อเจี๋ย ถุย!”

ซ่งเหลียนเฉิงกำลังสาปแช่ง ทันใดนั้นเสียงผู้หญิงร้องไห้ตามหลังเขามา “พี่ซ่ง พี่ซ่ง ข้าถูกใส่ร้าย ข้าถูกใส่ร้าย”

ผู้ที่ติดตามซ่งเหลียนเฉิงมาเห็นได้ชัดว่าคือจ้าวอวิ๋นเอ๋อร์

“ถุย อย่าแตะต้องข้า เจ้าเป็นแค่รองเท้าคู่เก่า ข้าคิดว่าเจ้าบริสุทธิ์ผุดผ่อง และเจ้ากับจ้าวจื่อเจี๋ยมีความสัมพันธ์กันมานานแล้ว ถุย! ตอนนี้แค่เห็นเจ้าสองคน ข้าก็รู้สึกสะอิดสะเอียนแล้ว”

“อวิ๋นเอ๋อร์ เจ้ามาทำอะไรที่นี่ ข้าให้เจ้ารอที่บ้านไม่ใช่หรือ” เมื่อจ้าวสวิ่นเห็นจ้าวอวิ๋นเอ๋อร์ก็รู้สึกว่าเลือดในร่างกายพลันพลุ่งพล่าน นางยังรู้สึกละอายใจไม่พออีกหรือ?

ยังรู้สึกอับอายไม่พอจึงวิ่งมาที่นี่อีก?