ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1326 ความคิดของหงซื่อ

บทที่ 1326 ความคิดของหงซื่อ

บทที่ 1326 ความคิดของหงซื่อ

หากตอนนี้ตนเองถูกพันธนาการไว้ในห้องนี้ หากขุนนางและเจ้าหน้าที่ในศาลาว่าการรู้ว่าตนเองกำลังนอนอยู่ในห้องเจ้าเมือง และถ้าคนเหล่านั้นเห็นเข้าแล้วเอาไปบอกเจ้าเมืองคนใหม่ล่ะ

ผู้ติดตามเซี่ยงไม่กล้าแม้แต่จะคิดเปรียบเทียบระหว่างอนาคตกับเงินว่าอะไรสำคัญกว่ากัน เขาทำงานนี้มาหลายปี แค่ใช้ปลายเท้าคิดก็รู้ว่าอันไหนมีความสำคัญมากกว่า

ผู้ติดตามเซี่ยงยอมบอกทุกอย่าง และแน่นอนว่ากู้เสี่ยวหวานคาดเดาถูกต้อง คนเหล่านั้นกำลังพุ่งเป้ามาที่นางจริง ๆ

“เสี้ยนจู่ หงซื่อมอบเงินสองสามร้อยตำลึงเงินให้ข้า โดยบอกว่านางต้องการจะจับคนผู้หนึ่ง จากนั้นเมื่อนางมีเขาอยู่ในกำมือ นางจะสามารถควบคุมท่านได้” ผู้ติดตามเซี่ยงอยากร้องไห้ หากแต่ก็ไม่มีน้ำตา เงินหลายร้อยตำลึงอยู่ในกำมือของตน แต่สุดท้ายก็ถูกค้นพบก่อนจะได้ใช้มัน

“หงซื่อ…” กู้เสี่ยวหวานถามกลับด้วยความสงสัย “อนุภรรยาของจ้าวสวิ่นหรือ?”

กู้เสี่ยวหวานไม่ได้ยินเรื่องของนางหรือเจอนางมานานแล้ว ไม่คาดคิดว่านางจะปรากฏตัวอีกครั้งหลังจากผ่านไปหลายปี กู้เสี่ยวหวานรู้สึกว่าเรื่องนี้นั้นแปลกประหลาด หงซื่อต้องการจะทำอะไรกันแน่?

“ใช่ใ ๆๆ นางคืออนุภรรยาของใต้เท้าจ้าว” ผู้ติดตามเซี่ยงรีบพูด “นางมาพบข้าและบอกว่าต้องการจะร่วมมือกับข้า”

“ร่วมมือกับท่านหรือ ดูเหมือนว่าหงซื่อใช้ประโยชน์จากการที่พี่เย่จือกลั่นแกล้งท่านเป็นการแลกเปลี่ยนเพื่อมาข่มขู่ข้า จะได้ฆ่านกสองตัวด้วยหินก้อนเดียว”

จากนั้นหงซื่อก็จะสามารถควบคุมกู้เสี่ยวหวานได้ และผู้ติดตามเซี่ยงก็สามารถควบคุมฉินเย่จือได้ มันเป็นกลยุทธ์ที่ดีจริง ๆ แต่ตัวเองไม่คุ้นเคยกับฟ่านอวี้ แม้ว่าจะเป็นญาติกัน แต่ก็เพิ่งเป็นได้แค่ไม่กี่วัน เขาจะรู้เรื่องของข้าได้มากแค่ไหน?

ทันใดนั้น กู้เสี่ยวหวานดูเหมือนจะคิดอะไรบางอย่างได้ในใจ จากนั้นชี้ไปที่ผู้ติดตามเซี่ยงและถามอย่างกระตือรือร้น “ตอนนี้ฟ่านอวี้อยู่ที่ไหน หงซื่อจับเขาไปไว้ที่ไหน”

“ไม่รู้สิ นางยืมคนจากข้าไปสองคน นางบอกว่านางต้องการใช้งานพวกเขาและจะคืนให้ข้าหลังจากใช้เสร็จงานแล้ว ส่วนเรื่องที่เหลือข้าไม่รู้เลย” ผู้ติดตามเซี่ยงไม่รู้จริง ๆ เพราะเขาได้เงินหลายร้อยตำลึงเงิน เขาจึงมีความสุขมาก และพาเจ้าหน้าที่ในศาลาว่าการออกไปกินดื่มข้างนอก

เขาไม่รู้จริง ๆ ว่าหงซื่อพาฟ่านอวี้ไปไว้ที่ไหน

กู้เสี่ยวหวานกังวลว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับฟ่านอวี้ นางจึงชี้ไปที่ผู้ติดตามเซี่ยงและพูดว่า “อาโม่ จับตาดูเขาให้ดี”

ฉินเย่จือก็สามารถเดาออกได้เช่นกัน และออกไปข้างนอกพร้อมกับกู้เสี่ยวหวาน

“พี่เย่จือ ถ้าข้าจำไม่ผิด เกรงว่าหงซื่อจะขังฟ่านอวี้ไว้และนางต้องการเอาชนะด้วยกลอุบายชั่วร้าย” กู้เสี่ยวหวานกล่าวอย่างกระตือรือร้น

ฟ่านหลิงเพิ่งแต่งงานกับฉือโถวได้ไม่กี่วัน ดังนั้นฟ่านอวี้จึงไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตัวนางเลย แต่หงซื่อบอกว่าถ้านางต้องการควบคุมตัวเอง จะต้องทำให้ฟ่านอวี้มาอยู่ในมือของนาง

