ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1271 ขบวนประณาม

บทที่ 1271 ขบวนประณาม

บทที่ 1271 ขบวนประณาม

“หวานเอ๋อร์…” ฉินเย่จือลำคอแห้งผาก ริมฝีปากซีดขาวแห้งกร้านเนื่องจากขาดน้ำเป็นเวลานาน

“อาโม่” กู้เสี่ยวหวานเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุกข์ระทม

ครั้นอาโม่ได้ยินเสียงของหญิงสาว จึงรีบปรี่เข้าไปปลดโซ่ตรวนอย่างรวดเร็ว และปล่อยร่างกายของฉินเย่จือลงมา

ในที่สุด เมื่อเท้าทั้งสองข้างแตะลงบนพื้น ฉินเย่จือยังรู้สึกไม่คุ้นชินเล็กน้อย ร่างกายจึงซวนเซยืนได้ไม่มั่นคง หากแต่เขาไม่ได้สนใจมันมากนัก แม้ว่าเท้าของเขาจะเกิดอาการเหน็บชา แต่ก็ยังคงก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว คว้าร่างของกู้เสี่ยวหวานมากอดเอาไว้แน่น พลางเอ่ยกระซิบแผ่วเบาอย่างอ่อนโยน “หวานเอ๋อร์…”

กู้เสี่ยวหวานไม่มีเวลามาพิรี้พิไรพร่ำพรรณนาว่าตนเองคิดถึงเขาเพียงใด นางทำเพียงหยิบขวดน้ำส่งให้ฉินเย่จือดื่มทันที

ฉินเย่จือรับน้ำมาดื่มด้วยความหิวกระหาย ชายหนุ่มดื่มน้ำโดยไม่หยุดพัก ไม่ได้เจอกันเพียงไม่กี่วัน ใบหน้าของเขานั้นเปรอะเปื้อนมอมแมมไปด้วยคราบฝุ่น ริมฝีปากซีดเซียว ยิ่งกู้เสี่ยวหวานมอง นางก็ยิ่งรู้สึกเจ็บปวดหัวใจ หญิงสาวโผเข้าไปกอดฉินเย่จืออีกครั้ง และสะอื้นไห้เสียงแผ่วเบา “พี่เย่จือ…”

อย่างน้อยเรื่องนี้ก็ได้รับการคลี่คลาย

เมื่อทุกคนกลับมาถึงร้านจิ่นฝู โจ๊กรังนกก็ถูกเคี่ยวจนเดือด และน้ำร้อนก็ถูกเตรียมพร้อมเอาไว้แล้ว

อาโม่รอจนกระทั่งฉินเย่จืออาบน้ำชำระล้างร่างกายเรียบร้อยแล้ว โจ๊กรังนกก็ถูกยกเข้ามาพอดี

ช่วงเวลาสองสามวันที่ผ่านมานั้นไม่มีสิ่งใดตกลงถึงท้อง และตอนนี้กระเพาะของเขาก็เริ่มส่งเสียงร้องประท้วง แม้ว่าเจ้าหน้าที่ทางการจะไม่ทรมานเขา แต่ฉินเย่จือก็ใช้พลังงานจำนวนมากเพื่อหลีกเลี่ยงการทรมานตนเอง

ตอนนี้หลังจากอาบน้ำและทานอาหารเรียบร้อย เขาก็รู้สึกว่าตนเองกลับมามีเรี่ยวแรงเช่นเดิม

เสี่ยวเหลี่ยงจือเองก็ถูกกู้เสี่ยวหวานรับกลับมายังสวนกู้ ตามหมอมารักษาบาดแผลให้เด็กหนุ่ม เมื่อกินข้าวต้มเข้าไปแล้ว ไม่นานเขาก็ผล็อยหลับไป

กู้เสี่ยวหวานกังวลว่าช่วงหลายวันที่ผ่านมา ฉินเย่จือจะไม่ได้พักผ่อนอย่างเพียงพอ ดังนั้นจึงบอกให้เขาเข้านอนแล้วขอตัวออกมา

