ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1354 ขอแต่งงานด้วยความเศร้าใจ

บทที่ 1354 ขอแต่งงานด้วยความเศร้าใจ

บทที่ 1354 ขอแต่งงานด้วยความเศร้าใจ

“ฮึ่ม!” ฮูหยินจ้าวตะคอกอย่างเย็นชา “ข้าไม่เคยคิดที่จะซ่อนมันไว้ ถ้าไม่ใช่เพราะความจริงที่ว่าตอนนี้พวกเขาถูกเลี้ยงดูอยู่ในนามของข้า มันช่างน่าอัปยศอดสูเสียจริง ชื่อเสียงทั้งหมดถูกทำลายด้วยน้ำมือของพวกเขาแล้ว”

ความอัปยศอดสูที่ลูกชายและลูกสาวทำลงไป พ่อแม่ก็ต้องรับผลด้วยเช่นกัน

ฮูหยินจ้าวรู้ความจริงนี้ แม้ว่านางจะไม่ได้ให้กำเนิดสองพี่น้อง แต่ตอนนี้พวกเขาก็เป็นลูกของนาง และพวกเขาได้ตัดความสัมพันธ์กับหงซื่อแล้ว

ในอดีต ภายใต้การดูแลของหงซื่อ พี่น้องทั้งสองไม่เคยทำสิ่งผิดศีลธรรม แต่เมื่อพวกเขาอยู่ในมือของนางเอง เรื่องน่าอายทุกประเภทก็เกิดขึ้น

นี่ไม่ใช่การปล่อยให้คนอื่นมาชี้หน้าด่าตัวเองว่าสั่งสอนเด็กสองคนนั้นไม่ดีหรอกหรือ?

ถ้านายท่านเชื่อเช่นนั้น เขาจะมองตนเองอย่างไร?

ใบหน้าของฮูหยินจ้าวน่าเกลียดมาก อาเหลียนจึงรีบเข้าไปปลอบนาง “ฮูหยิน เรื่องนี้ได้เกิดขึ้นแล้ว คราวนี้เราต้องจัดการเรื่องนี้ให้ถูกต้อง มิฉะนั้นหากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป มันจะมีผลกระทบร้ายแรงต่อตระกูลจ้าว”

อาเหลียนนวดไหล่ฮูหยินจ้าว แรงที่พอเหมาะทำให้ฮูหยินจ้าวรู้สึกผ่อนคลายลง

“เด็กสองคนนี้ก่อเรื่องมากมายตั้งแต่มาอยู่ใต้การดูแลของข้า ข้ารู้ว่าเด็กสองคนนี้เป็นอย่างนี้ แต่ที่ไม่รู้คือ คนอื่นอาจจะด่าข้าว่าใส่ร้ายเด็กสองคนนั้น”

ฮูหยินจ้าวต่อสู้กับหงซื่อมาหลายปีแล้ว และในที่สุดนางก็ชนะหงซื่ออย่างขาดลอย

“ฮูหยิน ตราบใดที่นายท่านคิดว่าท่านทำถูก เราก็ไม่ต้องไปสนใจพวกเขา” หลังจากที่อาเหลียนพูดจบ นางก็ก้มศีรษะลงและกระซิบ จากนั้นใบหน้าของฮูหยินจ้าวก็สดใสขึ้นมา นางมีความสุขมากหลังจากได้ยินสิ่งนี้ “นี่เป็นความคิดที่ดี ทำไมข้าคิดไม่ถึงกันนะ”

แน่นอนว่าเมื่อจ้าวสวิ่นกลับถึงบ้านในตอนกลางคืน เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่บ้าน และคุยกับฮูหยินจ้าวเกี่ยวกับกิจการที่เขาทำในวันนี้

เมื่อฮูหยินจ้าวเห็นว่าวันนี้เขาอารมณ์ดี นางจึงยิ้มและพูดว่า “ข้าไม่เข้าใจเรื่องทำการค้าสักเท่าไรนัก แต่ในเมื่อนายท่านมีความสุขมาก ข้าก็มีความสุขเช่นกัน นายท่าน ข้าต้องพูดอะไรบางอย่าง ท่านต้องชอบฟังแน่”

“โอ้ เรื่องอะไรกัน” จ้าวสวิ่นรีบถามว่าเป็นเรื่องอะไรเมื่อได้ยินฮูหยินจ้าวพูดว่าเป็นเรื่องที่ดี

