ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1368 มองหายาลบรอยแผลเป็น

บทที่ 1368 มองหายาลบรอยแผลเป็น

บทที่ 1368 มองหายาลบรอยแผลเป็น

กู้เสี่ยวหวานเคยได้ฟังเรื่องราวความรักของคนที่ตายแล้วมากมายในโทรทัศน์เมื่อชีวิตก่อน แต่มีเพียงคำบอกรักคำเดียวที่ทำให้นางรู้สึกว่าต้องการติดตามคนเช่นนี้ในชีวิตนี้ จะอยู่กับคนนี้ตลอดไป และเป็นหนึ่งเดียวตลอดไป

จู่ ๆ เสี่ยวหวานก็เปิดลิ้นชักบนโต๊ะเตี้ยและหยิบกรรไกรออกมา ตัดผมของนางออกมาส่วนหนึ่ง ห่อเอาไว้ด้วยผ้าไหมสีแดงและใส่แต่ละอันลงในซอง “ข้าเคยเห็นว่าเวลาคนอื่นหมั้นหมายกัน ต่างใช้แหวนสวมใส่ที่นิ้วนางเพื่อพิสูจน์ว่าทั้งสองได้หมั้นหรือแต่งงานกันแล้ว ตอนนี้ข้าจะใช้ผมนี้พิสูจน์ว่าเราสองคนได้สาบานต่อกันแล้ว พี่เย่จือ… ตลอดชีวิตนี้เราจะไม่มีวันทอดทิ้งกัน”

ฉินเย่จือกอดกู้เสี่ยวหวานไว้ในอ้อมแขนด้วยความตื้นตัน “หวานเอ๋อร์ หวานเอ๋อร์”

บนใบหน้าของเขาเต็มไปรอยยิ้มพอใจ และความรักนั้นลึกล้ำราวกับน้ำทะเล ทำให้ยากจะถอนใจ ในช่วงเวลาที่อ่อนโยน ฉินเย่จือประทับริมฝีปากลงริมฝีปากของอีกฝ่ายอย่างนุ่มนวล คลอเคลียกันไม่ห่าง ต่างเอื้อยเอ่ยถ้อยคำบอกรักไม่หยุด

“กุมมือของท่าน อยู่เคียงข้างจนแก่เฒ่า เต็มใจที่อยู่กับท่านไม่แยกจากกัน”

ข่าวการหมั้นของฉินเย่จือและกู้เสี่ยวหวานได้แพร่กระจายไปทั่วเมืองหลิวเจียโดยใช้เวลาเพียงไม่นาน ทุกคนต่างชื่นชมรูปร่างหน้าตาที่หล่อเหลาและสง่างามอย่างน่าอัศจรรย์ของฉินเย่จือ รวมถึงคิ้วและดวงตาที่งดงามของกู้เสี่ยวหวาน แต่ก็มีคนมากมายที่เบื่อกับข่าวลือของฉินเย่จือหมั้นหมายกู้เสี่ยวหวานด้วยกล่องของขวัญหมั้นเท่านั้น

เมื่อจ้าวอวิ๋นเอ๋อร์รู้ว่าฉินเย่จือหมั้นหมายแล้ว นางจึงระบายความโกรธด้วยการทุบข้าวของทั้งหมด เมื่อฮูหยินจ้าวได้ยินว่าจ้าวอวิ๋นเอ๋อร์กำลังทำลายสิ่งของของตระกูลจ้าว จึงรีบสั่งให้คนไปห้ามนางไว้ และยังรีบย้ายสิ่งของที่จ้าวอวิ๋นเอ๋อร์จะพังได้ออกไป เพราะกลัวว่านางจะทำลายทุกอย่างพังราบเป็นหน้ากอง

จ้าวอวิ๋นเอ๋อร์ไม่มีที่ให้ระบายอารมณ์อีกต่อไป หากแต่อารมณ์คุกรุ่นของนางยังไม่หมดไป จึงต้องไปหาจ้าวจื่อเจี๋ยเพื่อระบายความโกรธอย่างไม่มีทางเลือก