แม้ว่าร้านจิ่นฝูจะถูกปิดอยู่หลายวัน แต่ก็ไม่รับผลกระทบจากเรื่องนี้มากเท่าไร เมื่อพวกเขาได้ยินว่าเรื่องนี้ได้รับการจัดการเรียบร้อยแล้ว หลี่พ่างจื่อและเกาจื่อก็รู้สึกตื่นเต้น พวกเขารีบไปตลาดเพื่อเตรียมวัตถุดิบมากมาย โดยบอกว่าคืนนี้พวกเขาจะฉลองกันเต็มที่

ป้าจางและกู้ฟ่างสี่ต่างรู้สึกมีความสุขจนเก็บไว้ไม่อยู่ เพื่อเห็นว่าพวกเขามีความสุขมากเพียงใด กู้เสี่ยวหวานก็ติดตามพวกเขาไป

แต่จนกระทั่งตอนนี้ กู้เสี่ยวหวานก็ยังขบคิดบางเรื่องอยู่ ร้านจิ่นฝูปิดทำการมาหลายวัน แน่นอนว่าพวกเขาต้องเปิดร้านอีกครั้งโดยเร็วที่สุด

อย่างไรก็ตาม ในเวลานั้น ลวี่เทากล่าวว่าลูกจ้างของร้านจิ่นฝูซัดทอดว่านางเป็นคนชักใยอยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด หากจะบอกว่าไม่รับผลกระทบก็คงจะไม่จริง เพราะเรื่องนี้ก็ยังทำให้เกิดกระแสลบกับร้านจิ่นฝูไม่มากก็น้อย และแน่นอนว่ามันจะต้องส่งผลต่อกิจการของร้านจิ่นฝูในอนาคตอย่างแน่นอน

ป้ายหน้าร้านจิ่นฝูเป็นฝีมือของเจ้าหน้าที่ทางการ ดังนั้นจึงเป็นเรื่องปกติที่ทางการจะต้องคืนชื่อเสียงให้ร้านจิ่นฝู

หลังจากที่กู้เสี่ยวหวานจัดแจงหาที่พักในร้านให้ฉินเย่จือเรียบร้อยแล้ว นางก็เตรียมตัวมุ่งหน้าไปยังศาลาว่าการพร้อมกับอาโม่และอาจั่ว เมื่อใต้เท้าจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น ถึงตอนนั้นทุกคนคงจะกลับมามีความสุขอีกครั้ง

ยังไม่ทันที่กู้เสี่ยวหวานจะย่างกรายออกจากประตูร้านจิ่นฝู นางก็เหลือบไปเห็นผู้คนมากหน้าหลายตาซึ่งดูเหมือนจะเป็นคนของศาลาว่าการกำลังลากวัวเทียมเกวียนตรงเข้ามา คนที่อยู่บนเกวียนนั้นคือ เหลยต้าเซิ่ง กู้ฉวนลู่ และหลิวชิงซานในชุดนักโทษ

เจ้าหน้าที่ของศาลาว่าการถือฆ้องและตะโกนขึ้น “ทุกคนโปรดฟังข้าให้ดี เหลาต้าเซิ่งวางยาผู้บริสุทธิ์จนถึงแก่ความตาย เรื่องนี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับร้านจิ่นฝู ตอนนี้ข้าพาฆาตกรมาเพื่อให้ร้านจิ่นฝูชำระล้างความคับแค้นใจ”

เจ้าหน้าที่ของศาลาว่าการเดินเข้ามาหยุดลงตรงหน้ากู้หวานเสี่ยว จากนั้นโค้งคำนับด้วยความสุภาพ “เสี้ยนจู่ ใต้ท้าวของข้าน้อยสั่งให้สามคนนี้มาที่ร้านจิ่นฝูเพื่อแก้ไขและคืนชื่อเสียงให้แก่ท่าน”

