ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1287 ฟ่านต้าฉวี

บทที่ 1287 ฟ่านต้าฉวี

บทที่ 1287 ฟ่านต้าฉวี

สายตาของอาจั่วยังคงจับจ้องที่แผ่นหลังของกู้เสี่ยวหวาน และยกมือขึ้นราวกับว่าวางแผนที่จะช่วยกู้เสี่ยวหวานหากนางพลาดท่าตกลงไป

อาโม่เป็นคนสุดท้ายที่ถือของ และเห็นอาจั่วมองตามหลังกู้เสี่ยวหวานอย่างระมัดระวัง ในใจของเขาก็รู้สึกขบขัน เมื่อนางยังเด็ก ขนาดแบกน้ำเดินไปตามคันนานางยังทำได้เลย

กู้เสี่ยวหวานเดินไปเรื่อย ๆ ตามคันนา และเมื่อมาถึงถนนที่กว้างขวาง อาจั่วที่อยู่ข้างหลังก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ทุกคนยังคงเดินไปข้างหน้า ผ่านป่าและบ้านคนสองสามหลัง

บ้านทุกหลังล้วนเป็นบ้านอิฐธรรมดา มีผนังบางส่วนพังทลายลงมาเผยให้เห็นข้างในบ้านมืด ๆ รั้วที่ทำจากกิ่งไม้ดูเรียบง่าย

ภรรยาของหลิวต้าจ้วงพาพวกเขาตรงไปที่บ้านด้านในสุด

เช่นเดียวกับบ้านหลังก่อน ๆ บ้านหลังนี้สร้างจากอิฐ โดยหลังหนึ่งมีขนาดใหญ่และอีกหลังมีขนาดเล็ก

มีปล่องไฟอยู่ด้านบนของบ้านอิฐขนาดเล็ก เดาว่าบ้านหลังเล็กนี้เป็นห้องครัว

บ้านถูกล้อมรอบด้วยกิ่งไม้เพื่อสร้างลานเล็ก ๆ มีเสาไม้ไผ่อยู่ตรงกลาง มีเสื้อคลุมสีดำและสีเทาตากอยู่บนนั้น แม้ว่ามันจะเรียบง่าย แต่ข้างในก็สะอาดและเป็นระเบียบเรียบร้อย

ในบ้าน แม้ว่าจะมีฟืน ระแนงไม้ไผ่ และแปลงผัก แต่ก็ถูกจัดไว้อย่างเรียบร้อยและพื้นดินก็สะอาดสะอ้าน เมื่อลองคิดดูสิ เจ้าของบ้านหลังนี้คงจะเป็นคนสะอาด

กลางลานมีตะกร้าไม้ไผ่ที่สานได้ครึ่งใบและเก้าอี้เล็ก ๆ ดูเหมือนว่าเมื่อครู่มีคนนั่งสานตะกร้าไม้ไผ่ที่นี่

ภรรยาของหลิวต้าจ้วงตะโกนเรียกเข้าไปข้างใน “ท่านลุงฟ่าน อยู่บ้านหรือไม่เจ้าคะ”

หลังจากสิ้นเสียงตะโกน ก็มีเสียงตอบรับดังมาจากข้างใน น้ำเสียงนั้นฟังดูมีอายุมาก น่าจะเป็นพ่อของฟ่านหลิง

จากนั้นไม่นานก็เห็นคนผู้หนึ่งเดินออกมาจากที่นั่น ผมของเขามีสีขาวโพลนและใบหน้าเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งกาลเวลา

ดวงตาของเขาขุ่นมัว ใบหน้าของเขาเต็มไปริ้วรอยลึก

ฟ่านหลิงดูเหมือนเพิ่งจะอายุยี่สิบปีเท่านั้น พูดตามเหตุผลแล้ว พ่อของนางน่าจะอายุไม่เกินสี่สิบปี แต่เมื่อเห็นชายคนนี้ เขาดูเหมือนคนอายุประมาณห้าสิบปีและมีร่างกายผอมบาง เดาว่าเพื่อดูแลลูกสองคนของเขา เขาคงต้องทนทุกข์ทรมานมาก

ฟ่านต้าฉวีออกมาและรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าคนที่มาคือภรรยาของหลิวต้าจ้วง “ทำไมเจ้าถึงมาที่นี่อีก”

หลังจากถาม เขาก็เหลือบมองคนที่อยู่ข้าง ๆ ภรรยาของหลิวต้าจ้วง ดวงตาที่ขุ่นมัวของเขาก็เบิกกว้าง

