ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1276 ฉินเย่จือหึง

บทที่ 1276 ฉินเย่จือหึง

บทที่ 1276 ฉินเย่จือหึง

กู้เสี่ยวหวานไม่ได้โต้เถียง อย่างไรก็ตาม มันคงดีที่จะซื้อสาวใช้อีกสองคนให้ครอบครัว แต่ป้าจางและอาหญิงไม่เห็นด้วยอย่างยิ่ง โดยบอกว่าพวกนางทำสิ่งต่าง ๆ ได้ก็เพียงพอแล้ว ถ้านางซื้อสาวใช้มาจะเหลืองานอะไรให้พวกนางทำ

เมื่อเห็นว่าพวกนางยังคงยืนกราน กู้เสี่ยวหวานก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมแพ้

ขณะที่นางกำลังจะหันหลังกลับออกไป และได้ยินกู้ฟางสี่พูดอย่างสงสัย “ทรงผมที่เพิ่งเปลี่ยนดูดีทีเดียว”

เมื่อได้ยินป้าจางก็โผล่ศีรษะออกมา “ใช่แล้ว ฝีมือของอาจั่วดีขึ้นเรื่อย ๆ เลย อาจั่ว ทรงผมง่าย ๆ แบบนี้เหมาะกับกู้เสี่ยวหวานมาก จากนี้ไปเจ้าก็ทำผมทรงนี้ให้มากขึ้นสิ มันดูสดชื่นและสวยงามมาก”

หลังจากได้ยินสิ่งนี้ ใบหน้ากู้เสี่ยวหวานก็ขึ้นสีแดงก่ำ นางรีบเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง ป้าจางและกู้ฟางสี่รู้สึกงุนงงเล็กน้อยกับการกระทำของนาง และหันไปมองอาจั่ว

อาจั่วตั้งใจจะบอกความจริง “ข้าไม่ได้ทำมัน”

จากนั้นทิ้งให้กู้ฟางสี่และป้าจางเต็มไปอยู่กับความงุนงง และเดินตามกู้เสี่ยวหวานไปอย่างรวดเร็ว

ทิ้งให้กู้ฟางสี่และป้าจางกระซิบกันอยู่ในครัว “เสี่ยวหวานทำผมเก่งไม่ใช่หรือ ถ้าอาจั่วไม่ทำผมทรงนี้ให้ แล้วใครเป็นคนทำ ทำไมนางถึงเปลี่ยนทรงผมวันละสองครั้ง”

ไม่นานก็ถึงเวลาอาหารเย็น

ทุกคนนั่งลงบนโต๊ะ แม้แต่เหลียงอวี้เฉิงที่สามารถลุกขึ้นนั่งได้แล้วก็อยู่ที่นี่ กู้เสี่ยวหวานก็ให้ฉือโถวแบกเขาไว้บนหลังและมานั่งที่โต๊ะ หากแต่เขาก็ยังไม่ยินยอม

“เถ้าแก่ ข้ากลับไปดีกว่า ข้าไปกินอะไรในห้องก็พอแล้ว” เหลียงอวี้เฉิงหน้าแดงเล็กน้อย

กู้เสี่ยวหวานคิดว่าเขายังรู้สึกไม่ค่อยสบาย จึงรีบถามว่า “ทำไมหรือ เจ้าเจ็บตรงไหนหรือไม่ ต้องเรียกท่านหมอมาดูไหม”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เหลียงอวี้เฉิงรีบโบกมือ ส่ายหัวและพูดว่า “ไม่ ๆ เถ้าแก่ ข้าสบายดี”

“ถ้าสบายดีก็นั่งกินข้าวก่อนแล้วค่อยกลับห้อง ถ้าเหนื่อยก็กลับก่อน” กู้เสี่ยวหวานพูดเบา ๆ