“แล้วใต้เท้าของเจ้าล่ะ?” ใต้เท้าจ้าวเป็นผู้นี้ตัดสินคดีด้วยความรอบคอบ กู้เสี่ยวหวานอยากจะกล่าวขอบคุณเขาจากใจจริง

“ใต้เท้าจ้าวล่วงหน้ากลับไปยังเมืองรุ่ยเสียนแล้วขอรับ และสั่งให้ข้าน้อยพาคนไร้ยางอายเหล่านี้มาเดินประจานเป็นเวลาสามวัน”

กู้เสี่ยวหวานพยักหน้าและฝากเจ้าหน้าที่จากศาลาว่าการไปขอบคุณใต้เท้าจ้าวแทนนางด้วย จากนั้นก็มองกู้ฉวนลู่ ไม่นานคนทั้งสามก็ถูกลากออกไปภายใต้สายตาของนาง

แม้ว่าผู้ตายจะไม่ใช่คนดี แต่ในเมืองหลิวเจียซึ่งไม่มีเหตุการณ์สะเทือนขวัญเกิดขึ้นมานานแล้ว สิ่งนี้ก็เท่ากับเป็นภัยครั้งยิ่งใหญ่

ผู้คนในเมืองหลิวเจียใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายและซื่อสัตย์ ดังนั้นพวกเขาจึงเย้ยหยันพวกเหลยต้าเซิ่งที่ทำสิ่งชั่วร้ายเช่นนี้

มีผู้คนมากมายหลายคนขว้างไข่และผักใส่เหลยต้าเซิ่งและคนอื่น ๆ และด่าทอพวกเขาด้วยความคับแค้นใจ “คนสารเลว!”

เมื่อหลิวชิงซานเห็นว่ามีคนปาไข่เน่าใส่ตนเอง เขาก็ตะโกนลั่นทันที “ฆาตกรคือเหลยต้าเซิ่ง เรื่องนี้มันไม่เกี่ยวข้องกับข้า หากพวกเจ้าอยากจะทำอะไรก็ให้ลงมือกับเขาไม่ใช่ข้า”

เสียงร้องของหลิวชิงซานถูกกลบด้วยเสียงด่าทอดังสนั่นของคนทั่วไป และสิ่งของที่อยู่ในมือของทุกคนก็ถูกโยนใส่พวกเขาทั้งสามอย่างแม่นยำ

เมื่อวัวเทียมเกวียนของกู้ฉวนลู่เคลื่อนผ่านหน้ากู้เสี่ยวหวาน หญิงสาวก็เงยหน้าขึ้นมองไปที่กู้ฉวนลู่ในเครื่องแบบนักโทษ ผมที่เดิมทีเคยหวีอย่างพิถีพิถันตอนนี้กลับยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง ซากผักเน่าและไข่เหนียวเหนอะหนะบนผมทำให้เขารู้สึกอับอาย

กู้เสี่ยวหวานมองเห็นดวงตาแดงก่ำของกู้ฉวนลู่ได้อย่างชัดเจน แม้ว่ามันจะถูกผมยาวรุงรังปรกหน้า แต่สายตาคู่นั้นกำลังจ้องมองนางอย่างดุดัน

กู้เสี่ยวหวานรู้ว่าครั้งนี้ตนเองทำให้เขาทุกข์ทรมานอย่างหนัก เกรงว่าครั้งนี้กู้ฉวนลู่คงจะเกลียดนางเข้าไส้ หากตอนนั้นเขาไม่หาเรื่องนางก่อน นางก็คงไม่ทำเช่นนี้ หากจะโทษก็คงจะต้องโทษจะตัวเขาเอง

กู้เสี่ยวหวานเงยหน้าขึ้นและมองไปที่กู้ฉวนลู่โดยไม่แสดงความอ่อนแอใด ๆ และไม่แม้แต่จะหวาดกลัวแววตาอันดุร้ายคู่นั้น