“ญาติห่าง ๆ ของข้ามีหลานชายคนหนึ่ง ภูมิหลังของครอบครัวดีมาก ตอนนี้เขาอยู่ในวัยยี่สิบต้น ๆ และยังไม่ได้แต่งงาน ทั้งครอบครัวกำลังลำบากใจกับเรื่องนี้ พวกเขาเพียงต้องการให้เขาแต่งงานโดยเร็วที่สุดเพื่อที่พวกเขาจะได้สบายใจ” ฮูหยินจ้าวนวดไหล่ของจ้าวสวิ่นแล้วพูด

ฮูหยินจ้าวมีหลานชาย

ฮูหยินจ้าวพูดเรื่องที่ดี

ครอบครัวที่ร่ำรวยหรือ?

“โอ้ เขาคงมีผู้หญิงที่ชอบแล้วล่ะสิ” จ้าวสวิ่นถามโดยไม่ได้คิด

“เด็กคนนั้นหัวค่อนข้างสูง และเขายังไม่ได้ชอบผู้หญิงคนไหน” ฮูหยินจ้าวกล่าวด้วยรอยยิ้มเมื่อได้ยินสิ่งนี้ “แม่ของเขาคือพี่สะใภ้ของข้า นางดูผู้หญิงทุกคนในเมืองทีละคนและไม่มีใครที่นางถูกใจ นางกังวลมากว่าลูกชายจะไม่ได้แต่งงาน ดังนั้นนางจึงคิดที่จะพาลูกชายมาที่เมืองหลิวเจียเป็นเวลาสองวันเพื่อดูว่ามีผู้หญิงที่ลูกชอบหรือไม่ หากเปลี่ยนสถานที่ บางทีอาจจะเจอสิ่งที่น่าสนใจ”

“โอ้ นั่นเป็นสิ่งที่ดี” เมื่อจ้าวสวิ่นได้ยินสิ่งนี้ ดวงตาของเขาก็เปล่งประกายทันที “อวิ๋นเอ๋อร์อายุยังน้อยและเหมาะสมที่จะแต่งงาน ทำไมเจ้าไม่จับคู่พวกเขาล่ะ”

ช่วงนี้จ้าวสวิ่นรู้สึกหงุดหงิดมาก

เหตุการณ์เกิดขึ้นในครอบครัวมันทำให้เขาปวดหัว

ตอนนี้สถานการณ์ของกิจการดีขึ้นเล็กน้อย จ้าวสวิ่นจะไม่ตื่นเต้นได้อย่างไรเมื่อได้ยินข่าวดีเช่นนี้

“อวิ๋นเอ๋อร์ก็โตแล้วเช่นกันและถึงวัยแต่งงานแล้ว” จ้าวสวิ่นพูดอย่างเร่งรีบ เขาจ้องมองฮูหยินจ้าวด้วยดวงตาเป็นประกาย

ฮูหยินจ้าวแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจคำพูดของเขา “ใช่แล้ว อวิ๋นเอ๋อร์โตมางดงามเช่นนี้ นางจะต้องแต่งงานกับครอบครัวที่ดีในอนาคต นายท่าน ข้าแค่ให้ความสนใจกับมัน แต่ในเมืองนี้ดูเหมือนว่าจะหาครอบครัวที่เหมาะสมไม่ได้จริง ๆ”

หลังจากที่ฮูหยินจ้าวพูดจบ นางก็ตำหนิตัวเองเล็กน้อยและรู้สึกผิดที่ในฐานะแม่ นางไม่ได้เตรียมการเรื่องแต่งงานที่ดีให้กับลูก ๆ

จ้าวสวิ่นรีบพูดว่า “เจ้าบอกเสมอว่าหลานชายของเจ้าหน้าตาดีและมีพื้นฐานครอบครัวที่ดี แต่ไม่เคยพบเขามาก่อน บังเอิญว่าครั้งนี้ข้าอยากจะพบเขา เจี๋ยเอ๋อร์และอวิ๋นเอ๋อร์ก็ไม่เคยพบเขามาก่อน ให้พวกเขาได้เห็นลูกพี่ลูกน้องคนนี้ด้วย”

ทั้งคู่มีสีหน้ามีความสุข และต่างก็มีแผนการของตัวเอง

สำหรับจานหงอวี้ หลังจากที่ตระกูลจ้าวทิ้งระเบิดใส่ นางก็หายตัวไป คนจากตระกูลจ้าวที่ไปจับกุมนางก็เฝ้าประตูบ้านนางเป็นเวลาหลายวัน แต่ก็ไม่พบร่องรอยของนาง

