ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1335 สองพี่น้องถูกจับ

บทที่ 1335 สองพี่น้องถูกจับ

บทที่ 1335 สองพี่น้องถูกจับ

หงซื่อเสียเปรียบมากขนาดนั้น นางจะยอมวางมือยุติเรื่องราวได้อย่างไร

เดิมทีนางจับฟ่านอวี้ไว้เพื่ออยากพิสูจน์ว่าตนเองเป็นหญิงใจง่าย จากนั้นก็ประกาศไปทั่วเมือง แบบนี้ใครจะยังอยากแต่งงานกับผู้หญิงเลว ๆ แบบนี้อีก

ถ้าหากไม่มีคนเอา คุณชายรองตระกูลจ้าวจะมาสู่ขอนางด้วยตนเอง แบบนี้สามารถแสดงให้เห็นความเป็นธรรมและสัจจะของพวกเขา

เจ้าดูสิ… เจ้าเป็นหญิงสาวใจง่ายที่ไม่มีใครเอา พวกข้าตระกูลจ้าวที่มีอำนาจมากขนาดนี้ขอร้องให้เจ้าแต่งเข้ามา ถือว่าเจ้าสั่งสมบุญมาแต่ชาติที่แล้ว มันดีแค่ไหน

แต่น่าเสียดาย แผนของหงซื่อไม่สำเร็จ แบบนี้ต้องใช้แผนสำรองไหม?

บนถนนที่พลุกพล่านนี้ ม้าที่ตื่นตระหนก และแสดงเป็นวีรบุรุษที่ช่วยสาวงามไว้

หลังจากนั้นก็ดึงเสื้อตนเองออก อีกทั้งยังสามารถโอบกอดตัวเอง รอจนเมื่อทุกคนมาเห็น นางก็กำลังกอดชายผู้นั้นด้วยท่าทางรุ่มร่าม แม้ว่าตนเองจะมีปากทั่วร่างกายก็คงพูดได้ไม่ชัดเจน

หากไม่รักษาชื่อเสียง อย่างไรก็ต้องแต่งกับจ้าวจื่อเจี๋ยผู้นี้

จ้าวจื่อเจี๋ยผู้นี้เอาแต่พูดว่ามาที่นี่เพื่อช่วยนาง แต่ความจริงแล้วมาเพื่อทำให้ชื่อเสียงของนางแปดเปื้อน นอกจากจะรักษาความบริสุทธิ์แล้ว ยังแสร้งทำว่าตนเองเป็นวีรบุรุษผู้กล้าหาญมาช่วยชีวิตสาวงาม เขวี้ยงก้อนหินก้อนเดียวได้นกสองตัวจริง ๆ

นี่เป็นแผนของพวกหงซื่อหรือ?

การแสดงที่ดีไม่เพียงทำลายชื่อเสียงของตนเองเท่านั้น แต่ยังทำให้จ้าวจื่อเจี๋ยมีชื่อเสียง อีกทั้งยังสามารถตีฟันตนเองให้หักจนกลืนเลือดเพื่อแต่งกับจ้าวจื่อเจี๋ย

กู้เสี่ยวหวานมองจ้าวจื่อเจี๋ยที่ยิ่งเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ พร้อมกับสายตาที่เยาะเย้ยเหน็บแนม

ข้าคิดว่าข้าเป็นลูกแกะที่จะถูกเชือดจริง ๆ

นางจะปล่อยให้พวกเขาสมปรารถนาได้อย่างไร

กู้เสี่ยวหวานแตะกำไลข้อมือ ตอนนั้นฉินเย่จือใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการทำเครื่องประดับมากมายให้นาง ถึงแม้ว่ามันจะดูสวยงามและดูเหมือนเครื่องประดับธรรมดา ๆ แต่มันมีความลึกลับซ่อนอยู่ข้างใน แต่ละชิ้นเป็นอาวุธชั้นดีสำหรับการใช้ป้องกันตัวเอง

