ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1343 ทุกสิ่งเปลี่ยนไปแล้ว

บทที่ 1343 ทุกสิ่งเปลี่ยนไปแล้ว

บทที่ 1343 ทุกสิ่งเปลี่ยนไปแล้ว

หงซื่อผู้นี้กำเริบเสิบสานมากขึ้นเรื่อย ๆ

วันนี้จ้าวสวิ่นรู้สึกอึดอัดไปหมด ยามออกมาตามท้องถนนก็ถูกผู้คนชี้หน้าด่าทอ และเมื่อกลับถึงบ้านก็ถูกคนปากร้ายคนนี้ด่าลับหลัง

นี่มันแย่เอาเสียมาก ๆ

“ข้าตาบอด ข้าตาบอด ตอนนั้นข้าควรจะเตะเจ้าให้ตายตกไปเสีย” จ้าวสวิ่นโกรธมากจนแทบจะเป็นลม

เขาเคยคิดว่าตัวเองเป็นผู้ชายที่มีความสุขที่สุดในโลก ไม่เพียงแต่มีภรรยาที่งดงาม แต่เขายังมีลูกที่เชื่อฟังอีกสองคน ดังนั้นจึงไม่อยากกลับบ้านไปหาฮูหยินของตนเอง

เขาจะรู้ได้อย่างไรว่าคนที่เข้าใจตัวเองได้ดีที่สุดก็คือภรรยาของตัวเอง

ผู้หญิงและลูกที่เขาให้ค่ามากที่สุด กลายเป็นคนผลักตัวเองลงไปในเหว เมื่อเกิดเรื่องร้ายกับครอบครัวจึงได้รู้ธาตุแท้ของคน

จ้าวสวิ่นกำลังจะหลั่งน้ำตาออกมา เมื่อมองหงซื่อที่อยู่ตรงหน้า เขาก็พยายามกลั้นลูกสะอื้น ชี้ไปที่หงซื่อและตะโกนเสียงดัง “นางแพศยา พวกเจ้าทำให้ตระกูลจ้าวของเราเสื่อมเสีย ข้าจะฆ่าเจ้า”

หลังจากจ้าวสวิ่นพูดจบ เขาก็ก้าวไปข้างหน้าและยกเท้าขึ้นเตรียมเตะไปที่หงซื่อ ฮูหยินจ้าวที่อยู่ข้างหลังเห็นมันอย่างชัดเจน นางจึงรีบก้าวไปข้างหน้าเพื่อคว้าตัวจ้าวสวิ่นไว้และพูดอย่างปลอบโยน “สามี อย่าโกรธเลย หากเกิดอะไรขึ้นมาคงจะไม่ดี”

ฮูหยินจ้าวลูบไล้หน้าอกของจ้าวสวิ่นเพื่อเอาใจ ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความกังวลและสงสาร “ถ้าท่านโกรธแล้วเป็นอะไรขึ้นมา ท่านจะให้ข้าและชงเอ๋อร์ทำอย่างไร พวกเราต้องพึ่งพาท่านนะ”

ความอ่อนโยนในดวงตาสวยงามราวกับความฝัน

หัวใจของจ้าวสวิ่นอ่อนลงในทันที เขาจับมือฮูหยินจ้าวอย่างขอบคุณและพูดอย่างเป็นทุกข์ “เป็นเวลาหลายปีแล้ว คนที่เข้าใจและสงสารข้ามากที่สุดก็คือเจ้า หลายปีมานี้ข้าสับสน ข้าต้องขอโทษเจ้ากับชงเอ๋อร์ด้วย”

หลังจากพูดจบ น้ำตาของเขาก็ไหลออกมา

เขารู้สำนึกแล้วจริง ๆ

หงซื่อดูฉากนี้อย่างกระตือรือร้น และมันดูคุ้นเคยเป็นอย่างมาก

ในเวลานั้น จ้าวสวิ่นกล่าวหาว่าในตระกูลมีสตรีชั่วร้าย ตอนนี้นางกลายเป็นเช่นนั้นหรือ แค่สถานะนี้เปลี่ยนไปเร็วเกินไป เมื่อก่อนคนที่ท่านสามีเคยพูดแบบนี้ด้วยไม่ใช่นางหรอกหรือ?

