ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1348 ลางสังหรณ์

บทที่ 1348 ลางสังหรณ์

บทที่ 1348 ลางสังหรณ์

จ้าวจื่อเจี๋ยเพิกเฉยเสมอ เขามักจะพาสุนัขไปเดินเล่นและเดินเล่นรอบ ๆ และโดยธรรมชาติแล้วเขาไม่สามารถเดินต่อไปได้เมื่อเห็นสาวสวย เดิมทีร่างกายของเขายังอายุไม่ถึงยี่สิบปี แต่เป็นเพราะได้ลิ้มรสความรักของชายหญิงเร็วเกินไป เขาจึงถอนตัวไม่ขึ้น ร่างกายอ่อนแรงไปโดยธรรมชาติ

เพียงแต่ว่าในช่วงเวลานี้ไม่ได้ลิ้มรสความสุข ร่างกายจึงขยายตัวขึ้น แต่เนื่องจากร่างกายของเขายังไม่ฟื้นตัว จึงไม่สามารถออกแรงได้มากนัก การโต้ตอบกับจานหงอวี้ทำได้เพียงเกี้ยวพาราสีเท่านั้นและขยับมือขยับเท้าเป็นครั้งคราว แต่ไฟในร่างกายนี้กำลังลุกโชนขึ้นเรื่อย ๆ

น่าเสียดายที่เมื่อเขาขยับตัวมากไป และหากเผลอไปโดนบาดแผลเหล่านั้น มันจึงเจ็บปวดไปทั่วร่าง

“มันแปลกจริง ๆ ผ่านมาหลายวันแล้ว ทำไมแผลยังไม่ตกสะเก็ด เจ็บแทบตายอยู่แล้ว” ในตอนนี้จ้าวจื่อเจี๋ยขยับตัวมากเกินไปและเผลอไปโดนที่บาดแผลเข้า เขาก็ร้องด้วยความเจ็บปวด เขารีบยกเสื้อผ้าขึ้นเพื่อดูและพบว่าบาดแผลมีหนองไหลออกมา

เมื่อเห็นสิ่งนี้ จานหงอวี้รีบพูดด้วยความทุกข์ใจอย่างมาก “นายท่าน ทำไมแผลของท่านยังมีเลือดไหลอยู่ พูดตามเหตุผลแล้ว หลังจากผ่านไปหลายวัน อย่างน้อยแผลก็ควรจะตกสะเก็ดได้แล้ว”

ตอนนี้เวลาผ่านมาประมาณหกหรือเจ็ดวันแล้วตั้งแต่ที่เขาถูกกู้เสี่ยวหวานรังแกบนถนนครั้งล่าสุด เขากินยาอย่างต่อเนื่อง อันที่จริงบาดแผลก็ควรจะหายได้แล้ว

จ้าวจื่อเจี๋ยก็งงงวยเช่นกัน “ใช่ เกิดอะไรขึ้น?”

จานหงอวี้กลอกตาและถามอย่างไม่แน่ใจ “นายท่านมีปัญหาที่นี่หรือไม่”

จ้าวจื่อเจี๋ยจ้องที่นาง “มีปัญหาอะไร?”

“ข้ากำลังพูดถึงยานี้” หลังจากพูดจบ นางก็ชี้ไปที่บาดแผลของเขาอย่างมีนัยพร้อมกับมองอย่างสงสัย

จ้าวจื่อเจี๋ยคิดอยู่ครู่หนึ่ง และใบหน้าของเขาก็มืดลง “นางกล้างั้นหรือ?”

