ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1314 รอยยิ้มของสาวงาม

บทที่ 1314 รอยยิ้มของสาวงาม

บทที่ 1314 รอยยิ้มของสาวงาม

จ้าวอวิ๋นเอ๋อร์ทำทุกอย่างอย่างเปิดเผย เมื่อครู่ที่ฉินเย่จือเหลือบมองนาง นางยังรู้สึกมีความสุข แต่เมื่อหันกลับมาก็เห็นว่าเขาเพิ่งซื้อชาดและเครื่องประทินผิวจำนวนมากเพื่อเอาใจเสี้ยนจู่ และยังพูดว่าสิ่งที่ลี่เหนียงพูดนั้นน่าพึงพอใจ ดังนั้นนางควรจะได้รับรางวัล

ตอนนี้เขายังจับมือของกู้เสี่ยวหวานเอาไว้แน่น สิบนิ้วสอดประสานกัน ช่างทิ่มแทงสายตายิ่งนัก!

จ้าวอวิ๋นเอ๋อร์จ้องมองกู้เสี่ยวหวานด้วยความโกรธ

ลี่เหนียงออกมาจากหลังม่านพร้อมกับถือกล่องออกมาหลายใบ นางกำลังจะบรรจุแป้งชาดและเครื่องประทินผิวทั้งหมดด้วยรอยยิ้ม เมื่อเห็นว่าทุกอย่างกำลังจะถูกบรรจุลงกล่อง จ้าวอวิ๋นเอ๋อร์ก็รู้สึกอึดอัดมากขึ้นเรื่อย ๆ

ชาดและเครื่องประทินผิวที่ฉินเย่จือซื้อเป็นสิ่งที่ดีที่สุดและแพงที่สุดในร้านของลี่เหนียง สินค้าที่ถูกที่สุดก็มีราคาหลายตำลึงเงิน และสินค้าที่แพงที่สุดมีราคาเป็นเงินหลายสิบตำลึงเงิน

ตอนนี้นางกับกู้ซินเถายืนอยู่หน้าโต๊ะแสดงสินค้า ได้แต่มองดูและเลือกอยู่นาน ทว่าก็ตัดสินใจไม่ได้ว่าจะซื้อชิ้นไหนดี แต่เมื่อกู้เสี่ยวหวานเข้ามาดู ฉินเย่จือก็ตัดสินใจซื้อทุกอย่าง หากซื้อทั้งหมดนี่ เงินไม่กี่ร้อยตำลึงก็ไม่สามารถจ่ายได้

จ้าวอวิ๋นเอ๋อร์ไม่คาดคิดว่าฉินเย่จือจะร่ำรวยและมีอำนาจมาก และกู้ซินเถาก็ยิ่งไม่สามารถจินตนาการได้ ฉินเย่จือเคยเป็นขอทานมาก่อนไม่ใช่หรือ?

เขาจะร่ำรวยได้อย่างไร

ทั้งกู้ซินเถาและจ้าวอวิ๋นเอ๋อร์ไม่อยากจะเชื่อเลย พวกเขามองหน้ากันแล้วรอให้กู้เสี่ยวหวานจ่ายเงิน ถ้ากู้เสี่ยวหวานจ่ายเงินจริง ๆ พวกนางคงจะรู้สึกดีขึ้น

อย่างไรก็ตาม หลังจากบรรจุสิ่งของทั้งหมดลงกล่องแล้ว ฉินเย่จือก็หยิบตั๋วเงินออกมาจากเสื้อแล้วส่งให้ลี่เหนียงโดยตรง เมื่อลี่เหนียงเห็นตั๋วเงินในมือก็ยิ้มกว้างจนไม่เห็นดวงตา “เสี้ยนจู่ นายน้อยฉินใจดีกับท่านจริง ๆ”

กู้เสี่ยวหวานยิ้มโดยไม่พูดอะไร นางหันมองฉินเย่จือที่อยู่ข้าง ๆ อย่างเขินอาย ดวงตาของฉินเย่จือจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของนางเสมอ สายตาเต็มไปด้วยความหลงใหล