หลังจากมองเป็นเวลานาน เขาพูดด้วยความไม่เชื่อว่า “เจ้าของที่ดิน ทำไมท่านมาอยู่ที่นี่ได้”

กู้เสี่ยวหวานยิ้มและพูดว่า “ท่านลุงฟ่าน ข้ามาหาท่านเพราะมีธุระบางอย่าง”

ขณะที่พูด ฟ่านต้าฉวีก้าวไปข้างหน้า เปิดประตูลานบ้านและเชิญพวกเขาเข้ามาอย่างรวดเร็วพลางตำหนิตัวเอง “เจ้าของที่ดิน ท่านจะมาที่บ้านของข้าทำไมกัน ท่านแค่ให้คนมาเรียก ข้าก็พร้อมไปหาแล้ว”

ดูเหมือนว่าฟ่านต้าฉวีจะไม่รู้จุดประสงค์การมาเยือนของกู้เสี่ยวหวาน

มีเก้าอี้เล็ก ๆ เพียงตัวเดียวในลานบ้านซึ่งเขาใช้นั่งสานตะกร้าไม้ไผ่ มันเตี้ยและเล็ก เจ้าของที่ดินคงจะต้องนั่งไม่สบายแน่ ดังนั้นเขาจึงรีบเข้าไปข้างในเพื่อหาเก้าอี้ที่ดีที่สุดในบ้าน ในที่สุดก็พบเก้าอี้ที่เขาคิดว่ากว้างขวางและนั่งง่าย ก็วิ่งออกไปทันที เพราะกลัวว่ากู้เสี่ยวหวานจะต้องรอนาน

เมื่อหยุดลงต่อหน้ากู้เสี่ยวหวาน เขายังคงใช้แขนเสื้อเช็ดเก้าอี้ น่าจะเป็นการบอกกู้เสี่ยวหวานว่าเก้าอี้ของเขาสะอาดแล้ว

เมื่อเห็นท่าทางยุ่ง ๆ ของเขา กู้เสี่ยวหวานก็รีบยิ้มและพูดว่า “ท่านลุงฟ่าน อย่าสุภาพนักเลย เก้าอี้ตัวนี้สะอาดแล้ว ไม่ต้องเช็ดแล้วเจ้าค่ะ”

หลังจากพูดจบ ภายใต้สายตาที่จริงจังของฟ่านต้าฉวี นางก็นั่งลงโดยไม่ลังเล

เมื่อฟ่านต้าฉวีเห็นว่ากู้เสี่ยวหวานนั่งลงและไม่ได้แสดงท่าทีรังเกียจเลย ดังนั้นความกลัวในใจของเขาจึงดีขึ้น

ภรรยาของหลิวต้าจ้วงช่วยเขาหยิบเก้าอี้สองสามตัวออกมาวางไว้ในลานบ้านด้วย

ฟ่านต้าฉวีลูบมือของเขา ใบหน้าที่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งวัยอายเกินกว่าจะเงยหน้าขึ้น เขายืนอยู่ต่อหน้ากู้เสี่ยวหวานและพูดว่า “เจ้าของที่ดิน โปรดนั่งลงก่อน ข้าจะเอาชามาให้”

หลังจากถูมืออยู่นาน เขาก็จำได้ว่าเสี้ยนจู่อยู่ที่นี่ และเมื่อนางนั่งลงก็ต้องดื่มชา

แต่ที่บ้านของเขาไม่มีชา มีแต่น้ำเปล่า เขาจึงจะไปเทน้ำให้กับเสี้ยนจู่

หลังจากพูดจบ เขาก็หันกลับและเตรียมจะไปที่ห้องครัว ภรรยาของหลิวต้าจ้วงจึงรีบหยุดเขา “ท่านลุงฟ่าน ไม่ต้องเจ้าค่ะ เวลานี้เสี้ยนจู่มาที่นี่เพื่อคุยธุระบางอย่างเท่านั้น กรุณานั่งลงก่อนเถอะ”

อาโม่และอาจั่วไม่ได้อยู่ที่นั่น แต่พวกเขายืนอยู่ด้านหลังกู้เสี่ยวหวานไม่ไกล ฟ่านต้าฉวีชำเลืองไปที่กู้เสี่ยวหวาน หญิงสาวจึงคลี่ยิ้มและชี้ไปที่เก้าอี้ข้าง ๆ แล้วพูดว่า “ท่านลุงฟ่าน นั่งลงก่อน ท่านป้าหลิวพูดไม่ผิด ข้ามาหาท่านเพราะธุระบางอย่าง”

มีธุระ

เกิดอะไรขึ้น

ฟ่านต้าฉวีงุนงงเล็กน้อย

เจ้าของที่ดินมาหาตัวเองที่เป็นผู้เช่าทำไม?

