ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1290 การสู่ขอประสบความสำเร็จ

บทที่ 1290 การสู่ขอประสบความสำเร็จ

บทที่ 1290 การสู่ขอประสบความสำเร็จ

ฟ่านหลิงรู้ตัวเองดี และนางไม่คิดว่าฉือโถวจะหลงรักในความงามหรือภูมิหลังของครอบครัวของนาง

นางไม่ได้สวย เรียกได้ว่าน่าเกลียดด้วยซ้ำ ใบหน้ากลม หุ่นหนา ผิวของนางก็คล้ำและหยาบกร้านเนื่องจากตากแดดมาหลายปี

โชคดีเพราะเจ้าของที่ดิน ชีวิตจึงค่อย ๆ ดีขึ้น ในสองปีที่ผ่านมาเนื่องจากพ่อสุขภาพไม่ค่อยดี นอกจากเงินซื้ออาหาร ที่เหลือก็เก็บเป็นค่ายาให้พ่อ แต่ร่างกายของท่านพ่อยังคงทรง ๆ ทรุด ๆ

พวกเขายากจนมาก จนไม่สามารถแม้แต่จะหาหมอที่ดีกว่านี้มารักษาท่านพ่อได้

เมื่อหมดหนทาง นางจึงทำได้แต่ผัดวันประกันพรุ่งแบบนี้ ฟ่านหลิงคิดว่านางทำงานหนักมาสองสามปีแล้ว และต้องประหยัดเงินให้เพียงพอเพื่อรักษาท่านพ่อของนาง

นางหน้าตาธรรมดา ไม่มีชาติตระกูล แถมยังมีท่านพ่อที่ต้องไปพบหมอและรับยา ในสถานการณ์แบบนี้ใครจะชอบนาง ใครอยากจะแต่งงานกับนางกัน?

นางยังไม่อยากแต่งงานแบบนี้ และมันจะทำให้เขาเจ็บปวด

หลังจากได้ยินคำพูดของฟ่านหลิง กู้เสี่ยวหวานก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ตราบใดที่นางไม่มีคนรักในหัวใจก็ไม่เป็นไร

“แม่นางฟ่าน ท่านไม่เด็กแล้ว ถ้าข้าจำไม่ผิด ปีนี้ท่านอายุยี่สิบปีแล้ว” กู้เสี่ยวหวานกล่าว

ยี่สิบปีแล้ว

ฟ่านหลิงยิ้มอย่างขมขื่น “นั่นคือเหตุผลที่ข้าไม่อยากแต่งงานอีกต่อไป คนที่แก่กว่าข้าหรือคนที่อายุเท่ากันกับข้าล้วนแต่มีแต่งงานและมีลูกแล้วทั้งนั้น ข้าอายุมากแล้ว ขออยู่ตัวคนเดียวรับใช้ท่านพ่อดีกว่า”

สิ่งที่ฟ่านหลิงพูดนั้นค่อนข้างน่าสลดใจ ดูเหมือนว่านางจะหดหู่เล็กน้อย และดูเหมือนว่านางจะมีความคาดหวังสำหรับชีวิตในอนาคต แต่เมื่อเผชิญกับชีวิตจริง นางทำได้เพียงก้มหัวยอมรับความเป็นจริง

เมื่อเห็นท่าทางของนาง กู้เสี่ยวหวานดูเหมือนจะได้เห็นตัวเอง

ถ้ากู้เสี่ยวหวานไม่ตายในตอนนั้น เมื่อนางโตเป็นผู้ใหญ่ นางก็ต้องเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้อย่างแน่นอน

“ท่านพี่” กู้เสี่ยวหวานถามอย่างไม่แน่ใจ “ไม่ใช่ว่าท่านไม่อยากแต่งงาน แต่ท่านกลัวการแต่งงานใช่หรือไม่”

ฟ่านหลิงพยักหน้า “ข้ามีปัญหาทั้งสองอย่าง ท่านพ่อของข้าสุขภาพไม่ดีต้องไปพบหมอและกินยาตลอดทั้งปี ข้ามีน้องชายอายุสิบแปดปีอยู่ในการดูแลของข้า และใกล้ถึงเวลาต้องแต่งงานแล้ว ข้าอยากทำงานมากกว่านี้เพื่อเก็บเงินไว้รักษาท่านพ่อและเก็บเงินไว้ให้น้องชายแต่งงาน”

กู้เสี่ยวหวานต้องการพูดอะไรบางอย่าง สุดท้ายก็ได้แต่กลืนคำพูดอีกครั้ง

“ท่านพี่ พี่ฉือโถวเป็นคนดี ถ้าพวกท่านแต่งงานกัน เขาก็จะมาช่วยท่านดูแลท่านลุงฟ่าน”

ฟ่านหลิงยิ้มอย่างขมขื่นและส่ายหน้า “ฉือโถวเป็นคนดี ข้าไม่สามารถทำร้ายเขาได้”

“แล้วถ้าเขาไม่คิดว่ามันเป็นการทำร้ายล่ะ?” กู้เสี่ยวหวานถามกลับ

เนื่องจากป้าจางและลุงจางชอบฟ่านหลิง พวกเขาจึงต้องรู้สถานการณ์ของครอบครัวฟ่านเป็นอย่างดี

สิ่งที่พวกเขาชอบคือนิสัยที่ดีของคนตระกูลฟ่าน ไม่ใช่สถานการณ์ของครอบครัวฟ่าน

เช่นเดียวกับฟ่านหลิง นางเป็นผู้หญิงที่ดีที่ไม่ยอมอ่อนข้อให้กับความมั่งคั่งและยังคงยึดมั่นในหลักการของตัวเอง