จานซื่อดูเหมือนจะหายไปจากโลก

ฮูหยินจ้าวอดไม่ได้ที่จะดีใจเมื่อได้ยินว่าจานหงอวี้หายตัวไป

ไม่ได้เจอนางมาหลายวันแล้ว เกรงว่าจานหงอวี้จะรู้ว่าตระกูลจ้าวจะไม่ปล่อยนางไป ดังนั้นนางจึงหนีไปนานแล้ว และเรื่องที่จานหงอวี้ตั้งครรภ์คงจะเป็นเรื่องโกหก

เป็นเพียงเรื่องที่นางกุขึ้น

ฮูหยินจ้าวมีความสุขมากราวกับว่าเรื่องไร้สาระที่เกิดขึ้นในวันนั้นไม่เคยเกิดขึ้นจริง

…

ร่างกายของฉือโถวดีขึ้นทุกวันจนเขาสามารถเดินและทำบางสิ่งได้แล้ว

ทั้งหมดนี้ดูเหมือนจะอยู่ภายใต้การควบคุมของกู้เสี่ยวหวาน ในช่วงสองสามวันหลังจากออกจากเมืองหลิวเจีย กู้เสี่ยวหวานก็อยู่ในอารมณ์ผ่อนคลายเช่นกัน

แต่ดูเหมือนว่าสีหน้าของฉินเย่จือจะถูกทาด้วยถ่านสีดำ ทำไมทุกวันนี้เขาถึงนิ่งเงียบเช่นนี้?

เมื่อเห็นว่าเขาไม่มีความสุข กู้เสี่ยวหวานก็รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย ดังนั้นความเร็วในการจัดสัมภาระเพื่อออกเดินทางของนางจึงช้าลง

“หากมีชายอื่นในเมืองหลวงตกหลุมรักเจ้า ข้าควรทำอย่างไร ข้าไม่มีอะไรเลย ตอนนี้ข้ามีเพียงเจ้าเท่านั้น” ฉินเย่จือขมวดคิ้วแน่นและรู้สึกเศร้า

ฉินเย่จือนั่งอยู่บนเก้าอี้ ขณะที่กู้เสี่ยวหวานยืนอยู่ตรงนั้น

หลังจากได้ยินคำพูดของฉินเย่จือแล้ว กู้เสี่ยวหวานก็หยุดลงตรงหน้าของฉินเย่จือ ยกมือขึ้นลูบไล้ใบหน้าของเขาอย่างแผ่วเบา และเห็นว่าคิ้วที่สวยงามนั้นกำลังขมวดเข้าหากัน ความเศร้าและความเจ็บปวดในดวงตาเหล่านั้นกำลังฉีกหัวใจของนางออกเป็นชิ้น ๆ กู้เสี่ยวหวานเรียกคนโง่ด้วยเสียงต่ำแล้วค่อย ๆ โอบศีรษะของเขาเข้าสู่อ้อมกอดของนาง

คนสองคน คนหนึ่งยืนและอีกคนนั่ง กู้เสี่ยวหวานกอดฉินเย่จือ และมือของฉินเย่จือก็โอบรอบเอวของกู้เสี่ยวหวานแน่น

“คนโง่ มาหมั้นกันเถอะ หมั้นกันก่อนที่เราจะไปเมืองหลวง” กู้เสี่ยวหวานพูดเบา ๆ แต่น้ำเสียงของนางกลับหนักแน่น

นางจะทำให้ฉินเย่จือเสียใจได้อย่างไร

“หวานเอ๋อร์…” เสียงของฉินเย่จือแหบแห้งเล็กน้อย แต่เขากอดเอวของกู้เสี่ยวหวานแน่นผิดปกติ

ตอนที่กู้เสี่ยวหวานมองไม่เห็น ดวงตาของฉินเย่จือเผยให้เห็นความพึงพอใจ

ดวงตาเรียวยาวนั้นเหมือนสุนัขจิ้งจอก เหมือนกับสุนัขจิ้งจอกตัวน้อยที่ประสบความสำเร็จในการขโมยอาหาร

