ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1360 ไฟไหม้

บทที่ 1360 ไฟไหม้

บทที่ 1360 ไฟไหม้

จ้าวอวิ๋นเอ๋อร์ไม่รู้ว่ามีอะไรผิดปกติกับปากของตนเองและยังคงปิดปากด้วยผ้าเช็ดหน้า เมื่อเห็นว่ากู้เสี่ยวหวานหยุดเคลื่อนไหว ดวงตาของนางก็สว่างขึ้นและหยุดร้องไห้ทันที นางลุกขึ้นจากอ้อมแขนของซ่งเหลียนเฉิงและเดินไปข้างหน้าด้วยสายตาที่ชั่วร้าย “กู้เสี่ยวหวาน เจ้ากล้าทำร้ายผู้อื่นได้อย่างไร เจ้ากล้ามากนะ อย่าคิดว่าเจ้าสามารถทำทุกอย่างได้เพราะเป็นเสี้ยนจู่”

จ้าวอวิ๋นเอ๋อร์จ้องมองกู้เสี่ยวหวานด้วยความโกรธ จากนั้นมองไปที่ฉินเย่จืออย่างเศร้าสร้อย

เจ็บปากเหมือนเข็มทิ่ม แต่ตอนนี้กลับชาไปหมด ชาจนพูดไม่ชัด

ซ่งเหลียนเฉิงเอามือเท้าสะโพกแล้วจ้องมองคนสองคนที่อยู่ข้างหน้าเขา

ผู้ชายคนนี้หล่อจริง ๆ

ผู้หญิงที่อยู่ถัดจากชายคนนี้ยังมีท่าทางที่อ่อนโยนและดวงตาที่สวยงาม แม้ว่าเมื่อเทียบกับลูกพี่ลูกน้องของเขา สีดวงตาของนางจะอ่อนกว่าเล็กน้อย แต่นางก็บอบบางและสง่างาม นางจึงงดงามกว่าลูกพี่ลูกน้องของเขามาก

ซ่งเหลียนเฉิงชำเลืองมองกู้เสี่ยวหวาน ในดวงตาคู่นั้น แม้มันจะเป็นเพียงชั่วพริบตา แต่กู้เสี่ยวหวานก็เห็นมัน โดยเฉพาะฉินเย่จือที่อยู่ข้าง ๆ เขาขมวดคิ้วจ้องมองอีกฝ่ายด้วยสายตามุ่งร้าย ปกป้องกู้เสี่ยวหวานที่อยู่ด้านหลังและไม่สนใจคนรับใช้ทั้งเจ็ดที่ล้อมรอบพวกเขา

ท่าทางที่ไม่แยแสของสองคนนี้ทำให้ซ่งเหลียนเฉิงโกรธมาก

เขาสาปแช่งอย่างดุเดือด “พวกเจ้าสองคนรังแกลูกพี่ลูกน้องของข้าแล้วจะหนีไปหรือ มันไม่ง่ายหรอกนะ”

ลูกพี่ลูกน้อง

ชายคนนี้ดูเหมือนจะอายุประมาณยี่สิบปี และเขามีรูปร่างที่บอบบางและดูดี แต่เนื่องจากรอบดวงตามีสีคล้ำและร่างกายของเขาก็ซูบผอม ดูเหมือนว่าหากถูกลมกระโชก คงจะสามารถพัดเขาให้ล้มลงได้ทุกเมื่อ

คนผู้นี้ดูไม่แข็งแรงและผอมแห้ง เขาดูค่อนข้างอ่อนแอราวกับว่าในร่างกายของเขาเป็นโพรง

กู้เสี่ยวหวานซ่อนตัวอยู่ข้างหลังฉินเย่จือ และนางก็ไม่ต้องการมองเขาคนนั้นเช่นกัน

เมื่อเห็นสาวน้อยน่ารักที่ซ่อนตัวอยู่ข้างหลังจนไม่สามารถเห็นนางได้ ซ่งเหลียนเฉิงก็ยิ่งโกรธ “เจ้าเป็นอะไร กล้ารังแกลูกพี่ลูกน้องของข้าได้อย่างไร พวกเจ้า! จับคนเหล่านี้เสีย”