ผู้หญิงที่ดีควรได้รับรางวัล กู้เสี่ยวหวานคิดเช่นนั้นเสมอ

“ท่านลุงฟ่านใช้เวลาเลี้ยงดูพวกท่านมาหลายปี ท่านหมอบอกว่าตราบใดที่เขาทานยาเป็นเวลาหนึ่งปีครึ่ง อาการป่วยของท่านลุงก็จะดีขึ้นแน่นอน และน้องของท่าน ฟ่านอวี้ก็เป็นคนเชื่อฟังและมีเหตุผลเช่นกัน ชีวิตของพวกท่านจะค่อย ๆ ดีขึ้นในอนาคต” กู้เสี่ยวหวานกล่าวว่า “ข้านึกถึงเมื่อก่อน ชีวิตของเราไม่ดีเท่าท่าน อย่างน้อยท่านก็ยังมีความรักจากพ่อ แต่พวกเราไม่มีใครเลย นอกจากเด็กสี่คนที่ต้องพึ่งพาอาศัยกันเอง และนี่คือสิ่งที่เราเป็นอยู่ทุกวันนี้”

กู้เสี่ยวหวานยิ้มเยาะตัวเอง ใช่แล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะนางมีความคิดที่ทันสมัยและเห็นโลกมามาก ชีวิตของพวกเขาก็คงเหมือนกับตระกูลฟ่านในตอนนี้

ฟ่านหลิงเคยได้ยินเกี่ยวกับบ้านของเสี้ยนจู่ แต่คราวนี้เมื่อได้ยินอีกฝ่ายพูดถึงเรื่องครอบครัวจึงทำให้พวกเขาทั้งสองใกล้ชิดกันมากขึ้น

ฟ่านหลิงยังคงมีความกังวลอยู่มาก แต่ภายใต้การเกลี้ยกล่อมของกู้เสี่ยวหวาน ความกังวลก็ค่อย ๆ หายไป และในที่สุดนางก็พยักหน้า และตกลงที่จะแต่งงานกับฉือโถว

เมื่อเห็นว่าฟ่านหลิงตกลง กู้เสี่ยวหวานก็ลากนางออกไปทันที

กู้ฟางสี่และทุกคนที่ประตูชะเง้อคอมองเข้าไปข้างในและรอข่าวจากกู้เสี่ยวหวาน

หลังจากรออยู่นานก็ได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวจากข้างใน และเห็นกู้เสี่ยวหวานดึงฟ่านหลิงออกมา

กู้เสี่ยวหวานมีรอยยิ้มบนใบหน้า โดยมีฟ่านหลิงเดินก้มหน้าตามหลังออกมา

ภรรยาของหลิวต้าจ้วงและกู้ฟางสี่หันมายิ้มให้กัน

ในใจของฟ่านต้าฉวี เขาเห็นด้วยอย่างยิ่งที่ฟ่านหลิงและฉือโถวจะแต่งงานกัน แต่ลูกสาวของเขาไม่ต้องการแต่งงาน และเขาไม่สามารถบังคับฟ่านหลิงได้ เขาทำได้เพียงทำตามความคิดของฟ่านหลิง

แต่สำหรับการแต่งงานที่ดีเช่นนี้ ฟ่านต้าฉวีรู้สึกเสียใจกับฟ่านหลิง

ตอนนี้เมื่อเห็นลูกสาวของเขาออกมาอย่างเขินอายกับเจ้าของที่ดินที่มีสีหน้ามีความสุข ฟ่านต้าฉวีก็มีความสุขมาก ดูเหมือนว่าลูกสาวของเขาจะตอบตกลงแล้ว

ตระกูลจางเป็นครอบครัวที่ดี ถ้าลูกสาวของตนได้แต่งงาน นางจะไม่ต้องทนทุกข์อีกต่อไป

ฟ่านต้าฉวีรักลูกชายและลูกสาวมากกว่าชีวิตของเขาเอง

ฟ่านต้าฉวีโทษตัวเองเมื่อฟ่านหลิงผ่านวัยแต่งงานไปแล้ว แต่ตอนนี้ฟ่านหลิงก็ตกลงแต่งงานในที่สุด ความสุขของเขามากเกินคำบรรยาย และถึงกับหลั่งน้ำตา

การขอสู่ขอประสบความสำเร็จ

ต่อไปก็คือการรับสินสอดและจัดงานแต่งงาน

เนื่องจากกู้เสี่ยวหวานกำลังจะไปที่เมืองหลวงเพื่อฉลองวันเกิดของไทเฮา ป้าจางและลุงจางจึงคุยกันว่าควรรีบจัดงานแต่งงานของฉือโถวและฟ่านหลิง เพื่อให้กู้เสี่ยวหวานได้เห็นฉือโถวแต่งงานก่อนที่จะไปเมืองหลวง

ป้าจางพูดคุยกับฟ่านต้าฉวี และเขาก็รู้สึกว่าไม่มีอะไรผิดปกติกับการแต่งงาน

ตระกูลจางไม่ดูถูกพวกเขาและให้เกียรติลูกสาวของเขา ถ้าลูกสาวแต่งงานกับครอบครัวจาง นางจะไม่ถูกรังแกอย่างแน่นอน

เมื่อก่อนยังกังวลเล็กน้อยว่าลูกสาวของตัวเองจะถูกรังแก แต่ความกังวลนี้ได้หายไปแล้ว

หลังจากหารือเรื่องงานแต่งงานแล้ว วันแต่งงานก็ถูกกำหนดให้เป็นวันที่สิบเก้า