ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1267 เซี่ยเทียนหมิง

บทที่ 1267 เซี่ยเทียนหมิง

บทที่ 1267 เซี่ยเทียนหมิง

ตระกูลกัวไม่ชอบลูกเขยคนนี้เป็นอย่างมาก ฮูหยินสามแห่งตระกูลกัวก็ได้ยินมาว่าเขามีความสัมพันธ์ที่ดีกับผู้หญิงคนอื่นไปทั่ว และบุตรสาวของนางก็เป็นหนึ่งในนั้น

ใต้เท้าจ้าวคิดเรื่องนี้และกำลังจะพูดออกมา แต่ทันใดนั้นก็มีเจ้าหน้าที่รีบวิ่งเข้ามาอย่างร้อนรน “ใต้เท้า มีชายคนหนึ่งกำลังรออยู่ข้างนอก เขาอ้างว่ามาจากตระกูลกัวและต้องการพบใต้เท้า”

ทำไมถึงมาเวลานี้?

การปรากฏตัวของเขาทำให้ใต้เท้าจ้าวสงสัยเป็นอย่างมาก “รีบเชิญเข้ามา!”

กู้เสี่ยวหวานเม้มปากและลอบยิ้ม ความเร็วของตระกูลกัวนั้นรวดเร็วถึงใจริง ๆ

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง ชายอายุประมาณห้าสิบปีสวมชุดคลุมสีน้ำเงินก็เดินเข้ามา เขารีบมาจากเมืองหลวง แต่กลับไม่เห็นความเหน็ดเหนื่อยบนใบหน้าเลยแม้แต่น้อย

ชายผู้นั้นเดินเข้ามาพร้อมกับเชิดหน้าขึ้นสูงด้วยสีหน้าท่าทางที่สง่างาม เมื่อลวี่เทาเห็นก็ตกใจมากจนทรุดลงกับพื้นพลางมองผู้มาเยือนด้วยความหวาดกลัว

จากนั้นก็ได้ยินเสียงทุ้มของชายคนนั้น เขาประสานมือและทักทายใต้เท้าจ้าว

“ใต้เท้าจ้าว ข้า เซี่ยเทียนหมิง เป็นพ่อบ้านตระกูลกัว ข้ามาที่นี่เพื่อเยี่ยมเยือนใต้เท้าจ้าว”

เยี่ยมเยือน…

ใต้เท้าจ้าวยิ้มเยาะในใจ ตัวเองไม่ใช่เจ้าหน้าที่ของเมืองหลิวเจีย นอกจากนี้เขาอยู่ที่เมืองรุ่ยเสียนมานานแล้ว และเขาไม่เคยเห็นใครจากตระกูลกัวมาหาเขาเลย ใต้เท้าจ้าวไม่คิดว่าเซี่ยเทียนหมิงคนนี้จะมาเยี่ยมเยือนตัวเองจริง ๆ

“พ่อบ้านเซี่ย เมืองหลวงอยู่ไกลจากหลิวเจียนัก และตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว ทำไมพ่อบ้านเซี่ยถึงรีบมาที่นี่ ท่านมีเรื่องอะไรหรือไม่” ใต้เท้าจ้าวสงสัยมาก เมื่อครู่มีบางอย่างเกิดขึ้นกับลวี่เทา ทำไมคนตระกูลกัวถึงมาที่นี่?

เป็นไปได้หรือไม่ว่าตระกูลกัวรู้เรื่องของลวี่เทาแล้ว พวกเขาจึงส่งคนมาที่นี่?

