ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1274 ข้ารักเจ้า

บทที่ 1274 ข้ารักเจ้า

บทที่ 1274 ข้ารักเจ้า

ทันใดนั้น กู้เสี่ยวหวานพลันเกิดความอยากรู้อยากเห็น จึงตัดสินใจหันหลังกลับมาและชะโงกหน้ามองอีกฝ่าย

ทันทีที่นางชะโงกหน้าเข้ามา คนบนเตียงก็ลืมตาขึ้น มือแกร่งยื่นออกมาโอบรอบเอวของกู้เสี่ยวหวานและดึงนางลง กู้เสี่ยวหวานล้มลงบนตัวของฉินเย่จืออย่างไม่สามารถควบคุมได้

กู้เสี่ยวหวานกลัวว่าน้ำหนักที่กดทับลงไปจะทำให้ฉินเย่จือบาดเจ็บ ดังนั้นจึงดันร่างกายส่วนบน แต่เรี่ยวแรงของฉินเย่จือนั้นมากเกินไป กู้เสี่ยวหวานจึงล้มลงบนตัวของฉินเย่จืออีกครั้ง

นางเงยหน้าขึ้นและเตรียมจะลุกขึ้นจากร่างกายของอีกฝ่าย หากแต่ฉินเย่จือจะปล่อยโอกาสที่ดีเช่นนี้ไปได้อย่างไร เขายื่นมือออกไปกดหน้าผากของกู้เสี่ยวหวาน แล้วม้วนตัวนางเข้ามาอยู่ใต้ผ้าห้ามผืนนุ่ม โดยกู้เสี่ยวหวานถูกกดไว้ใต้ร่างของฉินเย่จือ

เดิมทีฉินเย่จือแค่ต้องการแกล้งกู้เสี่ยวหวาน แต่เมื่อสัมผัสริมฝีปากอันอ่อนนุ่ม อีกทั้งยังมีกลิ่นหอมที่ดูเหมือนจะดึงดูดตนเอง

ฉินเย่จืออดไม่ได้ที่จะหลงใหลในความงดงามนี้ ลิ้นยาวของเขาตวัดผ่านฟันขาวของกู้เสี่ยวหวาน ดูดความหวานจากปากของนางอย่างต่อเนื่อง พัวพันอย่างไม่รู้จบ

จนกระทั่งทั้งสองคนเกือบจะหายใจไม่ออก ฉินเย่จือจึงปล่อยกู้เสี่ยวหวาน โดยยังคงประคองหลังศีรษะของนางไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง และยันมืออีกข้างไว้ที่ด้านข้างของกู้เสี่ยวหวานเพราะกลัวว่าร่างกายของตนจะทับลงบนร่างกายกู้เสี่ยวหวาน

ในขณะนี้ กู้เสี่ยวหวานนอนนิ่งไม่กล้าขยับเขยื้อน นางหรี่ตาลงและหอบหายใจ ใบหน้าของนางแดงก่ำ มือเล็ก ๆ ทั้งสองของนางขย่ำจับเสื้อบริเวณหน้าอกของฉินเย่จือไว้แน่น

เนื่องจากฉินเย่จือกำลังพักผ่อน เขาจึงสวมเพียงเสื้อคลุมสีขาวตัวบาง และเมื่อกู้เสี่ยวหวานดึงมัน จึงทำเสื้อผ้าบางส่วนเปิดออก

ฉินเย่จือฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ เขาจึงมีรูปร่างที่ดี ดูเหมือนว่าเขามีกล้ามหน้าท้องที่แข็งแรง และกล้ามเนื้อหน้าอกที่แน่น

ดวงตาของกู้เสี่ยวหวานเลื่อนจากใบหน้าของฉินเย่จือไปที่ด้านล่าง เมื่อบังเอิญเห็นชิ้นส่วนของฤดูใบไม้ผลิ ก็รู้สึกว่าใบหน้าของนางเปลี่ยนเป็นสีแดง และได้แต่เบือนหน้าหนี

ฉินเย่จือรู้สึกใจเต้นรัว มองดูผู้หญิงขี้อายที่อยู่ด้านล่างตัวเขาด้วยสายตาที่หลงใหล

ใบหน้าของกู้เสี่ยวหวานไม่ถือว่าเป็นความงามล่มเมือง แต่เป็นใบหน้าที่ทำให้ผู้คนรู้สึกคิดถึงมากขึ้นหลังจากมองเพียงครั้งเดียว

ลูกตาสีดำราวกับองุ่นในฤดูร้อน และดวงตาคู่นั้นดูเหมือนจะสามารถมองเข้าไปในก้นบึ้งของหัวใจของเขาได้ทันที

แก้มที่เรียบเนียนราวกับไข่ที่ปอกเปลือก เผยให้เห็นสีแดงระเรื่อสุขภาพดีในสีขาว และริมฝีปากสีดอกกุหลาบ ในขณะนี้ก็ยิ่งมีเลือดฝาดและยังบวมเล็กน้อยอีกด้วย

ริมฝีปากที่แดงก่ำนั้นราวกับมีมนต์สะกด สติของฉินเย่จือที่เพิ่งฟื้นตัวได้พังทลายลงอีกครั้ง

เหตุและผลของกู้เสี่ยวหวานก็กลับมากวนใจนางอีกครั้ง นางพยายามลุกขึ้น แต่ฉินเย่จือทิ้งตัวลง กอดนางไว้ในอ้อมแขนแน่น