ในวันนี้… พอดีเลย! คนแรกก็ลองกับจ้าวจื่อเจี๋ยแล้วกัน

นางปล่อยมือขวาไปแตะกำไลข้อมือซ้าย จ้าวจื่อเจี๋ยยิ้มแฉ่งแล้วเดินมาข้างหน้า “เสี้ยนจู่ อีกไม่กี่วันเจ้าจะได้เป็นภรรยาข้าแล้ว”

“จริงหรือ”

กู้เสี่ยวหวานไม่อยากพูดจาไร้สาระกับเขา จึงแตะที่กำไลข้อมือและชี้ไปที่จ้าวจื่อเจี๋ย กดมันลงไปแรง ๆ แล้วในชั่วพริบตา จ้าวจื่อเจี๋ยที่อยู่ห่างกันสองสามก้าวก็กรีดร้อง ทุกคนเหมือนถูกดีดออกไปข้างนอกอย่างแรง

กระเด็นออกไปแล้วล้มลงอย่างแรงต่อหน้ารถม้า แล้วกระอักเลือดออกมาคำใหญ่

ม้าตัวนั้นยังคงมีท่าทางบ้าคลั่ง เมื่อครู่อาจั่วเห็นจ้าวจื่อเจี๋ยเข้าไปในรถม้าแล้ว แต่ตนเองไม่สามารถทำทุกสิ่งที่ต้องการได้ แต่ตอนนี้เขากลับนอนหมดสภาพอยู่หน้ารถม้า คนไร้ยางอายผู้นี้ต้องการทำลายชื่อเสียงของคุณหนูผู้บริสุทธิ์ ไม่อย่างนั้นก็ทำให้เขาอย่าทำร้ายใครไปอีกตลอดชีวิต

จากนั้นบังเหียนในมือก็รัดแน่นทันที และกีบเท้าทั้งสี่ของม้าก็เปลี่ยนทิศทางอีกครั้ง และเตะไปทางจ้าวจื่อเจี๋ย

จ้าวจื่อเจี๋ยล้มลงที่พื้น เห็นม้ายกกีบเท้าจะเตะมาทางตนเองก็รีบลุกขึ้นหลบทันที แต่เขาจะหลบได้อย่างไร ในเมื่อเท้าม้ามันเตะมาที่หน้าอกของเขาอย่างจัง ถีบจนเขากระเด็นไปกระแทกกำแพงที่อยู่ไม่ไกลในชั่วพริบตา ทุกคนก็ถูกเหวี่ยงลงกับพื้นเหมือนผ้าขี้ริ้ว แม้แต่จะขยับก็ทำไม่ได้

ตอนนี้ม้าเริ่มกลับมาเชื่องตามปกติแล้ว

ทั้งหมดเกิดขึ้นภายในเวลาเพียงชั่วพริบตา จ้าวจื่อเจี๋ยที่เพิ่งเข้าไป ตอนนี้ถูกม้าเตะออกมา

ต่อมากู้เสี่ยวหวานก็เปิดม่านรถออก แต่ไม่แม้แต่จะชายตามองจ้าวจื่อเจี๋ยที่นอนอยู่ที่พื้นเหมือนหมาจนตรอก และพูดว่า “ลุงหนิว รีบพาม้าตัวนี้ออกไปเร็วเข้า และอย่าทำให้มันตกใจอีก”

ผมเผ้าของกู้เสี่ยวหวานยังอยู่ในสภาพดี นอกจากเสื้อผ้าบนตัวนอกจากจะมีคราบน้ำชาและรอยยับแล้ว ทุกอย่างก็เรียบร้อยดี

หัวใจของลุงหนิวเต้นระรัวแทบกระเด็นออกมาจากอก เมื่อเห็นกู้เสี่ยวหวานปลอดภัยแล้วก็รีบพยักหน้าตอบรับ

อาจั่วนั่งอยู่บนหลังม้า สายตาที่เย็นชามองไปหาจ้าวจื่อเจี๋ยที่เหมือนหมูตาย และก็เข้าใจทุกอย่าง