จ้าวอวิ๋นเอ๋อร์ไม่สามารถรับมันได้อีกต่อไป เป็นฉินเย่จือที่จ่ายเงินให้กู้เสี่ยวหวาน สิ่งนี้จะไม่ทำให้นางหงุดหงิดได้อย่างไร เมื่อครู่เขาซื้อชาดเป็นเงินหลายร้อยตำลึงให้กับกู้เสี่ยวหวานโดยไม่ลังเล เหตุใดชายคนนั้นถึงไม่เป็นของนาง

จ้าวอวิ๋นเอ๋อร์รู้สึกไม่พอใจ และนึกถึงสายตาที่ฉินเย่จือมองมาที่ตนเองเมื่อครู่ เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ นางจึงรีบวิ่งไปที่ด้านข้างของฉินเย่จือด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าและพูดว่า “อา… พี่ใหญ่ฉิน เหตุใดท่านถึงซื้อของเยอะเช่นนี้กัน? เมื่อครู่มีชาดที่ข้าชอบอยู่ แต่ก่อนที่จะจ่ายเงิน ท่านก็ซื้อมันไปหมดเสียแล้ว เอาอย่างนี้ดีหรือไม่ ข้าจะให้เงินท่าน แล้วท่านก็ขายชาดให้ข้า?”

ดีหรือไม่?

ลี่เหนียงในวัยสามสิบ นางเองก็เคยมีวัยหนุ่มสาวเช่นนี้มาก่อน นางจึงรู้ได้อย่างรวดเร็วว่าเกิดอะไรขึ้นในใจของผู้หญิงคนนี้

ซื้อหรือ? เมื่อครู่นางกับซินเถาเลือกสินค้าอยู่ในร้านนานมาก พวกนางต่างดูถูกว่าอันนี้แย่ หรือไม่ก็ดูถูกว่าอันนั้นไม่ดี ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่จ้าวอวิ๋นเอ๋อร์ชอบคือ ชาดที่ดีที่สุดและแพงที่สุดในร้าน จ้าวอวิ๋นเอ๋อร์ต้องการซื้อมันมาก แต่ด้วยราคาสิบตำลึงเงิน จ้าวอวิ๋นเอ๋อร์จึงทำได้เพียงหยิบมันขึ้นมาดู และวางมันลงไปที่เดิม

ลี่เหนียงจึงรู้ว่าจ้าวอวิ๋นเอ๋อร์มีเงินติดตัวมาเท่าไร

ฮูหยินจ้าว ภรรยาของจ้าวสวิ่นมักจะมาหานางเพื่อซื้อชาดและเครื่องประทินผิว ฮูหยินจ้าวมีนิสัยหยิ่งผยอง ทุกครั้งที่นางไปซื้อของกับเหล่าสตรีผู้สูงศักดิ์ นางก็มักจะพูดเยาะเย้ยหงซื่อ

หงซื่อผู้นี้ก็เป็นคนที่ใช้จ่ายฟุ่มเฟื่อย เมื่อนางมาที่ร้านเพื่อซื้อของ นางชอบซื้อสิ่งที่ดีที่สุด ดูเหมือนว่าจ้าวสวิ่นจะปฏิบัติต่ออนุภรรยาคนนี้เป็นอย่างดี

น่าเสียดายที่โชคดีไม่ได้อยู่กับหงซื่อตลอดไป ในช่วงสองปีที่ผ่านมา สถานะของฮูหยินจ้าวและสถานะของหงซื่อดูเหมือนจะมีการเปลี่ยนแปลงที่สั่นสะเทือน

ฮูหยินจ้าวอ่อนโยนขึ้นเรื่อย ๆ ในขณะที่หงซื่อซึ่งเคยอ่อนโยนมาก่อนก็เหี้ยมโหดมากขึ้นเรื่อย ๆ

ลี่เหนียงเคยแต่งงานมาก่อน ดังนั้นนางจึงรู้ว่าการเปลี่ยนแปลงระหว่างคนทั้งสองต้องมีสาเหตุมาจากสามีของพวกนาง

ดูเหมือนว่าจ้าวสวิ่นจะปฏิบัติต่อฮูหยินจ้าวดีขึ้นเรื่อย ๆ และนิสัยของฮูหยินจ้าวจึงเปลี่ยนไป และหงซื่อซึ่งแต่ก่อนเคยอ่อนโยนก็เปลี่ยนไปเพราะการกระทำของจ้าวสวิ่นที่มีต่อฮูหยินจ้าว