“ท่านพี่ ฉินเย่จือหมั้นกับหญิงผู้นั้นแล้ว” จ้าวอวิ๋นเอ๋อร์พูดอย่างขมขื่นโดยหวังว่าจะฉีกเนื้อกู้เสี่ยวหวานเป็นชิ้น ๆ

จ้าวจื่อเจี๋ยในขณะนี้อารมณ์ไม่ได้ดีนัก

เขากำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง มองดูรอยแผลเป็นที่ชัดเจนบนใบหน้า พยายามปกปิดร่องรอยบนใบหน้าด้วยแป้งชาด

แต่ไม่ว่าจะพยายามมากแค่ไหนก็ไม่มีท่าทางจะปกปิดได้

จ้าวจื่อเจี๋ยโกรธจนแทบจะทนไม่ไหว และจ้าวอวิ๋นเอ๋อร์ที่อยู่ตรงหน้าก็เอาแต่สาปแช่งไม่หยุด ซึ่งทำให้จ้าวจื่อเจี๋ยผุดลุดขึ้นด้วยความโกรธ กวาดสิ่งของบนโต๊ะลงพื้นและคำรามอย่างบ้าคลั่ง “ไอ้คนสารเลวนั่น ข้าจะจับมันฉีกเป็นชิ้น ๆ”

เนื่องจากอารมณ์โกรธเคืองจึงทำให้ใบหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นสีแดง ซึ่งมองดูแล้วน่ากลัวยิ่งนัก

จ้าวอวิ๋นเอ๋อร์เห็นใบหน้าที่ดุร้ายของจ้าวจื่อเจี๋ยก็รู้สึกกลัวเล็กน้อย ดังนั้นนางจึงได้แต่สงบสติอารมณ์ และรุดขึ้นหน้าเพื่อปลอบโยนจ้าวจื่อเจี๋ย “ท่านพี่ อย่าโกรธไปเลย ท่านพี่ซ่งกำลังหาหมอที่ดีมาให้ท่าน ถึงเวลานั้นใบหน้าของท่านจะหายเป็นปกติ ไม่ต้องกังวลไป ท่านพี่ซ่งบอกว่ามันจะสามารถรักษาได้”

ตอนที่หมอเปิดผ้าพันแผลบนใบหน้า เมื่อจ้าวจื่อเจี๋ยมองแผลเป็นที่น่าเกลียด เขาก็ปัดมือของหมอคนนั้นทิ้งอย่างแรง

หมอกำลังร้องโหยหวนรู้สึกเหมือนเขารอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด และวิ่งไปหาจ้าวสวิ่นเพื่อขอความเมตตา โดยบอกว่ายาที่เขาสั่งนั้นถูกต้อง ยาที่เขากินนั้นถูกต้อง และยาที่เขาใช้ก็ถูกต้องเช่นกัน กุญแจสำคัญคือ จ้าวจื่อเจี๋ยชอบกินอาหารรสเผ็ด เขาเตือนอีกฝ่ายแล้วว่าไม่ควรกินอาหารรสเผ็ดและทำให้ระคายเคือง เพราะมันจะส่งผลต่อการตกสะเก็ดของบาดแผล

เมื่อมองดูใบหน้าอัปลักษณ์เหมือนผีของลูกชาย จ้าวสวิ่นก็อดรู้สึกเศร้าไม่ได้

ถึงเขาจะไม่หล่อเหลา แต่ลูกชายของเขานั้นไม่เลว ทว่าตอนนี้ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยบาดแผล เขาจะไม่รู้สึกแย่ได้อย่างไร

แม้ว่าบางคนจะบ่นว่าจ้าวจื่อเจี๋ยไม่สามารถควบคุมปากของตนเองได้ยามเจ็บปวด แต่อย่างไรเสียเขาก็เป็นลูกชายของตน ดังนั้นจึงได้แต่ระบายอารมณ์ใส่หมอคนนั้น และสั่งให้คนไปสร้างความวุ่นวายที่โรงหมอแทน

เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ลำบากมากในเวลานั้น

แต่ถ้ามีแผลเป็นบนใบหน้าก็คือบนใบหน้า

จ้าวจื่อเจี๋ยเข้าใจอย่างชัดเจน เขากำหมัดจ้องมองน้องสาวด้วยความโกรธและเอ่ยอย่างดุร้าย “กู้เสี่ยวหวาน เจ้าจะต้องชดใช้ด้วยเลือด”

“ถูกต้อง ข้าแค่อยากให้กู้เสี่ยวหวานต้องทนทุกข์ทรมาน หญิงคนนั้นเลวร้ายยิ่งนัก นางคว้าพี่ใหญ่ฉินไปได้อย่างไร” จ้าวอวิ๋นเอ๋อร์ยังคงคิดถึงฉินเย่จือ โดยคิดว่าการที่ฉินเย่จือหมั้นหมายกับกู้เสี่ยวหวาน มันเกือบจะเหมือนกับการขย้ำหัวใจของนาง

“จ้าวอวิ๋นเอ๋อร์อย่าให้ชื่อของฉินเย่จือหลุดออกมาจากปากของเจ้าอีก การได้อยู่กับกู้เสี่ยวหวานไม่ใช่เรื่องดี ข้าจะจัดการกับกู้เสี่ยวหวาน ฉินเย่จือคนนั้นก็ไม่ทางหนีรอดไปได้”

“ไม่ได้นะท่านพี่ พี่ใหญ่ฉินเป็นคนดีและจงรักภักดี ถ้ากู้เสี่ยวหวานไม่ช่วยเขาไว้ ถ้าเขาไม่ได้ต้องการตอบแทนนาง พี่ใหญ่ฉินคงจากไปนานแล้ว” จ้าวอวิ๋นเอ๋อร์แย้ง ใบหน้าเล็ก ๆ ของนางขึ้นสีแดงก่ำด้วยความโกรธ

จ้าวจื่อเจี๋ยนิ่งเงียบ เมื่อเห็นใบหน้าเขินอายของจ้าวอวิ๋นเอ๋อร์ก็ไม่รู้ว่านางกำลังคิดอะไรอยู่ จากนั้นจึงสาดน้ำเย็นใส่นาง “อวิ๋นเอ๋อร์ อย่าลืมว่าซ่งเหลียนเฉิงมาที่บ้านด้วยจุดประสงค์ใด ข้าได้ยินมาว่าท่านพ่อพอใจกับซ่งเหลียนเฉิงคนนี้มาก และเขาจะพยายามหายาอย่างดีที่สุดให้ข้า แต่ถ้าในเวลานั้นเจ้าพูดหรือทำอะไรให้ซ่งเหลียนเฉิงขุ่นเคืองใจ ถึงเวลานั้นก็อย่ามาหาว่าข้าหยาบคายต่อเจ้าก็แล้วกัน” จ้าวจื่อเจี๋ยแตะรอยแผลเป็นบนใบหน้าแล้วพูดด้วยสายตามุ่งร้าย

“ท่านพี่ ท่านกำลังพูดถึงเรื่องอะไร” จ้าวอวิ๋นเอ๋อร์ไม่เคยเห็นท่าทางที่น่าสะพรึงกลัวของจ้าวจื่อเจี๋ยมากก่อน หัวใจของนางประหวั่นลนลาน “ท่านพี่ ข้าก็แค่พูดไปอย่างนั้นเอง ท่านไม่รู้หรอกหรือว่าข่าวลือที่แพร่ออกมาบอกว่าของหมั้นที่ฉินเย่จือมอบให้กู้เสี่ยวหวานมีเพียงกล่องเท่านั้น น่ารังเกียจจริง ๆ”