แต่ดูไม่เหมือนแบบนั้นเลย

“ใต้เท้า ข้าก็มาที่นี่เพื่อฟังการพิจารณาคดีเช่นกัน นายท่านและคุณหนูสามเคยบอกไว้ว่า ถ้าลูกเขยทำอะไรให้คุณหนูสามเสียใจก็ให้ไล่เขาออกจากตระกูลกัวทันที” ดวงตาของเซี่ยเทียนหมิงเย็นชาเล็กน้อย จากนั้นจึงมองไปยังลวี่เทาที่ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นไปแล้ว

ลวี่เทาฝืนยิ้มและกำลังจะประจบเซี่ยเทียนหมิง “พ่อบ้านเซี่ย ไม่เจอกันนาน เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”

“ก็ไม่แย่ หลังจากใต้เท้าได้เป็นขุนนางระดับแปด ท่านทิ้งภรรยาไว้ตามลำพังเป็นเวลาหลายปี แม้แต่บ้านของตัวเองก็ไม่ได้กลับด้วยซ้ำ ไม่รู้ว่าลูกเขยคนนี้มีเรื่องอะไรถึงกลับไปไม่ได้ หรือเมื่อทำให้สาวงามตั้งท้องก็ลืมคุณหนูสามไปเสียสนิท”

เซี่ยเทียนหมิงมองหญิงผู้มีเสน่ห์ที่คุกเข่าอยู่ จากนั้นพูดกับลวี่เทาอย่างตรงไปตรงมา ลวี่เทาหวาดกลัวมากจนรีบแก้ตัว “พ่อบ้านเซี่ย ไม่… ไม่… มีเรื่องมากมายในเมืองหลิวเจีย ดังนั้นข้าจึงไม่ได้กลับไปเยี่ยมฮูหยิน ฮูหยินเป็นอย่างไรบ้าง”

เซี่ยเทียนหมิงแค่มองเพียงแวบเดียวก็เข้าใจ “ท่านยังจำได้อีกหรือ ฮูหยินสบายดีมาก”

“สบายดีก็ดีแล้ว สบายดีก็ดีแล้ว” ลวี่เทาพูดซ้ำ ๆ อย่างตื่นตระหนก “พ่อบ้านเซี่ย เจ้าเพิ่งมาจากเมืองหลวง การเดินทางคงเหนื่อยมาก ไม่อย่างนั้นข้าจะให้ลูกน้องพาเจ้าไปพักผ่อนสักครู่ พรุ่งนี้เราค่อยคุยกัน”

ลวี่เทาต้องการพาเซี่ยเทียนหมิงออกไป ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่คนที่จะไปยุ่งด้วยได้

กู้เสี่ยวหวานมองเห็นการแสดงออกของลวี่เทาและชายคนที่เรียกตัวเองว่าเซี่ยเทียนหมิง ขณะที่ลวี่เทาพูด ใบหน้าของเขาก็มีความประจบสอพลอ นี่จะเป็นเจ้านายและทาสได้อย่างไร เห็นได้ชัดว่าลวี่เทามีสีหน้าเหมือนคนรับใช้ที่กำลังประจบเซี่ยเทียนหมิงที่เป็นเจ้านาย

เมื่อมองใบหน้าที่แสดงออกถึงความรังเกียจและขยะแขยงของเซี่ยเทียนหมิงยามที่เขามองไปที่ลวี่เทา ก็เห็นได้ไม่ยากว่าสถานะของลวี่เทาในตระกูลกัวนั้นแย่กว่าคนรับใช้เสียอีก

เซี่ยเทียนหมิงแสดงความรังเกียจบนใบหน้าของเขา “ไม่จำเป็น นายท่านสั่งให้ข้ามาจัดการเรื่องนี้ให้เสร็จสิ้นโดยเร็วที่สุด ที่บ้านยังมีหลายสิ่งที่รอให้ข้าไปจัดการอยู่ ทำไมไม่หาเก้าอี้มาให้ข้านั่งล่ะ”

เซี่ยเทียนหมิงพูดเน้นคำว่า ‘บ้าน’ ลวี่เทาซึ่งเป็นคนในตระกูลกัวก็ไม่มีเหตุผลที่จะหักล้างอะไร ดังนั้นเขาจึงได้แต่พูดอย่างงุ่มง่ามว่า “เฮ้ เฮ้ ตกลง ตกลง พวกเจ้ารีบหาเก้าอี้มาให้พ่อบ้านเซี่ยที” มีแววของความชั่วร้ายและความเกลียดชังในดวงตาของเขา

