ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1320 ชีวิตที่สวยงาม

บทที่ 1320 ชีวิตที่สวยงาม

บทที่ 1320 ชีวิตที่สวยงาม

ครั้นกู้เสี่ยวหวานก้าวเข้าไปด้านใน นางรู้สึกสงสัยเกี่ยวกับความแตกต่างระหว่างหญิงสาวที่เพิ่งแต่งงานและหญิงสาวทั่วไป ดังนั้นจึงจ้องมองอีกฝ่ายอย่างโจ่งแจ้งด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหมาย

ฟ่านหลิงกลายเป็นเจ้าสาวเต็มตัว การแต่งงานนี้ทำให้สถานะของนางเปลี่ยนไปทันที และเมื่อเห็นสายตาของกู้เสี่ยวหวาน นางจึงรู้สึกเขินอายเล็กน้อย

เมื่อฉือโถวเห็นสายตาที่อยากรู้อยากเห็นของกู้เสี่ยวหวาน ใบหน้าของเขาก็ขึ้นสีแดงระเรื่อ ครั้นเห็นท่าทางของพวกเขา ป้าจางก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบา ๆ “เสี่ยวหวาน เจ้าอย่าไปมองพวกเขาเลย ดูสิ พวกเขาอายจนแทบจะเอาหน้ามุดดินแล้ว”

กู้เสี่ยวหวานเพียงแค่มองเพราะอยากรู้อยากเห็น หลังจากได้ยินคำพูดของป้าจาง นางก็มีความสุขเช่นกันที่ทำให้เห็นฉือโถวและฟ่านหลิงเขินอายได้ นางรีบนั่งลงตรงตำแหน่งของตัวเอง มองฟ่านหลิงยกน้ำชาให้ป้าจางและลุงจาง

หลังจากนั้นเมื่อฟ่านหลิงหยุดลงหน้ากู้เสี่ยวหวาน กู้เสี่ยวหวานก็รีบลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วและพูดด้วยรอยยิ้มหวาน “สวัสดี ท่านพี่สะใภ้”

ฟ่านหลิงต้องการจะโค้งคำนับแก่กู้เสี่ยวหวาน หากแต่กู้เสี่ยวหวานก็รีบประคองนางไว้ท่ามกลางความประหลาดใจของฉือโถวและฟ่านหลิง จากนั้นกู้เสี่ยวหวานก็ทักทายฟ่านหลิงในฐานะพี่สะใภ้

“เสี่ยวหวาน…” ฉือโถวเบิกตากว้างและมองไปที่กู้เสี่ยวหวานอย่างตะลึงงัน

ฟ่านหลิงและฉือโถวมองหน้ากัน ดวงตาของทั้งคู่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ การกระทำของกู้เสี่ยวหวานนั้นจริงใจ และนางก็เอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม “พี่สะใภ้ ท่านเป็นสมาชิกใหม่ของครอบครัวใหญ่ของเราจากนี้ไป ขอต้อนรับเข้าสู่สวนกู้”

ยินดีต้อนรับเข้าสู่ครอบครัวของเรา

เป็นเจ้าของสวนกู้ ไม่ใช่ทาสของสวนกู้

หลังจากได้ยินสิ่งนี้ นางก็ยกมือขึ้นปิดปากด้วยความประหลาดใจ กู้เสี่ยวหวานกำลังจะบอกว่าตนเองเป็นเจ้านายคนอีกคนของสวนกู้

ป้าจางและลุงจางก็รู้สึกตื้นตันใจเกินกว่าจะพูดออกมาได้

“เราเป็นครอบครัวเดียวกัน ข้าเป็นเจ้าของสวนกู้ ท่านเองก็ถือว่าเป็นเจ้าของสวนกู้เช่นกัน และทุกคนที่นี่ต่างก็เป็นเจ้าของสวนกู้เช่นกัน” ที่นี่ไม่มีคนนอก ทุกคนล้วนเป็นครอบครัวเดียวกัน