โดยไม่คาดคิด เหลียงอวี้เฉิงยังคงส่ายหัวปฏิเสธ “ไม่ เถ้าแก่ ข้าเป็นแค่คนรับใช้ และข้าไม่สามารถนั่งร่วมโต๊ะเดียวกันกับเจ้านายได้”

เมื่อได้ยินว่านี่คือเหตุผล กู้เสี่ยวหวานก็คลี่ยิ้ม “เจ้านั่งลงตามสบายเถอะ เจ้าไม่ใช่คนรับใช้ เจ้าเป็นผู้ช่วยของข้า ในอนาคตบัญชีของร้านจิ่นฝูจะขึ้นอยู่กับเจ้าทั้งหมด”

หลังจากพูดจบ นางก็หันหน้าไปพูดกับฉินเย่จือที่อยู่ด้านข้าง “พี่เย่จือ ข้าวางแผนที่จะให้เขาเรียนรู้วิธีคำนวณบัญชีกับข้า จากนี้ไป เขาจะจัดการบัญชีของร้านจิ่นฝู ท่านคิดว่าดีหรือไม่”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ฉินเย่จือรีบพยักหน้าเห็นด้วย นี่เป็นสิ่งที่เขาต้องการพอดี

ตอนนี้ กู้เสี่ยวหวานมีสถานะเป็นเสี้ยนจู่ จะมีจดหมายจากเมืองหลวงมาเร็ว ๆ นี้ และกู้เสี่ยวหวานไม่สามารถอยู่ในเมืองหลิวเจียนานเกินไป เขามีความคิดที่จะขอให้กู้เสี่ยวหวานจ้างคนทำบัญชีคนใหม่ เนื่องจากกู้เสี่ยวหวานได้เลือกแล้ว มันจึงตรงกับความต้องการของเขาพอดี

เหลียงอวี้เฉิงเป็นคนซื่อสัตย์ต่อกู้เสี่ยวหวาน ฉินเย่จือจึงรู้สึกโล่งใจมาก

ฉินเย่จือเห็นด้วย กู้ฟางสี่และคนอื่น ๆ ก็เห็นด้วยเช่นกัน

กู้เสี่ยวหวานเป็นผู้หญิง และนางเติบโตขึ้นเรื่อย ๆ นางมักจะแสดงใบหน้าของนางแบบนี้ซึ่งไม่ดีต่อชื่อเสียงของนาง แต่ในฐานะคนทำบัญชี นางจึงต้องไปที่ร้านอาหารทุก ๆ สองวันเพื่อคำนวณบัญชี กู้ฟางสี่และคนอื่น ๆ ต้องการให้กู้เสี่ยวหวานส่งมอบตำแหน่งนักบัญชีให้คนอื่นโดยเร็วที่สุด

ทุกคนต้องการให้เหลียงอวี้เฉิงเรียนรู้จากกู้เสี่ยวหวาน โดยเฉพาะหลี่พ่างจื่อและเกาจื่อ หลังจากผ่านไปหลายปีตั้งแต่หลี่ฝานไปที่เมืองหลวง ร้านจิ่นฝูก็ถูกส่งมอบให้กับกู้เสี่ยวหวาน

แม้ว่านางจะเป็นผู้หญิง แต่นางก็ดูแลทุกอย่างของร้านจิ่นฝูให้เป็นระเบียบ โดยเฉพาะเรื่องการทำบัญชี

ร้านจิ่นฝูที่อยู่ในมือของกู้เสี่ยวหวานมีขนาดใหญ่กว่าตอนที่อยู่ในมือของหลี่ฝาน

เมื่อร้านใหญ่ขึ้น แน่นอนว่าผลประโยชน์ของกลุ่มคนที่ทำงานในร้านอาหารก็เพิ่มขึ้นตามไปด้วย

ตอนนี้ กู้เสี่ยวหวานต้องการฝึกคนทำบัญชีคนหนึ่ง หลี่พ่างจื่อและเกาจื่อก็รู้ว่ามันเป็นเรื่องของเวลา เมื่อเห็นว่านางได้เลือกเหลียงอวี้เฉิงแล้ว พวกเขาทั้งหมดก็เห็นด้วย