เจ้าหน้าที่ยกเก้าอี้มาให้ และเซี่ยเทียนหมิงก็นั่งลง

แม้ว่าคนผู้นี้จะเป็นพ่อบ้าน แต่ดูเหมือนว่าเขาก็ได้รับความชื่นชอบจากตระกูลกัวเป็นอย่างมาก

กู้เสี่ยวหวานสามารถเห็นได้จากการแสดงออกของลวี่เทา

พ่อบ้านตระกูลกัวเป็นคนรับใช้ แต่เขาออกคำสั่งกับลวี่เทาตลอดเวลา ดูเหมือนว่าสถานะของลวี่เทาในตระกูลกัวจะตกต่ำมากจริง ๆ

“ใต้เท้าจ้าว ข้ามาที่นี่แล้ว เมื่อครู่พวกท่านกำลังพูดอะไรก็พูดต่อเถอะ” เซี่ยเทียนหมิงพูดอย่างพึงพอใจ

ลวี่เทาเหงื่อออกอีกครั้งด้วยความตกใจและรีบส่งสายตาให้ใต้เท้าจ้าว

พ่อบ้านของตระกูลกัวมีความเย่อหยิ่ง เมื่ออยู่ต่อหน้าใต้เท้าจ้าว เขาก็มีสีหน้าเย่อหยิ่ง ดูเหมือนว่าสถานะของตระกูลกัวจะสูงส่งไม่น้อยเลย

ก่อนที่กู้เสี่ยวหวานจะมีเวลาคาดเดา ลวี่เทาก็พูดอย่างกระวนกระวาย “ใต้เท้า การเสียชีวิตของหลี่ซื่อยังไม่พบว่าใครคือฆาตกรตัวจริง และนี่ก็ดึกมากแล้ว ไม่อย่างนั้นพวกเราเลื่อนการพิจารณาคดีออกไปก่อนเถอะ”

“เลื่อนออกไป?” เซี่ยเทียนหมิงมีสีหน้างุนงง “ข้าเพิ่งมาถึงที่นี่และยังไม่ได้ยินอะไรเลย เหตุใดจึงต้องเลื่อนออกไปก่อนด้วยเล่า”

ลวี่เทารีบเดินไปข้างหน้าเพื่ออธิบายกับเซี่ยเทียนหมิง “พ่อบ้านเซี่ย พ่อบ้านเซี่ย แค่มีคนเสียชีวิตและเรากำลังตามหาฆาตกร มันเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย พ่อบ้านเซี่ยเดินทางมาอย่างยากลำบาก ดังนั้นรีบไปพักผ่อนก่อนเถอะ”

เซี่ยเทียนหมิงชำเลืองมองลวี่เทา จากนั้นมองไปรอบ ๆ เขาเห็นผู้คนนั่งคุกเข่าอยู่ในห้องโถง มีทั้งชายและหญิง เซี่ยเทียนหมิงชี้ไปที่หนึ่งในนั้นแล้วถามว่า “คนผู้นี้เป็นผู้ต้องสงสัยด้วยหรือไม่”

“แม่นาง ท่านรู้ไหมว่าใครเป็นฆาตกร” จู่ ๆ เซี่ยเทียนหมิงก็ถามขึ้น และว่านซื่อก็ตกใจกับคำถามของเขาและตอบว่า “ข้า… ข้าไม่รู้”

“แล้วท่านมาทำอะไรที่นี่” เซี่ยเทียนหมิงถามนางอีกครั้ง

ใบหน้าของว่านซื่อแสดงอาการตกตะลึง และไม่รู้ว่าจะตอบคำถามของคนผู้นี้อย่างไร “ข้าแค่…”

“ในเมื่อเจ้าไม่รู้อะไรเลย แล้วทำไมเจ้าถึงมาที่นี่?” เซี่ยเทียนหมิงถามด้วยใบหน้าไม่พอใจ “เจ้าไม่รู้อะไรเลย แต่มาที่นี่เพื่อชะลอการพิจารณาคดีของใต้เท้า ผู้หญิงเจ้าเล่ห์อย่างเจ้าช่างมีความกล้ามากเสียจริง”

………………………………………………….