แม้ว่าฟ่านหลิงจะเพิ่งแต่งงานเข้ามา แต่นางก็ยังขยันขันแข็ง หลังจากแต่งงานกับตระกูลจาง นางรีบทำงานทุกอย่างโดยไม่เกี่ยงงอน เดิมทีนางมีความสัมพันธ์ที่ดีกับกู้เสี่ยวหวานอยู่แล้ว ในช่วงเวลานี้ การได้พูดคุยกันตลอดทั้งกลางวันและกลางคืน ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองเป็นจึงกลายเป็นเหมือนพี่สาวกับน้องสาว

ช่วงเวลาแต่ละวันผ่านไปอย่างราบรื่น หลังจากเสร็จสิ้นงานแต่งของฉือโถว ในวันต่อมา กู้เสี่ยวหวานก็เตรียมตัวเข้าเมืองหลวง

ในวันที่สงบสุขนี้ ไม่มีใครรู้ว่าวันข้างหน้าจะมีอะไรรอพวกเขาอยู่

การที่พวกเขาจะเดินทางไปเมืองหลวง ควรจะจัดการสิ่งต่าง ๆ ในร้านจิ่นฝูให้เรียบร้อยเสียก่อน เหลียงอวี้เฉิงสามารถดูแลร้านด้วยตนเองได้แล้ว ส่วนครัวด้านหลัง กู้เสี่ยวหวานไม่ได้กังวลเลยแม้แต่น้อย เพราะทักษะการทำอาหารของเกาจื่อและหลี่พ่างจื่อดีมาก

เรื่องใหญ่เพียงอย่างเดียวคือ เจ้าของร้านจิ่นฝูจะต้องถูกแทนที่ด้วยคนอื่น

กู้เสี่ยวหวานเองก็มีความคิดในใจแล้ว และหลังจากพูดคุยกับฉินเย่จือแล้ว ชายหนุ่มก็เห็นด้วยอย่างไม่มีข้อแม้

ไปเมืองหลวงครั้งนี้ก็เกรงว่าจะไม่ได้กลับมาที่นี่อีกนาน

“ฉือโถวเป็นคนขยัน อีกทั้งยังคุ้นเคยกับร้านจิ่นฝูเป็นอย่างดี การยกร้านแห่งนี้ให้เขาดูแลนับว่าเป็นความคิดที่ดี” ฉินเย่จือพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

“ท่านก็คิดว่าพี่ฉือโถวเหมาะสมเช่นกันใช่หรือไม่” กู้เสี่ยวหวานมีความสุขมากที่เห็นว่าฉินเย่จือมีความคิดแบบเดียวกับตนเอง ดังนั้นนางจึงดึงฉินเย่จือไว้และพูดด้วยสองสามคำ

“อืม ไปเมืองหลวงครั้งนี้ ไม่รู้ว่าจะได้กลับมาเมื่อไร หากฉือโถวเป็นผู้ดูแลร้าน เราคงวางใจได้”

“ข้าก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน พี่ฉือโถวแต่งงานแล้ว แม้ว่าเขาจะไม่ชอบพูด แต่นิสัยของเขาก็มั่นคง ข้าจะไปคุยกับท่านป้ากับท่านลุงทีหลัง”

เมื่อกู้เสี่ยวหวานไปคุยกับลุงจางและป้าจางเกี่ยวกับเรื่องนี้ ป้าจางก็รีบปฏิเสธทันที “เสี่ยวหวาน ฉือโถวสามารถทำงานบ้านได้ แต่ถ้าให้เขาเป็นเจ้าของร้านอาหารขนาดใหญ่เช่นนี้ ข้าเกรงว่าเขาจะทำไม่ได้ ทุกวันนี้กิจการของร้านจิ่นฝูดีมาก อย่าปล่อยให้ฉือโถวทำลายมันเลย”

แม้ว่าป้าจางจะมีความสุขมากที่กู้เสี่ยวหวานจะมอบภาระที่หนักอึ้งให้กับฉือโถว แต่นางก็กลัวว่าฉือโถวจะไม่สามารถแบกรับภาระนี้ได้จนทำให้กู้เสี่ยวหวานต้องผิดหวัง

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะท่านป้า ร้านจิ่นฝูเดินมาถูกทางแล้ว ตำแหน่งคนทำบัญชีและพ่อครัวที่สำคัญสองตำแหน่งก็เป็นคนที่คุ้นเคยของข้า อีกอย่างพวกเขาก็มีความสามารถมาก หากเขาได้เรียนรู้ เขาก็ต้องทำได้แน่ ไม่มีใครทำอะไรเป็นมาตั้งแต่เกิดหรอก จริงหรือไม่?”