ในอดีต เมื่อหงซื่อและจ้าวอวิ๋นเอ๋อร์มาซื้อของ พวกนางไม่เคยถามราคาเลยและเลือกแต่ของที่ดีที่สุดและแพงที่สุด แต่ต่อมามันแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

ถามราคาก่อนซื้อของ ถ้าแพงไปก็ไม่ซื้อ

และสิ่งนี้ ลี่เหนียงยังเห็นในดวงตาของนางราวกับกระจกที่ส่องประกายในใจของนาง ในบางครั้งนางก็สามารถรู้ได้ว่าจ้าวสวิ่นให้ความสำคัญกับผู้หญิงคนนี้มากเพียงใดจากปากของฮูหยินจ้าว

ผู้ชายก็เป็นแบบนี้ ไม่ว่าใจอยู่ที่ใคร เงินก็ย่อมอยู่กับคนนั้น แม้ว่าหงซื่อจะเป็นอนุภรรยาของเขา แต่อย่างน้อยหงซื่อก็มอบลูกชายและลูกสาวให้เขาอย่างละหนึ่งคน จ้าวสวิ่นจะไม่มีวันลืมความเมตตานี้ อย่างไรก็ตาม ฮูหยินจ้าวที่แต่งงานอยู่ด้วยกันก็ให้กำเนิดลูกชายแก่เขา นั่นจึงแตกต่างจากคนที่แอบกินนอกบ้านอย่างสิ้นเชิง

จ้าวสวิ่นอยู่กับหงซื่อมาหลายปีแล้วและความรู้สึกก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไป ไม่ว่าก่อนหน้านี้เขาจะชอบนางมากแค่ไหน ตอนนี้ความรู้สึกก็ค่อย ๆ จางหายไป

ลี่เหนียงรู้ดีว่าจ้าวอวิ๋นเอ๋อร์ภูมิใจมากที่จะบอกว่านางต้องการซื้อชาดและเครื่องประทินผิว ลี่เหนียงรู้อยู่ในใจว่าจ้าวอวิ๋นเอ๋อร์จะไม่มีเงินหลายสิบตำลึงเงินติดตัวมาอย่างแน่นอน

แทนที่จะขอให้ฉินเย่จือขายให้นาง ก็ให้เขายกให้นางเลยเสียจะดีกว่า

ลี่เหนียงพูดถูก

จ้าวอวิ๋นเอ๋อร์คิดว่าตัวเองสวย ด้วยริมฝีปากสีแดงจากการทาชาด ใบหน้าที่งดงาม จมูกที่บอบบาง และดวงตาที่สวยงามคู่หนึ่งมองไปที่ฉินเย่จือด้วยความเสน่หา หากเป็นคนธรรมดาที่ถูกสาวสวยคนนี้มองมาด้วยความรัก เกรงว่าหัวใจของเขาจะต้องหวั่นไหว

และจุดประสงค์ของจ้าวอวิ๋นเอ๋อร์ก็ง่ายมากเช่นกัน นั่นคือการให้ฉินเย่จือได้เห็นความงามและความอ่อนโยนของตัวเอง

น่าเสียดายที่ฉินเย่จือไม่ได้มองนางด้วยซ้ำ เขาจับมือกู้เสี่ยวหวานแล้วเดินออกไปข้างนอกทันที อาจั่วและอาโม่ก็ถือสิ่งของไว้และเดินตามออกไปเช่นกัน

เขาปฏิบัติต่อจ้าวอวิ๋นเอ๋อร์ราวกับเป็นธาตุอากาศ

จ้าวอวิ๋นเอ๋อร์ไม่เคยโกรธมากเท่าวันนี้มาก่อน

อย่างแรกคือ นางไม่ชอบลี่เหนียง เพราะนางไม่สามารถซื้อของในร้านของลี่เหนียงได้ ต่อมาก็คือ กู้เสี่ยวหวานที่ตัวเองทักทาย แต่นางไม่สนใจตัวเอง

สิ่งที่ทำให้โกรธยิ่งกว่าก็คือพี่ใหญ่ฉิน เห็นได้ชัดว่าเขามองตัวเองอย่างอ่อนโยน แต่เมื่อเขาหันศีรษะ เขาไม่แม้แต่จะมองมาที่ตัวเองอีกต่อไป ปฏิบัติต่อตัวเองราวกับเป็นธาตุอากาศ