ฟ่านต้าฉวีไม่รู้จะทำอย่างไรและเริ่มรู้สึกลนลานเล็กน้อย แต่เมื่อได้เห็นใบหน้าที่ยิ้มแย้มของเจ้าของที่ดินก็ไม่น่าใช่เรื่องเลวร้ายแต่อย่างใด

แต่มีเรื่องอะไรกันล่ะ

ฟ่านต้าฉวีเป็นคนเถรตรง เขาไม่สามารถนึกถึงเรื่องพลิกผันเหล่านั้นได้ ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงถามว่า “เจ้าของที่ดิน ท่าน… ท่านมาหาข้ามีธุระอะไรหรือ”

กู้เสี่ยวหวานรู้สึกไม่สบายใจมากที่เห็นเขาสุภาพมากเกินไปและรีบพูดว่า “ท่านลุงฟ่าน ไม่ต้องกังวล ข้ามาเพื่อเรื่องมงคล”

เรื่องมงคล

ฟ่านต้าฉวีมึนงงเล็กน้อย

เมื่อวานนี้ภรรยาของต้าจ้วงก็พูดถึงเรื่องงานมงคล

เสี่ยวหลิงได้กล่าวอย่างชัดเจนแล้ว

ในขณะที่ฟ่านต้าฉวีกำลังจะพูดอะไร ภรรยาของหลิวต้าจ้วงก็ยืนขึ้นและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ท่านลุงฟ่าน เสี้ยนจู่มาที่นี่ในวันนี้เพราะการแต่งงานที่ข้าบอกท่านเมื่อวานนี้”

“อย่างไรก็ตาม เสี่ยวหลิงได้ปฏิเสธข้าไปแล้ว ดังนั้นข้าจึงไม่สามารถพูดอะไรได้” ฟ่านต้าฉวีพูด เห็นได้ชัดว่าเขาเชื่อฟังลูกสาวของตัวเอง

กู้เสี่ยวหวานรู้สึกประหลาดใจ ฟ่านต้าฉวีคนนี้เป็นพ่อที่ดีจริง ๆ

ในสมัยโบราณ ผู้ชายหลายคนเชื่อว่าผู้หญิงเป็นเครื่องประดับของผู้ชาย ไม่ว่าจะเป็นภรรยาหรือลูกสาว ผู้หญิงล้วนเป็นวัตถุของพวกเขา

ภรรยาเป็นคนจัดการเรื่องในครอบครัวและการมีลูก ลูกสาวเป็นเครื่องหาเงิน ในทุกยุคทุกสมัย สิ่งเหล่านี้สามารถพบได้ทุกที่

เมื่อมองแวบแรก ฟ่านต้าฉวีเอาความปรารถนาของลูกสาวมาเป็นจุดประสงค์ของเขา และสิ่งที่ลูกสาวพูด เขาก็ทำตามนั้น

บางคนอาจบอกว่าคนแบบนี้ไม่มีความคิด แต่ในมุมมองของกู้เสี่ยวหวานหรือฟ่านหลิง พ่อคนนี้เป็นพ่อที่รักลูกอย่างแท้จริง

สิ่งที่ลูกสาวคิดว่าถูกต้อง เขาก็เคารพในการตัดสินใจของลูกสาว

พูดอย่างมีเหตุผล ครอบครัวที่ดีอย่างตระกูลจางและครอบครัวตระกูลฟ่านควรมีความสุขมากยิ่งขึ้น แต่…

ตระกูลฟ่านปฏิเสธอย่างแท้จริง

“เจ้าก็รู้ว่าเมื่อวานนี้ที่เจ้ามา เสี่ยวหลิงได้บอกเจ้าอย่างชัดเจนแล้ว” ฟ่านต้าฉวียังคงพูดประโยคนี้