เมื่อเห็นว่ากู้เสี่ยวหวานยืนกรานที่จะให้ฉือโถวดูแลร้านจิ่นฝู ป้าจางก็ไม่มีอะไรจะพูดนอกจากความซาบซึ้งใจ ถ้าฉือโถวมีคุณสมบัติพอที่จะเป็นเจ้าของร้านจิ่นฝูจริง ๆ นั่นเป็นควันจากหลุมฝังศพของบรรพบุรุษของตระกูลจางจริง ๆ

“เสี่ยวหวาน ข้าขอบคุณเจ้ามาก หากไม่ใช่เพราะเจ้า เราคงยังอยู่ในหมู่บ้านนั้น เราจะมีชีวิตที่มีความสุขอย่างที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ได้อย่างไร” น้ำตาไหลอาบใบหน้าของป้าจาง

เมื่อเห็นว่านางกำลังร้องไห้ กู้เสี่ยวหวานจึงรีบเข้าไปปลอบนาง “ท่านป้า ท่านกำลังพูดถึงเรื่องอะไร? ถ้าไม่ใช่เพราะท่าน ชีวิตของข้าคงจะไม่ได้รุ่งเรืองอย่างทุกวันนี้ ท่านพ่อกับท่านแม่ของข้าจากตั้งแต่ข้ายังเด็ก ถ้าไม่ใช่เพราะท่านป้า ท่านลุง และพี่ฉือโถว เช่นนั้นพวกเราจะมีวันนี้ได้อย่างไร ท่านไม่ต้องคิดมาก ที่เรามีทุกวันนี้ได้เป็นเพราะพวกเราเอง”

ป้าจางรับฟังและพยักหน้า “ตกลง ตกลง ข้าจะไม่ค้านอะไรเจ้าอีกแล้ว ต่อจากนี้ไปเรามามีชีวิตที่ดีกันเถอะ มาทำให้ชีวิตนี้ดีขึ้นและเจริญรุ่งเรืองมากขึ้น”

“ในอนาคต ชีวิตของเราจะดีขึ้นเรื่อย ๆ เชื่อข้าสิ มันจะเป็นอย่างนั้นแน่นอน” กู้เสี่ยวหวานเอ่ยอย่างหนักแน่น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความปรารถนาที่จะมีชีวิตที่ดีขึ้นในอนาคต

ในขณะนี้ป้าจางนึกถึงอะไรบางอย่างได้จึงเอ่ยว่า “เสี่ยวหวาน เจ้าจะให้ฉือโถวเป็นเจ้าของร้านจิ่นฝู แล้วเจ้าล่ะ? เจ้าไปเมืองหลวงเพื่อเข้าเฝ้า เจ้าจะไม่กลับมาแล้วอย่างนั้นหรือ?”

ลุงจางที่นั่งเงียบมาตลอด ตอนนี้เขาจึงเอ่ยขึ้นมาว่า “ใช่แล้ว เสี่ยวหวาน ครั้งนี้เจ้าจะไปอยู่ที่เมืองหลวงนานเลยหรือ”

กู้เสี่ยวหวานมีความคิดอยู่ในใจ ถ้านางไปที่เมืองหลวงครั้งนี้ นางยังมีหลายสิ่งที่ต้องทำ เมื่อนางมาถึงที่นี่ครั้งแรก นางมีแผนการนี้อยู่ในใจ ยิ่งไปไกลได้เท่าไรก็ยิ่งดี ไปเพื่อดูทุกสิ่งในยุคนี้

ตอนนี้ความปรารถนาของนางค่อย ๆ เป็นจริงทีละข้อ และในอนาคตนางก็ต้องการไปที่อื่น ๆ อีกตามความต้องการ

………………………………………………….