อาจั่วและอาโม่ยืนอยู่ข้างนอกได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวข้างใน และได้ยินเสียงคร่ำครวญของฉินเย่จือบอกว่า เขากลัวว่ากู้เสี่ยวหวานจะพบผู้ชายที่ดีกว่าเมื่อไปที่เมืองหลวง

ทั้งสองมองหน้ากัน และพวกเขาก็แสดงสีหน้าพลางคิดในใจว่าท่านถูกหลอกแล้ว

ถ้าที่เมืองหลวงมีคนที่ดีกว่าฉินเย่จือ

ไม่ต้องพูดถึงเมืองหลวง เกรงว่าในต้าชิงและหนานหลิงทั้งหมดก็ไม่มีใครเทียบได้กับเจ้านายของพวกเขาได้

อย่างไรก็ตาม การได้เห็นท่าทางที่โศกเศร้าของเจ้านายก็น่าพึงพอใจเช่นกัน

ในสนามรบ เขาเข่นฆ่าศัตรูโดยไม่กะพริบตา ฉินเย่จือผู้ซึ่งสามารถสร้างความหวาดกลัวได้ในการมองเพียงครั้งเดียวในโรงศาล และเจ้าหน้าที่ในโรงศาลก็ไม่กล้าแม้แต่จะทำอะไรกับเขา เจ้านายก็มีวันแบบนี้เช่นกันสินะ

อาจั่วและอาโม่อยากจะหัวเราะ แต่พวกเขากลัวว่าคนข้างในจะตกใจ ดังนั้นพวกเขาจึงรีบวิ่งไปที่ลานหน้าบ้านเพื่อหัวเราะให้ดังสุดเสียง แต่รู้สึกว่าพวกเขาอยู่ใกล้เกินไปจึงรีบเปิดประตูลาน แล้ววิ่งลงมาจากเนินเขา เมื่อรู้สึกว่าไกลพอควรจึงหัวเราะออกมา

ฉือโถวเข็นฟืนขึ้นไปบนภูเขาและเห็นคนทั้งสองวิ่งลงมาจากภูเขาราวกับว่ามีคนไล่ตามพวกเขามา จากนั้นก็หัวเราะเสียงอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ฉือโถวรู้สึกสงสัยจึงถามว่า “ทำไมพวกเจ้าถึงหัวเราะเช่นนั้น”

จากนั้นอาจั่วและอาโม่ก็ตระหนักได้ว่ามีใครบางคนอยู่ข้าง ๆ พวกเขา จึงรีบกลืนเสียงหัวเราะลงไปทันที อย่างไรก็ตาม มีน้ำตาที่ไหลออกมาพร้อมเสียงหัวเราะ พวกเขารีบเช็ดน้ำตาออก “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร แค่เราสองคนได้ยินเรื่องตลกที่ดีมาจึงมาหัวเราะที่นี่”

“พวกเจ้าวิ่งออกจากบ้านเพื่อมาหัวเราะอยู่ตรงนี้เองน่ะหรือ?” ฉือโถวงุนงง เขามองไปที่ระยะทางจากบ้านมาถึงตรงนี้ก็เห็นว่ามันเกือบจะลงจากภูเขาแล้ว พวกเขาวิ่งมาไกลเพื่อหัวเราะเนี่ยนะ

ฉือโถวยังคงต้องการถามบางอย่าง แต่อาโม่ขัดจังหวะเขาก่อน “ฉือโถว เจ้ามาลากฟืนได้อย่างไร ร่างกายของเจ้าเพิ่งหายดี งานใช้แรงแบบนี้ควรให้พวกเราเป็นคนทำ อาจั่ว เรามาช่วยกันเถอะ”

ขณะที่ฉือโถวอยู่ในความงุนงง อาโม่ก็ลากเกวียนออกไปแล้ว โดยมีอาจั่วคอยดันเกวียนจากข้างหลัง กว่าฉือโถวจะได้สติ เขาก็เห็นแค่เงาของคนทั้งสองคนกำลังลากเกวียนเข้าไปในลานบ้านแล้ว

ทำไมพวกเขาถึงหัวเราะอย่างมีความสุข?

และวิ่งออกจากบ้านมาเพื่อหัวเราะ?

ฉือโถวเกาศีรษะ เขาไม่เข้าใจว่าอาโม่และอาจั่วกำลังทำอะไรอยู่

พวกเขาทิ้งให้ฉือโถวและฟ่านหลิงมองหน้ากันอย่างสับสน

แปลกจริง ๆ