นางผู้นั้นเป็นใคร จ้าวจื่อเจี๋ยไม่ได้พูด และจานหงอวี้ก็ไม่ได้ถามเช่นกัน

ผมของเขากระเซอะกระเซิงและเสื้อผ้าของเขาก็ไม่เรียบร้อยเช่นกัน แต่…

เมื่อมองไปที่จ้าวจื่อเจี๋ยซึ่งนอนอยู่บนร่างของนาง จานหงอวี้ก็ไม่ลืมเรื่องที่นางมาในครั้งนี้

นางผลักจ้าวจื่อเจี๋ยออกไปเบา ๆ จัดเสื้อผ้าและผมเผ้าให้เรียบร้อย จากนั้นหยิบกล่องออกมาจากแขนเสื้อของนางแล้วส่งให้จ้าวจื่อเจี๋ย “นี่คือกล่องแป้งที่ข้าซื้อเมื่อครั้งที่แล้ว และข้าต้องการมอบให้อวิ๋นเอ๋อร์มาโดยตลอด เพียงแต่ข้ายังไม่มีโอกาส ข้าอยากจะมอบให้นางในตอนนี้ แต่ข้าไม่ได้พบเจ้าหลายวันจึงลืมมันไป ทำไมคราวนี้ท่านไม่ช่วยข้าสักหน่อยล่ะ?”

นางขยิบตาให้จ้าวจื่อเจี๋ย การกระทำของหญิงสาวทำให้เขารู้สึกเพียงอาการชาวาบที่กระดูกก้นกบ และรู้สึกว่าหัวใจจั๊กจี้ไปหมด แต่ร่างกายของเขาไม่สามารถทำตามที่เขาต้องการได้ ดังนั้นจึงได้แต่ดึงจานหงอวี้ไว้อย่างเศร้าใจ และหลังจากการยื้อที่ยาวนาน เขาก็ปล่อยให้นางกลับไป แต่ก่อนที่นางจะจากไปก็ไม่ลืมบอกนางว่าพรุ่งนี้ให้นางมาหาเขาอีกครั้ง

จานหงอวี้ยิ้มและแยกจากจ้าวจื่อเจี๋ยอย่างไม่เต็มใจ เมื่อนางหันกลับมา เสน่ห์ในดวงตาของนางก็หายวับไปและมันก็กลายเป็นความสุขของความสำเร็จ

จ้าวจื่อเจี๋ยยังคงดื่มด่ำกับความพึงพอใจที่จานหงอวี้นำมาให้เขา และเขาไม่เห็นร่องรอยในดวงตาของนางเมื่อนางหันกลับมา

จานหงอวี้ออกจากบ้านตระกูลจ้าวไปและไม่ได้ตรงกลับบ้านทันที แต่ไปที่ร้านน้ำชาซึ่งมีหญิงสาวที่มีสวมผ้าคลุมหน้ารอนางอยู่

จานหงอวี้มีรอยยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์บนใบหน้ายามเอ่ยทักทายแขกในวันธรรมดา และเอ่ยขึ้นอย่างเย้ายวน “แม่นางมาเร็วจัง”

“เจ้าให้ของไปแล้วหรือ” หญิงสาวแต่งตัวเรียบร้อย ดวงตาคู่นั้นคมกริบราวกับดาบเล่มยาว

ร่างกายของจานหงอวี้สั่นสะท้าน หญิงคนนี้ดูอายุไม่มาก แต่กลิ่นอายรอบตัวนางทำให้ผู้คนตื่นตระหนก ดังนั้นจึงไม่กล้าชักช้าและตอบอย่างจริงจัง “แม่นาง ของถูกส่งออกไปแล้ว”

“ช่วงนี้เจ้าจะต้องไปที่บ้านตระกูลจ้าวทุกวัน” หญิงสาวหันหลังให้จานหงอวี้และพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “แค่ทำตามแผนของเราและห้ามพลาดแม้แต่ขั้นตอนเดียว หากอยากเป็นนายหญิงของตระกูลจ้าว เจ้าต้องทำตามที่ข้าบอก เข้าใจหรือไม่?”