เด็กคนนี้มีจิตใจดี ไม่มีเจตนาร้าย ขยันหมั่นเพียร และที่สำคัญยังซื่อสัตย์ อดทนต่อความลำบากมามาก แม้ตัวเองจะได้รับความทุกข์ทรมาน แต่เขาก็ไม่ใส่ร้ายเจ้าของร้าน ความจริงใจนี้ช่างน่ายกย่อง

“เหลียงอวี้เฉิง นี่เป็นเรื่องที่ดี เจ้าต้องตั้งใจเรียนรู้จากเถ้าแก่” หลี่พ่างจื่อและเกาจื่อต่างก็ตั้งความหวังกับเหลียงอวี้เฉิงไว้สูง

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครคัดค้าน กู้เสี่ยวหวานจึงต้องการที่จะสอนเขาถึงวิธีคำนวณบัญชีด้วยใจจริง

เหลียงอวี้เฉิงเป็นคนเฉลียวฉลาด หลังจากนอนอยู่บนเตียงสองสามวันและดูสมุดบัญชี เขาก็เกือบจะเข้าใจทั้งหมด หลังจากที่เขาพักฟื้นจนหายดีแล้ว เมื่อเขาเรียนรู้จากกู้เสี่ยวหวาน กู้เสี่ยวหวานจึงไม่ต้องทำงานหนัก

นอกจากนี้ เหลียงอวี้เฉิงยังเต็มใจที่จะอดทนต่อความยากลำบากและมีความขยันหมั่นเพียร เขาจึงมีความก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว กู้เสี่ยวหวานส่งมอบเรื่องนี้ไปอย่างสบายใจ

“เหลียงอวี้เฉิงคนนี้มีพรสวรรค์มาก หลังจากสอนเพียงไม่กี่วัน เขาสามารถคำนวณบัญชีง่าย ๆ ได้อย่างราบรื่นซึ่ง ยอดเยี่ยมจริง ๆ” กู้เสี่ยวหวานนั่งอยู่ในสวนกู้ รินน้ำชาลงในถ้วยของตัวเองและรินให้ฉินเย่จือ

นี่คือห้องน้ำชาที่ได้รับการปรับปรุงใหม่ ฉินเย่จือและกู้เสี่ยวหวานชอบดื่มชาเหมือนกัน พวกเขาจึงจัดอุปกรณ์ชงชาและซื้อของต่าง ๆ มาไว้ในห้องนี้ เมื่อนางไม่มีอะไรทำ นางก็จะมานั่งอยู่ในห้องชาน้ำนี้กับฉินเย่จือ ดื่มชาและพูดคุยกัน

กู้เสี่ยวหวานจิบชาด้วยสีหน้าที่มีความสุข นางส่งมอบงานของบัญชีไปแล้ว และในอนาคตถ้านางไม่อยู่ร้านเป็นเวลานาน นางก็ไม่ต้องกังวลกับมัน

กู้เสี่ยวหวานไม่ค่อยชมเชยคนอื่น และตอนนี้เมื่อนางชมผู้ชายคนหนึ่ง ฉินเย่จือก็ยกชาขึ้นจิบ “เขาเป็นคนเก่ง หวานเอ๋อร์ของข้าไม่ค่อยชื่นชมคนอื่น แต่ตอนนี้เจ้าช่างใจกว้างจริง ๆ เวลาชมเชยคนอื่น”

กู้เสี่ยวหวานจิบชาอีกครั้ง ชามีรสชาติที่นุ่มนวลและมีกลิ่นหอมแตะปลายลิ้นจนถึงหัวใจของนาง เมื่อได้ยินคำพูดของฉินเย่จือ ไม่ว่านางจะฟังอย่างไร นางก็รู้สึกว่าคำพูดเหล่านี้ฟังดูแปลกประหลาดเล็กน้อย