ฉินเย่จือประคองใบหน้าของกู้เสี่ยวหวานด้วยมือทั้งสองข้างราวกับถือสมบัติล้ำค่าที่สุดในโลก

ริมฝีปากพร้อมลมหายใจอุ่น จูบที่น่าหลงใหลนั้นเกิดขึ้นมาอีกครั้ง กลืนกินเสียงของกู้เสี่ยวหวานไป

ทันใดนั้น อุณหภูมิของร่างกายฉินเย่จือที่ทับนางอยู่ก็สูงขึ้น กู้เสี่ยวหวานรู้สึกเพียงเสียวซ่านแปลก ๆ ในร่างกาย

กู้เสี่ยวหวานหมดแรงจากการจูบครั้งนี้จนส่งเสียงออกมา

และร่างกายของคนด้านบนสะดุ้งด้วยเสียงที่แผ่วเบานั้น ตัวของเขาแข็งทื่อในทันใด

จูบบางครั้งก็ร้อนแรง บางครั้งก็อ่อนโยน

บางครั้งก็เหมือนสายน้ำ และบางครั้งก็เหมือนพายุ

เนิ่นนาน… ในที่สุดจูบนี้ก็สิ้นสุดลง

กู้เสี่ยวหวานรู้สึกว่ามีหยดน้ำบนหน้าผากของนาง นางค่อย ๆ ลืมตาขึ้นและเห็นฉินเย่จือเหงื่อออกมาก คร่อมอยู่บนตัวนางและมองด้วยความรัก

มีเหงื่อผุดซึมทั่วหน้าผากของฉินเย่จือและใบหน้าของเขาก็แดงก่ำ ฉินเย่จือยื่นมือข้างหนึ่งออกมาแล้วเช็ดเหงื่อออกจากใบหน้า

และมองไปที่กู้เสี่ยวหวานอย่างเคลิบเคลิ้ม

กู้เสี่ยวหวานเองก็มองไปที่ฉินเย่จือเช่นกัน

มีเหงื่อหยดหนึ่งบนใบหน้าของฉินเย่จือกำลังจะร่วงลงมา แต่กู้เสี่ยวหวานรีบยื่นมือออกและรองไว้ใต้หยดเหงื่อ

เม็ดเหงื่อร่วงลงมาและตกลงบนฝ่ามือของกู้เสี่ยวหวาน

กู้เสี่ยวหวานยกมือขึ้น รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนาง

ฉินเย่จือคำราม พลิกตัวและกอดกู้เสี่ยวหวานขึ้นด้านบน

มีผ้าห่มหนากั้นระหว่างคนทั้งสอง

กู้เสี่ยวหวานไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา ทั้ง ๆ ที่อากาศก็ไม่ได้ร้อนมาก แต่ใบหน้ากลับเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ

“ท่านพี่เย่จือ ท่านเป็นอะไรไป” กู้เสี่ยวหวานไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น นางพยายามที่จะหันกลับไปมองฉินเย่จือ

ฉินเย่จือกอดนางไว้แน่นผ่านผ้านวมผืนหนา ไม่ให้นางขยับเขยื้อน พร้อมกับพูดเสียงแหบแห้ง “หวานเอ๋อร์ อย่าขยับ!”

“พี่เย่จือ” เป็นอะไรไป กู้เสี่ยวหวานไม่ได้ถามต่อ

ในพื้นที่เล็ก ๆ บรรยากาศอบอุ่นและคลุมเครือ จูบที่ดุเดือดเมื่อครู่และเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ บนหน้าผากของฉินเย่จือและร่างกายที่คับแน่นทำให้กู้เสี่ยวหวานนึกถึงบางสิ่ง นางไม่กล้าแม้แต่จะขยับ และนอนนิ่งอย่างเชื่อฟังในอ้อมแขนของฉินเย่จือ นางรู้สึกถึงลมหายใจอุ่น ๆ ที่เป่ารดหู จากลมหายใจถี่ ค่อย ๆ ปรับเป็นสม่ำเสมอ

กู้เสี่ยวหวานไม่กล้าขยับตัว

จนกระทั่งการหายใจของผู้คนที่อยู่ข้างหลังเริ่มคงที่และอ้อมกอดของฉินเย่จือคลายตัว กู้เสี่ยวหวานจึงเอียงศีรษะเล็กน้อยและพูดเบา ๆ กับคนที่อยู่ข้างหลังนาง “ท่านพี่เย่จือ”

เสียงหายใจด้านหลังของเขาใกล้เข้ามามากขึ้น ฉินเย่จือยกร่างกายส่วนบนขึ้น โอบแขนรอบกู้เสี่ยวหวาน และนำแก้มมาแนบกับใบหน้าของกู้เสี่ยวหวานและถูเบา ๆ

“หวานเอ๋อร์”

“อืม” กู้เสี่ยวหวานหลับตา เพลิดเพลินกับความนุ่มนวลบนใบหน้าและตอบรับเบา ๆ

“ข้ารักเจ้า”

กู้เสี่ยวหวานหลับตาแน่น และบรรยากาศในห้องนี้ก็เต็มไปด้วยความอบอุ่น

“พี่เย่จือ ข้าก็รักท่านเหมือนกัน”