“เข้าใจ เข้าใจ” จานหงอวี้รีบพยักหน้าเห็นด้วย “แม่นาง สิ่งนี้จะเกิดขึ้นได้จริงหรือ ถ้าพวกเขาไม่ตกหลุมพรางจะทำอย่างไร”

หญิงสาวเอียงศีรษะมองไปด้านข้างและพูดแผ่วเบา “เจ้าแค่ต้องทำงานของเจ้าให้ดี ไม่ต้องกังวลว่างานจะสำเร็จหรือไม่”

“ตกลง ๆ” จานหงอวี้ตกใจกับสายตาเย็นชานั้นอีกครั้ง

ดวงตาของหญิงสาวคนนี้ช่างน่ากลัวราวกับงูพิษ

จานหงอวี้ไม่กล้าที่จะนิ่งนอนใจและลุกขึ้นเพื่อออกไปหลังจากพูดคุยกับผู้หญิงคนนั้น

หลังจากประตูถูกปิดลง หญิงสาวก็ถอดผ้าคลุมหน้าออก และหญิงคนนั้นก็คือาจั่ว นางมองประตูที่ปิดอยู่อย่างนิ่งเงียบ ทันใดนั้น ร่างของนางก็หายแวบออกไปทางหน้าต่าง

…

แม้ว่าจ้าวจื่อเจี๋ยจะเป็นผู้ป่วยและทำได้เพียงนอนอย่างหมดสภาพอยู่บนเตียง แต่เขาก็ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข จานหงอวี้มาที่บ้านตระกูลจ้าวเพื่อพบเขาทุกวัน และเอาแต่บอกความในใจของตนเอง

เพียงแต่ว่าร่างกายนี้เหมือนมีไฟแผดเผาทุกครั้งและต้องการหาที่ระบาย แต่เพราะร่างกายเป็นเช่นนี้ จึงทำให้ต้องนอนอยู่เฉย ๆ

สิ่งนี้ทำให้จ้าวจื่อเจี๋ยเหมือนปลาบนเตาย่าง ร่างกายของเขารู้สึกราวกับถูกไฟที่กำลังลุกโชนคอยแผดเผา และเอาแต่อยากจิบน้ำเพื่อดับกระหาย

จ้าวอวิ๋นเอ๋อร์หยิบแป้งทาหน้าที่จานหงอวี้มอบให้ตนขึ้นมาดอมดม นางชอบจนวางไม่ลง และมักจะทาทุกวัน วันละน้อย ๆ ทำให้ร่างกายของนางส่งกลิ่นหอมไปทั่ว

เดินไปทางไหนก็มีกลิ่นหอมชวนหลงใหล

จ้าวอวิ๋นเอ๋อร์รักแป้งนี้มาก แม้ว่าจานหงอวี้จะมอบสิ่งนี้ให้กับพี่ชายของนาง แต่พี่ชายของนางก็ส่งมอบมันให้กับนาง นั่นคือสิ่งที่พี่ชายของนางมอบให้ตัวเอง นางจึงไม่จำเป็นต้องขอบคุณจานหงอวี้คนนั้น

เนื่องจากจานหงอวี้ชื่นชอบแป้งนี้มาก นางจึงใช้มันเมื่อตนเองไปหาจ้าวจื่อเจี๋ย

“ได้กลิ่นหรือไม่ ข้ามีกลิ่นหอมหรือไม่” จานหงอวี้โน้มตัวเข้าไปใกล้ร่างของจ้าวจื่อเจี๋ย และกลิ่นหอมที่มีเสน่ห์ก็โชยเข้าจมูกของจ้าวจื่อเจี๋ยในทันที ทำให้เขาเกิดความหลงใหล

“หอม… หอมเหลือเกิน” จ้าวจื่อเจี๋ยดึงจานหงอวี้เข้าไปกอดแน่น เขาสูดดมกลิ่นกายที่หอมเย้ายวนของจานหงอวี้ในอ้อมแขน จากนั้นดวงตาของเขาก็เต็มไปด้วยความปรารถนา

“ที่รัก มันคือกลิ่นอะไรถึงได้หอมเช่นนี้ ทำไมข้าไม่เคยได้กลิ่นนี้มาก่อนเลย” จ้าวจื่อเจี๋ยสูดกลิ่นนั้นอีกครั้ง และถามอย่างพึงพอใจ