ทำไมตอนนี้ทุกอย่างถึงเปลี่ยนไป

หงซื่อไม่พอใจ

ทันใดนั้น นางก็ชี้ไปที่เสี่ยวหงที่อยู่ข้าง ๆ แล้วตะโกนเสียงแหบพร่า “สามี นางชั้นต่ำคนนี้ต้องการให้ข้าตาย นางต้องการให้ข้าตาย! นางเอาชาจากวันก่อนมาให้ข้าด้วย นางพยายามจะฆ่าข้า!”

“ดื่มชาของเมื่อวานแล้วอย่างไร?” หงซื่อยังคงสร้างเรื่องวุ่นวาย จ้าวสวิ่นตะโกนด้วยความโกรธ “ข้าได้ลดค่าใช้จ่ายของเจ้าที่นี่แล้ว และจากนี้ไป เรื่องใหญ่และเล็กทั้งหมด ฮูหยินจะดูแลทุกอย่าง ดังนั้นอย่าสร้างปัญหา ถ้าฮูหยินไม่พอใจ ข้าสามารถไล่เจ้าออกไปได้ทุกเมื่อ”

ว่าอย่างไรนะ

หงซื่อนั่งลงบนพื้นทันที นางอยู่ในอาการตกตะลึง

นางเงยหน้าขึ้นมองฮูหยินจ้าวอย่างมึนงงและเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของฮูหยินจ้าว แต่การเสียดสีในดวงตาของนางไม่สามารถซ่อนได้

นับจากนี้ต่อไป สถานที่แห่งนี้จะถูกจัดการโดยฮูหยิน และค่าใช้จ่ายทุกอย่างจะถูกลดลง

“นายท่าน นายท่าน ไม่ ไม่ ไม่ ท่านทำสิ่งนี้ไม่ได้” หงซื่อยังไม่ได้สติ ทำแบบนี้ไม่ได้ นี่จะไม่เลวร้ายไปกว่าการตายหรอกหรือ?

จ้าวสวิ่นคร้านที่จะพูดเรื่องไร้สาระกับนาง และเขาก็ไม่อยากฟังสิ่งที่หงซื่อพูดอีกต่อไป ดังนั้นเขาจึงถามตรง ๆ “สิ่งที่เจี๋ยเอ๋อร์ทำ เจ้าเป็นคนคิดใช่หรือไม่”

เมื่อเห็นท่าทางเช่นนี้ จ้าวสวิ่นก็เข้าใจเรื่องทั้งหมดว่าหงซื่อรู้เรื่องนี้ด้วย

จ้าวสวิ่นโกรธจัดและเตะนางไปหนึ่งที “สารเลว หญิงชั่วร้าย ตระกูลจ้าวถูกเจ้าทำลาย นางผู้หญิงชั่ว”

จ้าวสวิ่นทั้งทุบตีเตะต่อย เดิมทีหงซื่อร่างกายผอมแห้งและอ่อนแอ ดังนั้นนางจะทนเรี่ยวแรงของจ้าวสวิ่นได้อย่างไร

นางนอนเรียกร้องหาท่านพ่อท่านแม่อยู่ที่พื้น

ฮูหยินจ้าวมองไปที่อีกฝ่ายอย่างเย็นชาจากด้านข้าง นางเฝ้าดูหงซื่อถูกทุบตีเช่นนี้โดยไม่พูดอะไรสักคำ