กู้เสี่ยวหวานมองดูเขาอย่างระมัดระวัง การแสดงออกของเขาเป็นธรรมชาติมาก

“ท่านลุงฟ่าน ลองคิดดูสิ เด็กคนนั้นจากตระกูลจางเป็นเด็กที่ซื่อสัตย์และขยันขันแข็ง แล้วตระกูลจางเป็นครอบครัวที่ดี ถ้าเสี่ยวหลิงแต่งงานกับเขา ชีวิตของนางก็คงราวกับได้รับพร หากท่านไม่เห็นด้วยที่เขาจะมาแต่งงานกับเสี่ยวหลิง เมื่อถึงเวลานั้นหากท่านจะเสียใจก็สายเกินไปแล้ว” ภรรยาของหลิวต้าจ้วงกล่าวเกลี้ยกล่อมฟ่านต้าฉวี

กู้เสี่ยวหวานไม่ได้พูดอะไร และเอาแต่ยิ้มตลอดเวลา ตอนนี้เป็นเวลาของภรรยาของหลิวต้าจ้วงที่พูด

ฟ่านต้าฉวีถอนหายใจ นั่งก้มหน้างุด พวกนางจึงไม่เห็นสีหน้าของเขา “เจ้ายังคงไม่รู้ถึงสถานการณ์ในครอบครัวของข้า นางเป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่งและไม่มีแม่ดูแลตั้งแต่ยังเด็ก นางเป็นชีวิตของข้า ข้าสัญญากับนางว่าการแต่งงานของนางจะให้นางเป็นคนตัดสินใจเอง ตระกูลจางดี ข้ารู้ ข้ารู้ว่าดี เสี่ยวหลิงแต่งเข้าไปแล้วนางจะมีชีวิตที่ดี แต่ถ้านางไม่ตกลง ข้าก็บังคับนางไม่ได้”

ฟ่านต้าฉวีรู้ว่าตระกูลจางเป็นครอบครัวที่ร่ำรวยและมีความสัมพันธ์ที่ดีกับกู้เสี่ยวหวาน ถ้าเสี่ยวหลิงแต่งงานเข้าไป ชีวิตของนางจะดีขึ้น

ฟ่านต้าฉวีไม่กล้าแม้แต่จะคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้

เขาต้องการให้เสี่ยวหลิงแต่งงานและมีชีวิตที่ดีแทนที่จะอยู่กับพ่อที่ยากจนและต้องทนหิวโหย อย่างไรก็ตาม หากลูกสาวปฏิเสธ เขาก็ไม่สามารถบังคับนางได้

ภรรยาของหลิวต้าจ้วงได้กล่าวไปแล้ว แต่ฟ่านต้าฉวีก็ยังไม่ยอมตกลง

นางทำได้เพียงแสดงท่าทางว่านางได้พยายามอย่างดีที่สุดแล้วใส่กู้เสี่ยวหวาน

“เสี้ยนจู่ ดูสิ ข้าพยายามอย่างเต็มที่แล้ว แต่…” ภรรยาของหลิวต้าจ้วงดูตั้งใจแน่วแน่ที่จะชนะ แต่เมื่อเห็นท่าทางของฟ่านต้าฉวี นางจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมแพ้

ความดื้อรั้นของฟ่านต้าฉวี รวมถึงความดื้อรั้นของลูกสองคนของตระกูลฟ่านเป็นที่รู้จักกันดีในหมู่บ้านนี้

เมื่อฟ่านต้าฉวีได้ยินว่านางที่เป็นเสี้ยนจู่ ในตอนแรกเขารู้สึกประหลาดใจและเมื่อนึกถึงความหมายของการมาของเจ้าของที่ดินทันที เมื่อได้ยินสิ่งนี้ เป็นไปได้ไหมว่า…

ฟ่านต้าฉวีไม่กล้าแม้แต่จะคิด

ตระกูลฟ่าน จากภายนอกดูสะอาด แต่ยังไม่เคยเห็นภายใน เดาว่าเป็นครอบครัวที่ยากจนมาก กู้เสี่ยวหวานจึงอยากรู้อยากเห็นมาก ตระกูลฟ่านนี้แข็งแกร่งจริง ๆ

สิ่งที่ตัดสินใจแล้วไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้

เมื่อฟ่านต้าฉวีเห็นกู้เสี่ยวหวานเงยหน้าขึ้นและมองไปรอบ ๆ บ้าน จากนั้นมองไปที่คนรับใช้สองคนที่อยู่ข้างหลังนางและมองกล่องที่อยู่ข้างเท้าของคนรับใช้ กล่องนั้นถูกคลุมด้วยผ้าไหมสีแดงครึ่งหนึ่ง แต่มองส่วนที่ยื่นออกมาก็สามารถมองเห็นของที่อยู่ข้างในได้

หรือว่า….