นางลงจากหลังม้าและไปประคองกู้เสี่ยวหวานลงจากรถม้า

ในตอนนี้ เหลียงอวี้เฉิงได้ยินเสียงเอะอะโวยวายที่นี่ จึงพาคนวิ่งออกมาดู มองผ่านฝูงชนจากระยะไกลก็เห็นรถม้าที่ตนเองคุ้นเคยจอดอยู่โดยที่ไม่ขยับเขยื้อน

หัวใจของเขาเต้นระรัว รีบไปดูก็เห็นกู้เสี่ยวหวานที่ยืนอยู่อย่างปลอดภัย จึงจะวางใจกลับมาได้ ก่อนจะรีบวิ่งไปหยุดข้างหน้ากู้เสี่ยวหวาน “เถ้าแก่ ท่านไม่เป็นไรใช่ไหม ข้าได้ยินมาว่าทางนี้มีม้าพยศ ข้ากังวลว่าเป็นรถม้าของใครจึงวิ่งมาดู คิดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นรถม้าของพวกเรา ท่านไม่เป็นไรใช่ไหม”

ใบหน้าของเหลียงอวี้เฉิงเต็มไปด้วยความกังวล มองซ้ายขวาด้วยความห่วงใย กลัวว่าจะเกิดเรื่องกับกู้เสี่ยวหวาน

เมื่อเหลียงอวี้เฉิงได้ยินว่ามีคนจุดประทัดทำให้ม้าตกใจ สายตาของเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา นี่ไม่ใช่ปีใหม่หรือเทศกาลใด ยิ่งไม่ใช่พิธีมงคล จะจุดประทัดทำไมกัน?

“เมื่อครู่ยังมีม้าที่ตกใจไปชนข้าวของเสียหายไม่ใช่น้อย ไม่แน่ว่าอาจทำให้คนได้รับบาดเจ็บ เจ้าต้องขอให้ใครสักคนมาใคร่ครวญคิดการวางแผน แล้วค่อยจ่ายคืนให้พวกเขา”

หลายคนที่อยู่รอบ ๆ ไม่เป็นพ่อค้าแม่ค้ารายย่อยก็เป็นคนธรรมดาทั่วไปที่มาซื้อของ เมื่อได้ยินว่าเสี้ยนจู่จะชดใช้ค่าเสียหายให้พวกเขา ในใจก็รู้สึกขอบคุณกู้เสี่ยวหวานมากขึ้น

ตอนนั้นมีคนพูดขึ้นมาว่า “เสี้ยนจู่ เหมือนว่าประทัดจะถูกโยนลงมาจากอาคารนี้ เวลานั้นข้าอยู่ข้างม้า เห็นประทัดตกลงมาจากหัวข้า พวกเจ้าดูสิ เส้นผมของข้ายังไหม้อยู่เลย”

แน่นอนว่าผมของชายผู้นั้นถูกไฟไหม้เล็กน้อย สันนิษฐานว่ามีคนทำประทัดหล่นและไม่ระวังจึงไปโดนผมชายผู้นั้น ทำให้ประกายไฟไหม้ผมของเขาเล็กน้อย

เมื่อได้ยินคำพูดของชายผู้นั้น ดวงตาของกู้เสี่ยวหวานก็มืดมิดลง อาจั่วที่อยู่ข้าง ๆ รีบลุกขึ้นอย่างไวและดีดตัวขึ้นไปที่ชั้นสองทันที

ชั้นสองมีห้องที่ติดกับฝั่งถนน เป็นห้องหรูหราที่มีไว้สำหรับดื่มชาโดยเฉพาะ อาจั่วกระโดดขึ้นมาก็เห็นคนหนึ่งหายไปอย่างรวดเร็ว มันอยากจะวิ่งหนีไปแต่อาจั่วก็ลอยไปข้างหน้าแล้วคว้าตัวคนผู้นั้นไว้

………………………………………………….