กลุ่มคนรับใช้ในครอบครัวเจ็ดหรือแปดคนล้อมรอบฉินเย่จือไว้ หากแต่เขาก็ยังดูเฉยเมย

ในตอนแรกดวงตาของจ้าวอวิ๋นเอ๋อร์เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและจองหอง แต่ราวกับว่านางนึกอะไรบางอย่างออก นางพูดด้วยความหวาดกลัว “ท่านพี่ซ่ง อย่าเลย”

แต่มันสายเกินไปแล้ว… จากนั้นก็เห็นคนรับใช้เจ็ดหรือแปดคนรีบพุ่งไปหาฉินเย่จืออย่างเย่อหยิ่งตามคำสั่งของซ่งเหลียนเฉิง

เมื่อได้ยินเสียงกำปั้นและเสียงเตะต่อย ซ่งเหลียนเฉิงก็หันศีรษะไปปลอบจ้าวอวิ๋นเอ๋อร์ “ไม่เป็นไร ไม่ต้องกังวล คนรับใช้ของข้าทั้งหมดมีฝีมือ ข้าจะให้พวกเขาจับคนที่รังแกเจ้าและจะทำให้พวกเขาขอโทษเจ้า”

จ้าวอวิ๋นเอ๋อร์ไม่สามารถฟังคำพูดของซ่งเหลียนเฉิงได้อีกต่อไป นางมองภาพตรงหน้าด้วยความสยดสยอง

ผ้าเช็ดหน้าในมือปิดปากที่อ้าค้างของนางไว้ ดวงตาของนางเบิกกว้างและใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ

ซ่งเหลียนเฉิงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เมื่อเขามองย้อนกลับไป กรามของเขาแทบจะหลุดด้วยความตกใจ

ทันทีที่เขาหันกลับมา คนรับใช้ทั้งหมดที่เขาภาคภูมิใจก็ถูกทุบตีจนนอนหมดสภาพอยู่กับพื้น ร้องไห้คร่ำครวญและขยับตัวไม่ได้

หลังจากที่ซ่งเหลียนเฉิงรู้สึกประหลาดใจ เขาก็สาปแช่งด้วยความโกรธ “เจ้าพวกไร้ประโยชน์ ข้าจะเลี้ยงเจ้าไปทำไม คนจำนวนมากแต่ไม่สามารถเอาชนะใครได้!”

จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นมองฉินเย่จือ ฉินเย่จือและกู้เสี่ยวหวานยังคงมองเขาอย่างเย็นชา

ถ้วยเคลือบในมือของเขาเป็นประกาย ราวกับความอัปยศที่บีบคั้นหัวใจของซ่งเหลียนเฉิงอย่างสุดซึ้ง

“เจ้าเป็นใคร บอกชื่อเจ้ามาเดี๋ยวนี้! เมื่อข้ากลับไปตามคน ข้าจะไปชำระบัญชีแค้นกับเจ้า” ซ่งเหลียนเฉิงไม่กล้าก้าวไปข้างหน้า แต่เขากำลังแสดงความกล้าหาญของเขาต่อหน้าจ้าวอวิ๋นเอ๋อร์ ในแง่หนึ่งเขายังไม่กล้าที่จะวิ่งหนี แต่ยังคงสาปแช่งอย่างโอหัง แต่เห็นได้ชัดว่าตอนนี้เขาสูญเสียความมั่นใจไปอย่างสิ้นเชิง

ฉินเย่จือไม่ต้องการให้ความสนใจกับสุนัขที่เอาแต่เห่า แต่เพียงแค่มองไปที่กู้เสี่ยวหวาน จากนั้นก็หันกลับมาและเตรียมจะจากไป

ซ่งเหลียนเฉิงผู้นี้คิดว่าเขาอยู่ในดินแดนของตัวเองและเขาก็มีนิสัยโหดเหี้ยม ใครก็ตามที่เห็นเขาแล้วต้องเรียกตัวเองว่านายน้อยซ่งด้วยความเคารพ แต่ตอนนี้เป็นอย่างไร? เมื่อมาถึงที่นี่ ผู้คนไม่แม้แต่จะพูดกับเขาสักคำ ทำให้เขารู้สึกอับอายอย่างมาก และนี่ยังอยู่ต่อหน้าสาวงามอีก

เขา… ซ่งเหลียนเฉิงจะไม่มีวันยอมแพ้ต่อหน้าผู้หญิง!