ชื่อเสียงของร้านจิ่นฝูได้รับการแก้ไขแล้ว และเรื่องของคนตายก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับร้านจิ่นฝู แน่นอนว่าร้านจิ่นฝูจะเปิดให้บริการในเร็ว ๆ นี้

ทันทีที่กู้เสี่ยวหวานหมุนตัวกลับเข้าไปในร้านก็มีใครบางคนหยุดนางเอาไว้ หญิงสาวลอบมองอย่างละเอียดก็พบว่าพวกเขาคือนักชิมอาหารที่มักจะมาทานอาหารที่ร้านตนเอง ในขณะนี้คนทั้งหมดมารวมตัวกันตรงหน้ากู้เสี่ยวหวาน แล้วกล่าวเคล้ารอยยิ้ม “เสี้ยนจู่ ร้านจิ่นฝูของท่านจะเปิดอีกครั้งเมื่อใด”

“ใช่แล้ว พวกเราทุกคนกำลังรอให้ร้านจิ่นฝูเปิดอยู่ทุกวัน ข้ารู้สึกว่าหากไม่ได้กินอาหารของร้านจิ่นฝู สักวันข้าคงจะแทบขาดใจตาย”

“ใช่ ๆ ทุกวันนี้ข้ากินอาหารร้านอื่น กินอย่างไรก็รู้สึกไม่ถูกปาก อาหารที่ร้านจิ่นฝูอร่อยกว่าร้านเหล่านั้นมาก”

กู้เสี่ยวหวานฟังคนเหล่านี้ด้วยรอยยิ้ม นางคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบว่า “ร้านจิ่นฝูกำลังจะกลับมาเปิดอีกครั้งตามปกติ แต่พวกท่านไม่ต้องเป็นกังวลไป ตอนนี้ข้าคิดว่าการตกแต่งบางอย่างของร้านจิ่นฝูค่อนข้างล้าสมัย ถึงเวลาต้องตกแต่งใหม่เสียที”

“จะต้องใช้เวลานานเท่าใดหรือเสี้ยนจู่ พวกเรากำลังรออาหารเย็นจากร้านจิ่นฝูอยู่นะ”

แขกคนหนึ่งพูดอย่างเศร้าสร้อยด้วยใบหน้าที่ขมขื่น ซึ่งดูเหมือนจะหมายถึงการร้องบอกกู้เสี่ยวหวานว่าหากร้านจิ่นฝูไม่เปิด เขาก็จะไม่มีอะไรกิน

ใบหน้าของกู้เสี่ยวหวานยังคงประดับไปด้วยรอยยิ้ม คนเหล่านี้ไว้วางใจร้านจิ่นฝูมาก กู้เสี่ยวหวานจึงรู้สึกขอบคุณพวกเขาด้วยใจจริง และพูดขึ้นว่า “ไม่ต้องกังวล การปรับปรุงร้านครั้งนี้ เราจะดำเนินการอย่างเร็วที่สุดและพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อให้ร้านจิ่นฝูสามารถเปิดได้ในอีกครึ่งเดือน เมื่อถึงเวลานั้นจะมีส่วนลดเล็กน้อยจากร้านจิ่นฝู และจะมีสูตรอาหารใหม่ ๆ มากมายในร้าน ข้าหวังว่าทุกคนจะมาที่ร้านของข้า”

เป็นเวลาหลายปีแล้วที่ร้านจิ่นฝูไม่เคยเสนอส่วนลด แต่ครั้งนี้เมื่อกู้เสี่ยวหวานเอ่ยปาก ทุกคนจึงเฮลั่นด้วยความดีใจ

กู้เสี่ยวหวานยังมีอีกหลายสิ่งที่ต้องทำ ดังนั้นจึงพูดบางอย่างกับพวกเขาอีกสองสามคำ ก่อนจะขอตัวเข้าร้านไป

