ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1365 มีคนปล่อยข่าวลือ

บทที่ 1365 มีคนปล่อยข่าวลือ

บทที่ 1365 มีคนปล่อยข่าวลือ

กู้เสี่ยวหวานถูกกอดเอาไว้ในอ้อมแขนของชายหนุ่ม และทันทีที่นางเงยศีรษะขึ้น ก็พบว่าตนเองนั่งอยู่ในเกี้ยวเจ้าสาวแล้ว ทั้งสองคนสัมผัสกันชั่วครู่ตอนนั่งอยู่ภายในเกี้ยว

ฉินเย่จือสวมชุดสีแดงสด หล่อเหลาราวกับเทพสวรรค์ ดวงตาคมคู่นั้นไม่รู้ว่ามีหญิงสาวกี่คนที่ปรารถนาในตัวเขา นางสัมผัสมือของฉินเย่จือโดยบังเอิญ และพบว่าฝ่ามือของเขามีเหงื่อซึมออกมาเล็กน้อย เป็นไปได้หรือไม่ว่าเขาจะรู้สึกประหม่าเช่นกัน?

“พี่เย่จือ ท่านเองก็ประหม่ารึ?” กู้เสี่ยวหวานเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

ฉินเย่จือเหมือนถูกแทงใจดำ และทำให้รู้สึกเสียศูนย์เล็กน้อย

เขาประหม่าหรือเปล่า

แน่นอนว่าเขาประหม่า

อย่างไรก็ตาม ต่อหน้าแมวน้อยตัวนี้ เขาต้องนิ่งสงบและไม่แสดงอาการอะไรออกมา ไม่เช่นนั้นเมื่อแมวน้อยเห็นเขาประหม่าก็จะทำให้นางประหม่าไปด้วย

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ฉินเย่จือก็ยอมรับและพูดว่า “ไม่ ข้าแค่รู้สึกร้อนเล็กน้อย เจ้านั่งอยู่ด้านในเถอะ แล้วอีกสักพักข้าจะเรียกเจ้า”

กู้เสี่ยวหวานพยักหน้า ฉินเย่จือมองใบหน้าที่ตามหลอกหลอนในความฝันของเขาอย่างบ้าคลั่งด้วยความคิดถึง จากนั้นหันกลับไปอย่างไม่เต็มใจ ก่อนจะกระโดดขึ้นหลังม้าอย่างชำนาญ

คนที่เหลือในสวนกู้ก็ขึ้นรถม้าคันสุดท้ายทีละคน และตามพวกเขาไปถึงร้านจิ่นฝู

การจัดเตรียมขบวนพิธีนั้นใช้เวลาไม่นาน ฉินเย่จือในชุดแต่งงานสีแดงเป็นผู้นำทาง โดยมีอาโม่ขี่ม้าตามหลังมาไม่ห่าง

เมื่อมาถึงเมืองหลิวเจีย ชาวบ้านจำนวนมากมารวมตัวกันเพื่อดูว่าเกิดเรื่องเอิกเกริกใดขึ้น และเมื่อเห็นความงามของฉินเย่จือนั้นงดงามในชุดสีแดง ดูสง่างามยิ่งนัก

ข้างหลังเขาคือเกี้ยวอันงดงามประดับด้วยผ้าไหมสีแดงที่ร่ายรำไปกับสายลม

“ดูเหมือนว่าเสี้ยนจู่จะหมั้นจริง ๆ!” มีคนเอ่ยขึ้นด้วยความตกใจ

ผู้คนที่อยู่ด้านข้างได้ยินสิ่งนี้และถามอย่างตื่นเต้น “การแต่งงานระหว่างเสี้ยนจู่กับฉินเย่จือนั้นคืออะไร พวกเขาเป็นคู่ที่มีความสามารถและมีรูปลักษณ์ที่คู่ควรกัน”

แต่อย่างไรก็ตาม ยังมีคนพูดเรื่องไร้สาระอยู่

“เสี้ยนจู่อายุเพียงสิบหกปีไม่ใช่รึ? ฉินเย่จือผู้นี้อายุยี่สิบกว่าปีแล้ว ข้าได้ยินมาว่าเขาแก่กว่าเสี้ยนจู่เจ็ดปี” มีคนเอ่ยขึ้นอย่างไม่พอใจ

“อายุมากกว่าเจ็ดปีแล้วผิดอันใด นอกจากนี้นายน้อยฉินยังหล่อเหล่ามาก แม้ว่าเขาจะแก่กว่ายี่สิบปี หากเป็นข้า ข้าก็จะแต่งงานกับเขา” หญิงสาวคนหนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยความอิจฉา

หญิงสาวรอบ ๆ แต่ละคนก็เห็นด้วย สีหน้าของพวกนางเต็มไปด้วยความอิจฉา

“เสี้ยนจู่ช่างโชคดีจริง ๆ มีสถานะสูงส่งและมีสามีที่หล่อเหลา หากเป็นข้า ข้าก็จะแต่งงานกับเขาอย่างไม่ลังเล”

กู้เสี่ยวหวานนั่งอยู่บนเกี้ยวฟังความคิดเห็นของผู้คนรอบด้าน หัวใจของนางเต้นเหมือนกลองรัว และรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก นางหัวเราะคิกคักเป็นครั้งคราว แต่โชคดีที่ไม่มีใครอยู่บนเกี้ยวนอกจากนาง ไม่เช่นนั้นคงคิดว่านางมีความสุขเกินกว่าเหตุ