นี่เป็นเรื่องใหญ่ที่ทำให้เขาเสียหน้า

ในขณะนี้ ใบหน้าของจ้าวอวิ๋นเอ๋อร์เต็มไปด้วยความเศร้าโศก ความงามที่ละเอียดอ่อนเช่นนี้ ซ่งเหลียนเฉิงจะทำให้นางเสียใจ ผิดหวัง และโศกเศร้าเช่นนี้ได้อย่างไร?

ซ่งเหลียนเฉิงรีบปลอบโยนสาวงามข้าง ๆ เขา “เจ้าไม่ต้องเสียใจไป ข้าจะทวงความยุติธรรมให้เจ้าอย่างแน่นอน”

จากนั้นเขาก็ตะโกนอย่างดุดัน “พวกเจ้าสองคนหยุดเดี๋ยวนี้!”

ฉินเย่จือและกู้เสี่ยวหวานไม่สนใจอีกฝ่ายและก้าวเดินต่อไป

ทว่าทันใดนั้น ซ่งเหลียนเฉิงก็ตัดสินใจทำสิ่งที่เขาต้องเสียใจไปตลอดชีวิต มีโคมตกอยู่ด้านข้าง เขาฉีกมันขาดเป็นเสี้ยวแล้วโยนใส่พ่อค้าขายประทัดและดอกไม้ไฟที่กู้เสี่ยวหวานอยู่เดินผ่าน ทันทีที่สะเก็ดไฟไปโดน… เพียงชั่วพริบตาดอกไม้ไฟกับประทัดพลันติดไฟ ทำให้เกิดเสียงดังและเกิดการระเบิดขึ้น

ในเวลานี้ ฝูงชนดูราวกับหม้อที่มีน้ำมันกำลังเดือดพล่าน และโต๊ะที่เต็มไปด้วยดอกไม้ไฟและประทัดก็ถูกจุดขึ้นเรื่อย ๆ เศษประทัดที่ระเบิดกระเด็นกระจายไปทั่ว กระเด็นไปโดนผ้าและของที่ติดไฟง่าย โดนร้านของพ่อค้าแม่ค้ารายย่อยอื่น ๆ เวลาผ่านไปเพียงไม่นาน ไฟก็ลุกโชนขึ้น เมื่อประเมินจากสายตา กว่าครึ่งของร้านค้าริมทางถูกไฟไหม้จนวอดวาย

“ไฟไหม้ ไฟไหม้ ทุกคนหนีเร็ว!”

ตอนนี้มีคนวิ่งหนี มีคนตะโกน และมีคนหยิบของ ถนนที่เป็นระเบียบเมื่อครู่กำลังวุ่นวาย ทุกอย่างเละเทะไปหมด

ฉินเย่จืออุ้มกู้เสี่ยวหวานไว้ในอ้อมแขนของเขา และพยายามหลบเลี่ยงฝูงชนที่วุ่นวาย

กู้เสี่ยวหวานมองเหตุการณ์ที่อยู่ตรงหน้าของนางด้วยความหวาดกลัว ไฟยังคงลุกลามอย่างต่อเนื่อง เนื่องจากเป็นฤดูร้อนและอากาศก็ร้อนอบอ้าว ตราบใดที่ประกายไฟสัมผัสกับบางสิ่งมันจะลุกไหม้ทันที นอกจากนี้ยังมีลมพัด เมื่อลมพัดไฟก็ยิ่งลุกลามเร็วขึ้นเรื่อย ๆ