ตอนนั้นเองที่กู้เสี่ยวหวานไม่ได้สังเกตว่ามีรถม้าจอดอยู่ไม่ไกลจากร้านจิ่นฝู ภายใต้ม่านที่ปิดอยู่ ปรากฏเงาของผู้หนึ่งขึ้น

คนผู้นั้นคือ พ่อบ้านเซี่ยจากตระกูลกัว เขาเหลือบมองกู้เสี่ยวหวานที่แต่งตัวด้วยเสื้อผ้าที่ไม่ธรรมดา และเมื่อคืนเขาก็เห็นคนผู้หนึ่งอยู่ในห้องโถงพิจารณาคดี

หญิงสาวอายุสิบห้าหรือสิบหกปี ผิวพรรณขาวนวล ริมฝีปากแดงระเรือ และฟันขาวสะอาด ทุกการเคลื่อนไหวของมือและทุกย่างก้าวแสดงให้เห็นถึงความสง่าของสตรีผู้สูงศักดิ์

เซี่ยเทียนหมิงมองหญิงสาวผู้คนนั้นด้วยแววตาอยากรู้อยากเห็น ชายคนหนึ่งที่ดูเหมือนคนรับใช้เอ่ยขึ้นแผ่วเบาว่า “พ่อบ้านเซี่ย แม่นางผู้นั้นคือเสี้ยนจู่ ซึ่งได้รับการแต่งตั้งจากฮ่องเต้”

เซี่ยเทียนหมิงมองไปที่แผ่นหลังของกู้เสี่ยวหวานด้วยแววตาเป็นประกาย

ชายคนนั้นยังพูดอีกว่า “แม่นางผู้นี้มีสถานะอย่างไรในเมืองหลวง ข้าไม่อาจรู้ได้ ว่ากันว่านางเป็นหญิงสาวชนบท นิสัยหยาบคาย ผอมแห้งแรงน้อย ข่าวลือเหล่านั้นช่วงน่ารังเกียจนัก ข้าพบว่าแท้จริงแล้วนางไม่ใช่คนหยาบคาย ทุกการกระทำและทุกท่วงท่าสง่างามอ่อนโยน ไม่ต่างอะไรกับหญิงสาวจากตระกูลขุนนางในเมืองหลวง”

เมื่อคิดว่ามีคนมากมายในเมืองหลวงพูดถึงเสี้ยนจู่ลับหลัง เซี่ยเทียนหมิงก็รู้สึกขบขันเล็กน้อย ครั้นเด็กรับใช้ผู้นั้นเห็นจึงรีบเอ่ยถาม “พ่อบ้านเซี่ย ท่านขำสิ่งใดหรือขอรับ?”

“เปล่าหรอก พวกเรารีบกลับกันเถอะ ป่านนี้นายท่านคงรอเราอยู่” เซี่ยเทียนหมิงปิดม่านและพูดด้วยรอยยิ้ม

ยังมีอีกหลายสิ่งหลายอย่างที่ต้องจัดการในร้านจิ่นฝู แม้ว่ากู้เสี่ยวหวานจะต้องการเปิดร้านจิ่นฝูอีกครั้งในวันพรุ่งนี้ แต่มันก็ยังมีปัญหารออยู่ หากไม่ได้รับการแก้ไข ร้านจิ่นฝูจะไม่สามารถเปิดได้

สิ่งแรกที่ต้องแก้ไขคือ ปัญหาของมนุษย์

ครั้งล่าสุดที่ลวี่เทาจับลูกจ้างของร้านไป นอกจากเสี่ยวเหลียงจื่อแล้ว พวกเขาเหล่านั้นทรยศต่อกู้เสี่ยวหวาน

แม้ว่ากู้เสี่ยวหวานจะไม่ได้ตำหนิพวกเขา แต่กู้เสี่ยวหวานจะไม่มีวันรับพวกเขากลับมาทำงานอีกครั้งเป็นแน่

………………………………………………….