ไม่…มันจะเป็นแบบนี้ไม่ได้

กู้เสี่ยวหวานรีบกระแอมไอ และปรับท่านั่งของตนเอง

มีเสียงแสดงความยินดีดังขึ้นทั่วทุกสารทิศ

ทันใดนั้น น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจก็ดังเข้ามาในหูของกู้เสี่ยวหวาน

“เสี้ยนจู่หมั้นงั้นหรือ แต่กล่องไม้เหล่านั้นมันดูทรุดโทรมเกินไป เจ้าว่าหรือไม่?” เป็นเสียงที่กู้เสี่ยวหวานไม่คุ้นเคย หญิงสาวแง้มม่านเปิดเล็กน้อย และเห็นชายร่างสูงคนหนึ่งยืนอยู่ข้างนอก เขายืนอยู่ตรงนั้นและชี้ไปที่กล่องที่อยู่ข้างหลังด้วยใบหน้าเย้ยหยัน และพ่นพูดคำสกปรกออก

แม้ว่าพวกเขาจะพูดจาเหน็บแนม แต่นางก็ไม่ต้องการอธิบายสิ่งนี้ให้ใครฟัง

ลุงจาง ป้าจาง กู้ฟางสี่ และคนอื่นบนรถม้าได้ยินคำพูดประชดประชันข้างนอกชัดเจน ฉือโถวจึงรีบออกไปโต้เถียงกับคนเหล่านั้น แต่ป้าจางกลับรั้งเขาเอาไว้เสียก่อน “นั่งลง อย่าสนใจกับสิ่งที่คนอื่นพูด ปล่อยให้เข้าพูดไป ไม่มีใครรู้ดีไปมากกว่าเรา”

จากนั้นฉือโถวก็นั่งลงและมองคนที่ประสงค์ร้ายสองสามคนข้างนอกอย่างไม่พอใจ

รถม้าของฉินเย่จือเคลื่อนที่ไปไม่หยุด และดูเหมือนเขาจะเหลียวหลังกลับไปมองด้านหลัง แต่เมื่อทำให้เขาเหล่านั้นรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย ดังนั้นพวกเขาทั้งหมดจึงเดินขบวนเกี้ยวไป

“เสี้ยนจู่ ได้โปรดหมั้นกับข้าเถอะ ข้าจะให้สินสอดมากกว่าแปดสิบเท่าแก่ท่าน ให้ท่านติดตามข้าในฐานะภรรยา มีกินมีใช้ไม่มีวันหมด” ชายคนนั้นเพิ่งพูดจบ ทันใดนั้นก็มีเสียงกรีดร้องโหยหวน จากนั้นก็เห็นชายคนนั้นปิดปากแน่น มีเลือดไหลออกมาตามช่องว่างระหว่างนิ้ว

“ใครกันที่ทำร้ายข้า โผล่หน้าออกมาเดี๋ยวนี้” เลือดในปากของเขาไหลออกมามากขึ้นเรื่อย ๆ ถ้อยคำที่เอ่ยออกมาก็ไม่ชัดเจน แต่ดูเหมือนว่าบาดแผลจะไม่ได้สาหัส

“พ่อหนุ่ม เจ้าสะสมคุณธรรมและทำดีกันไว้ดีกว่า วันนี้เป็นงานเฉลิมฉลองการหมั้นของเสี้ยนจู่ ถ้าเจ้ายังกล้าพูดเรื่องไร้สาระอีก อย่าหาว่าพวกเราหยาบคาย” ชายชราเห็นว่าชายหนุ่มถูกทุบตีจึงพูดอย่างเร่งรีบ

“ทำไมขอทานผู้นี้ถึงได้แต่งงานกับเสี้ยนจู่ เสี้ยนจู่ตาบอดหรือเปล่า? ข้าหน้าตาไม่ดีเท่าเขา แต่ข้ามีพื้นฐานครอบครัวที่ดี ท่านอยากได้อะไร ไม่ว่าเครื่องประดับหรืออื่น ๆ ข้าก็จะหาให้ท่าน” ชายคนนั้นยังคงไม่ยอมแพ้ แม้ว่าเขาจะพูดไม่ชัด แต่ก็ยังพยายามเอ่ยออกมา

ฉินเย่จือไม่ได้มองย้อนกลับไป แต่หันศีรษะไปมองที่อาโม่ราวกับจะออกคำสั่ง อาโม่พยักหน้าและไปรับคำสั่งอย่างรวดเร็ว

เขาหันกลับมาและเดินไปหาชายที่เอาแต่พูดไม่หยุด

เสียงเกือกม้าดังกลบเสียงผู้คน

ชายคนนั้นปิดปากแน่น ต่อต้านความเจ็บปวดในปาก ยืดหลังตรงและมองไปที่อาโม่ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความดูถูก และไม่สนใจอาโม่เลยแม้แต่น้อย

แต่เมื่ออาโม่เข้ามาใกล้ อาการหายใจไม่ออกที่เล็ดลอดออกมาจากร่างกายของเขายังคงทำให้คนผู้นั้นรู้สึกผิดเล็กน้อย เขายังคงปิดปากและถอยห่างออกไปโดยไม่ได้ตั้งใจ “เจ้าคิดจะทำอะไร”