จนกระทั่งหงซื่อถูกทุบตีและนอนนิ่งอยู่บนพื้นราวกับว่าตายแล้ว จ้าวสวิ่นจึงหยุด หากแต่ปากยังคงสาปแช่ง “หญิงสารเลว แท้จริงแล้วเจ้ายุยงให้เจี๋ยเอ๋อร์และอวิ๋นเอ๋อร์ทำสิ่งที่น่ารังเกียจเช่นนี้ พวกเขาจะมีแม่อย่างเจ้าได้อย่างไร หงซื่อ นับจากนี้เจ้าไม่ใช่แม่ของเจี๋ยเอ๋อร์และอวิ๋นเอ๋อร์อีกต่อไป เจ้าอยู่ที่นี่ดูแลตัวเองก็แล้วกัน”

จ้าวสวิ่นยังคงโกรธเคือง หลังจากพูดจบก็เตะหงซื่ออีกหลายครั้งก่อนจะหันหลังกลับและจากไป

เมื่อเขาเดินไปที่ประตู เขาก็ยังไม่ลืมที่จะสั่ง “จับตาดูนางไว้ อย่าปล่อยให้นางออกไปข้างนอกและอย่าให้คุณชายหรือคุณหนูมาพบนางเด็ดขาด”

คนรับใช้ที่ประตูรีบพยักหน้า

ในเวลานี้สติของหงซื่อฟื้นคืนกลับมาเล็กน้อย และเมื่อนางได้ยินคำสั่งของจ้าวสวิ่น นางก็ตะโกนอย่างอ่อนแรง “นายท่าน ข้าอยู่กับท่านมาหลายปีแล้ว นายท่านจะปฏิบัติต่อข้าแบบนี้ไม่ได้ ข้าจริงใจต่อท่านและลูก ท่านจะปฏิบัติกับข้าแบบนี้ไม่ได้”

หงซื่อตะโกนด้วยน้ำตานองหน้า น่าเสียดายที่จ้าวสวิ่นจากไปแล้ว เหลือเพียงฮูหยินจ้าวที่มีใบหน้าที่เย้ยหยัน ฮูหยินจ้าวตรงหน้านางแต่งกายด้วยชุดสีแดงสด ดูภูมิฐานและมีเกียรติ

แม้ว่าฮูหยินจ้าวจะดูธรรมดา แต่นางก็อยู่ในวัยสามสิบกว่าปี แต่ใบหน้าของนางก็ยังงดงาม ไม่มีอะไรมากไปกว่าการแต่งหน้าที่ประณีตและเครื่องแต่งกายที่ดี

หงซื่อมองดูผู้หญิงตรงหน้าอย่างประชดประชัน นางกำลังจะเป็นบ้าด้วยความอิจฉาริษยา “นางแพศยา เจ้ามีจิตใจที่ชั่วร้าย ตอนนี้ข้ากลายเป็นแบบนี้แล้ว เจ้าคงมีความสุขมากสินะ”

ฮูหยินจ้าวยิ้มอย่างดูถูก “หงซื่อ เรื่องราวเปลี่ยนแปลงอย่างไม่แน่นอน เจ้าคิดว่าเจ้าสามารถกุมหัวใจของนายท่านไปตลอดชีวิตได้อย่างนั้นหรือ”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า” เลือดไหลซึมออกมาจากมุมปากของหงซื่อ แต่นางไม่ได้สนใจที่จะเช็ดมันและแสดงรอยยิ้มเยาะเย้ย “แล้วเจ้าล่ะ เจ้าคิดว่าเจ้าชนะใจนายท่านได้แล้วหรือ? นายท่านรักข้ามายี่สิบปีแล้ว และรักข้ามาครึ่งชีวิตแล้ว เจ้าคิดว่าหากเขาพูดว่าไม่รักก็หมายความว่าไม่รักแล้วอย่างนั้นหรือ? ตั้งแต่นายท่านแต่งงานกับเจ้า เขาก็ไม่เคยรักเจ้าเลย เจ้าคิดว่าหลังจากนี้เขาจะรักเจ้าอย่างนั้นหรือ ฝันไปเสียเถอะ!”