ถ้าฟ่านอวี้ทนไม่ได้ เขาจะพูดอะไรที่น่าอายออกมา

กู้เสี่ยวหวานไม่กลัวสิ่งที่ฟ่านอวี้จะพูด แต่…

หากฟ่านอวี้ทนไม่ได้และใส่ร้ายตัวเอง คนที่ทนไม่ได้ที่สุดก็จะไม่ใช่ตัวนาง แต่เป็นฟ่านหลิง

กู้เสี่ยวหวานไม่เต็มใจที่จะเดิมพันการแต่งงานระหว่างพี่ฉือโถวและฟ่านหลิง ตอนนี้นางต้องการพบฟ่านอวี้ให้เร็วที่สุดก่อนที่หงซื่อจะทรมานฟ่านอวี้

“หวานเอ๋อร์ อย่ารีบร้อน ข้ารู้ว่าเจ้ากังวลอะไรเกี่ยวกับหงซื่อ กลับไปรอก่อน อาโม่จะสังเกตการณ์ต่อไป”

ทั้งสองกลับไปที่สวนกู้ และเมื่อพวกเขาผ่านห้องของฟ่านหลิง ดูเหมือนว่าพวกเขาจะได้ยินเสียงดังเล็กน้อยข้างในราวกับว่าฟ่านหลิงกำลังลุกขึ้นและทำอะไรบางอย่าง

หลังจากเข้ากันได้ดีในช่วงเวลานี้ ครอบครัวของลุงจางปฏิบัติต่อฟ่านหลิงเหมือนลูกสาวของพวกเขาเอง และกู้เสี่ยวหวานก็มีความสุขมากกับทัศนคติของฉือโถวที่มีต่อฟ่านหลิง

วันที่มีความสุขเช่นนี้คือสิ่งที่กู้เสี่ยวหวานฝันถึง และไม่อยากจะทำร้ายมัน

เมื่อกลับมาถึงบ้านก็ดึกมากแล้ว กู้เสี่ยวหวานกังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของฟ่านอวี้ และยังคงนอนไม่หลับ ฉินเย่จือจึงอยู่เคียงข้างนาง

“หวานเอ๋อร์ เจ้ากังวลว่าสิ่งที่ฟ่านอวี้พูดจะส่งผลกระทบต่อความสัมพันธ์ระหว่างฟ่านหลิงและฉือโถวใช่ไหม” ฉินเย่จือและกู้เสี่ยวหวานนั่งลงบนเตียง และพูดคุยกันอย่างเงียบ ๆ

กู้เสี่ยวหวานโอบแขนกอดเอวของฉินเย่จือ ศีรษะของนางซบอยู่ในอ้อมแขนของเขา “ข้ารู้สึกกังวลเล็กน้อย”

ฟ่านอวี้ไม่ได้อาศัยอยู่ในสวนกู้ และไม่เคยติดต่อกับกู้เสี่ยวหวาน ถ้าเขาพูดอะไรจริง ๆ คนอื่นจะคิดว่าฟ่านหลิงบอกฟ่านอวี้ทุกอย่างเกี่ยวกับกู้เสี่ยวหวาน และนั่นเป็นสาเหตุที่ฟ่านอวี้รู้เรื่องมากมาย คนอื่นก็จะคิดว่าฟ่านหลิงเป็นคนขี้นินทา

อาจพูดได้ว่านางไม่สนใจครอบครัวของสามี นี่ไม่ใช่เรื่องที่ดีสำหรับฟ่านหลิง ในเวลานั้น สิ่งที่ฟ่านอวี้พูดไม่เพียงแต่จะใส่ร้ายกู้เสี่ยวหวานเท่านั้น แต่ยังใส่ร้ายฟ่านหลิงอีกด้วย เรื่องนี้อาจจะทำให้ความรักและความสัมพันธ์ระหว่างฟ่านหลิงกับฉือโถวในช่วงเวลานี้พังทลายลง และสร้างขวากหนามในหัวใจของทั้งสอง

เห็นได้ชัดว่าจิตใจที่ชั่วร้ายของหงซื่อไม่ต้องการให้ทุกคนในสวนกู้มีช่วงเวลาที่ดี

แต่ถ้าฟ่านอวี้ไม่พูดอะไร หงซื่อก็จะมีวิธีจับกู้เสี่ยวหวานเช่นกัน

เขาอยู่ในมือของนาง ชีวิตและความตายของเขาก็อยู่ในมือของนาง เมื่อถึงเวลา หากควบคุมฟ่านอวี้ได้ก็จะสามารถควบคุมฟ่านหลิงได้

จากนั้นก็จะสามารถควบคุมกู้เสี่ยวหวานได้โดยธรรมชาติ

กู้เสี่ยวหวานซบศีรษะของนางไว้ในอ้อมแขนของฉินเย่จือ และพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า “พี่เย่จือ ท่านคิดว่าฟ่านอวี้จะฟังคำพูดของหงซื่อหรือไม่”

ฉินเย่จือไม่คุ้นเคยกับฟ่านอวี้ ดังนั้นโดยธรรมชาติแล้ว เขาไม่สามารถคาดเดาได้เลย

แต่ไม่ว่าคนอื่นจะพูดอย่างไร มันก็ไม่มีผลกับกู้เสี่ยวหวาน แต่มันมีผลกับฟ่านหลิง และสามารถส่งผลกระทบต่อชีวิตของฟ่านหลิงและฉือโถวได้

ฉินเย่จือไม่พูดอะไรและบรรยากาศในห้องก็เงียบลง

กู้เสี่ยวหวานเป็นกังวลในใจ นางพิงแขนของฉินเย่จือ อ้อมกอดอันอบอุ่นและลมหายใจที่คุ้นเคยทำให้จิตใจของนางสงบลงทันที และภายในเวลาสั้น ๆ ก็มีเสียงกรนดังขึ้น

เมื่ออาโม่กลับมาก็เป็นเวลาเช้าของวันรุ่งขึ้น